sosyal fobiyi yenip ortamların içinden geçmek

eskiden kasiyere kolay gelsin derken sesi içine kaçan, otobüste düğmeye basmaya utanan ben; şimdi mekanda garsona kahve soğuk gelmiş diye tripleniyorum. hani o pısırık kız gitti, yerine içinden canavar çıkmış bir diva geldi sanki. valla bu değişim beni bile korkutuyor bazen, bir gün hızımı alamayıp milletvekili falan olacağım diye ödüm kopuyor.

işin komik tarafı da şu; yıllarca insanlardan kaçıp, iki tane motivasyon videosu izleyince birden ortamın assolisti moduna girmemiz. hayır yani bunun bir ortası, bir geçiş süreci yok mu bacım? ya görünmez oluyoruz ya da neon tabela gibi parlıyoruz, dengeyi bir türlü tutturamadık gitti.

(bkz: sessiz atın çiftesi pek olur)