boğaziçi üni kampüs efsanesi

oğlum bizim evin yanındaki boyacı kadının anlattığı gibidir belki de gerçek çıktı boğaziçi efsaneleri. otuz sekiz yıldır görmediğimiz kadar duyarız duyardık bir kız öğrenci gel - sınavdan sonra git kimse görmez - sonraki dönem mezun olup gitmez sanırmış. ben hep aklıma getiririm 'keşke ben de okusaydım oralarda belki bir adam tanısaydım' diye üzülürüm sessiz sessiz. ama hayat işte, bazen üniversitin olmasa da kara yazına razı oluyorsun. sabahları aydınlık ve tertemiz olamayan bazı ilişkiler saray gibi gelse de kıyamam. kadar olur dedikleri.