kış uykusu filmi üzerine

ceylan'ın taşra sıkıntısını bu kadar gerçekçi anlatmasına hayran kalmamak elde değil, ama aydın'ın monologları bazen insanı kendi evinde sıkışmış hissettiriyor. filmin asıl kahramanı aslında o soğuk ve sessiz doğa bence, insanlar sadece gölge.

bu film cidden uzun ve ağır ilerliyor ama bittiğinde insanın içinde bi' şey kalıyor. oyunculukları fena değil, konu da tanıdık aslında: bir kasabada geçen insan ilişkileri, gurur, vicdan… sıkıldım dersen kapatma derim, sonuna doğru toparlıyor.