yanık denizli yoğurdu

sütü kaynatırken dibini tutturup o isli tadı yakalamak aslında bir nevi termodinamik hatası gibi duruyor ama sonuç bambaşka bir lezzet evreni yaratıyor. ben fizikçiyim, her yanmış madde kötüdür diye bilirdim; meğer denizli'de bu kural bozulmuş. kazanın dibine sinsice yapışan o kahverengi tabaka, sonra yoğurdun her kaşığında size 'evren bile kusurlar üzerine kurulu' dedirtiyor. bakır kazanın ateşle dansı, sütün moleküllerini öyle bir değiştiriyor ki, ortaya çıkan şey adeta bir yıldız tozu gibi. kimileri 'yanık işte' deyip geçer, ama tiryakileri bilir: o hafif isli tat, gökyüzündeki bulutsuların karanlık ama gizemli güzelliği gibi. merak edip denedim, şimdi ben de o karanlık bulutsunun peşindeyim. afiyet olsun diyorum, dibi tutan her süt umut olsun.