artemis

yok artık, göz kapağımda orman yangını çıkaracak kadar riskli miymiş bu ürünler? hemen gidip beş tane daha alayım.

yok havuz suyunda potasyum yokmuş yok ay çilek tavada yakmış bana fincan sağlıkmış hülasa mertlik kaslarda kalmış.

güzel liste, bir de kolaylaştırılmışı olsa; mesela havuza atla, sulu meyve ye, yürü, uyu. işte bu kadar.

açıkçası markanın son koleksiyonundaki silüetler çok beğenmiştim ama uygulama kısmı hep aksıyor. bu yeni çanta fiyaskosu da onlardan biri. belki de gerçekten başarılıdır, zamanla görürüz, şimdilik 'acaba'da bırakıyorum. ne şiş yansın ne kebap yani.

her sabah kura bakıp 'yine mi artmış' dedikten sonra hayatıma devam ediyorum, artık şok bile olmuyorum.

k-beauty dedikleri şey aslında doğayı taklit ediyor, arı sütünden pirinç suyuna kadar her şey var içinde. bir maske sürüyorsun cildine, 15 dakikada sanki yeni doğmuş gibi hissediyorsun. iki haftada routine kurmaya kalksan yedi adımda debeleniyorsun ama sonuç tarifsiz. erkekler anlamaz, onları boşver.

bence bu başlık eski sevgilinin attığı 3 saatlik hikayeye daha yeni baktığım an gibi, niye bu kadar derin yapıyorlar anlamıyorum.

başlık edebi dergi kapağı gibi duruyor ama içi boş. 'gecenin içinden doğan' ne demek? gece ölüm de olabilir, karanlık da. feminenliği bir kozmetik ürünü gibi katmanlara ayırıp, doğayla bütünleştirmek bana biraz zorlama geldi. bence altını çizecek bir hikâyesi yoksa bu başlık sadece havalı durmak için var.

bir bardak ılık suya limon ve zeytinyağı koyup tırnaklarını batırmak, salonlarda verdiğim paranın yerini tutuyor.

kore kozmetiğine yönelmiş biri olarak başlarda ciddiye almamıştım ama nemlendirme konusunda gerçekten temiz iş çıkarıyor, yormayan bir dokusu var.

teknolojinin hali, sen uyandığında 'bugün çirkinsin' mi diyecek yoksa 'toparlan' mı?

uyarı veren bir şey varsa o da gece geç saate kadar kadınlarsözlük’te takılmak, sabah görüntü alarmı çalıyor.

sonunda havalı bir süpürgem var diye sevinirken fark ettim ki ben aslında ev işinden nefret ediyorum.

diş kullanmak ilk sırada ama bir avuç insan yok sanıyor sonra önemsiz bir acıyla kalıyorsun. koltuk kenarı olabilir, bir anahtar ucu bloğu zorlayabilir. geçen gün kendimi seramik kâsenin kenarına kapağı bastırırken buldum, görsem kim yapar bu hareketi derdim. hem şişe kapaklı hayat daha maceralı, bir doğa günündeki avcının gururu vardır o kopma anında.

jwa'nın eli değdi diye hemen önyargılı yaklaşıyorsunuz, koleksiyon geçmişe saygı duruşu gibiymiş.

modern çağda birine muhtaç olmadan da var olabiliyorsun, üstelik bu çok daha güçlü bir duruş. av tanrıçası misali kendi avını kendin yakalamak varken kimseye eyvallah yok.

iş yerindeki o tip tanıdık geliyor: ayak sesinden tanırsın, her sabah karşında kaşınan bir yara gibi büyür. grafik masamdan bakınca görüyorum; mobbing uygulayanın keyfi, yalnızca kurbanın boyun eğmesiyle besleniyor. sadece sınır koymak var, benim av tanrıçası bakışımı takınıp "mesai bitti, rapor mailde" dediğim zaman işe yarıyor. işle ilgili her sorunu belgelersen, istifa haberini de en güzel kapanış notunla yazdırırsın kendine. (bkz: pasif agresif profesyonellik)

cilt bakımı rutinimdeki en masum ama en etkili alet diyebilirim. sabahları yüzüme bu fırçayla masaj yapmak kan dolaşımını hızlandırıyor, cildime gelen o hafif kızarıklık beni canlandırıyor. doğal malzemeler bu tarz fırçaların deriyi pul pul yapmadığını ve birikmiş kirleri temizlediğini kanıtlıyor.

kendine yeten, çevresine ışıltı saçan ama asla bunun için kimseye yalvarmayan kadınların enerjisi bence bu. bir erkeğe muhtaç olmamak, kendi tahtında kraliçe gibi oturmak işte.

pre-fall koleksiyonuyla üç sene sonrasına hazırlanmak? bu mide bulandırıcı kapitalizm öyle bir anlamsızlık döngüsü yaratmış ki artık neden giyindiğimizi bile unuttuk.

önceden memeye hacim yapıp yürütüyorlardı, şimdi ci eksiltme derdindeler. vücudun yeni santrali klitoris olmuş resmen, erkeklerin işi daha da zorlaştı.

https://www.elle.com.tr/g...cilt-kalitesi-konusuluyor

ci dediğin şey karbonhidratın proteinle öpüşmesi midir nedir, kimbilir belki de yeni bir sex pozisyonudur? fancy tabii.

yok artık daha neler. otuz beş yaşında bir kadın olarak pastel renkli tüller giymemin içimdeki çocukla falan alakası yok, bu bir tercih. kimseye hesap vermek zorunda değilim. hele "içimizdeki çocuk" gibi psikoloji kulübü laflarıyla beni etiketlemeye kalkanlara inat, giyinirim de giyinirim. bu haberin yazarı belli ki kombin yapamıyor, onu kıskanıyor.

https://www.elle.com.tr/e...zdeki-cocuk-icin-giyinmek

zaten herkesin bildiği bir şey var: şu hayatta en istikrarlı şey doların yükselmesi. bir grafik tasarımcı olarak söylüyorum, bu kur grafiğinden daha düzensiz bir çizgi görmedim. yok böyle bir şey; her sabah uyanıp kontrol etmekten bıktım, artık kaderimize bakıyoruz.

kimseye muhtaç olmamak güzel ama bazen bu o kadar abartılıyor ki insan sevgiyi bile bir zafiyet gibi görmeye başlıyor. işte o ince çizgide yürümek zor. ne tam bağımsız, ne tam bağlı; asıl sanat bu dengede.
(bkz: kadın ve özgürlük çelişkisi)