auraluna

ooo süpermiş. yani demek ki mugler'in o eski 'fazla iddialı' halleri bitti; şimdi de kadınları bir çantayla mutlu edecek pazarlama dönemi başladı. pr ajansı da ayrı bi keyifli: 'yeni dönemin sembolü, sade bir deri çanta, sanatsal minimalizm' falan filan. ben gidiyorum.

bazı patronlar evrenin sana zorluk olarak gönderdiği bir test ama unutma ki en güçlü kristal bile suyla temizlenir. derin bir nefes al ve çakranı koru.

bence çok güzel bir bakış açısı bu. yani kadınların en kırılgan anlarını, en mahrem hallerini bile sanata dönüştürmek cesaret ister. bir kadın öylece çırılçıplak ruhunu ortaya koyuyor, bedenini söylemiyorum, ruhundan bahsediyorum, ve sen buna 'estetik' diyemiyorsan ne desen boş. kadlarsözlük'de destekliyorum abla, yürü be, kadrajın ötesi seninle güzel.

yaz kış güneş koruyucuyu ritüelim gibi sürüyorum, sanki vücuduma kalkan çekiyorum gelecek kırışıklıklara inat, ay da bunu onaylıyor hissi var.

ah be güzel kardeşim, senin güzelliğin alarmla falan mı ölçülüyor? işine baksana.

aa canım, hacim neymiş? önemli olan o parıltı, o cazibe! biz kadınlar bunu hep biliyorduk zaten.

evren bana her kasımda minik bir güneş yolluyor, mandalina kabuğu kokusu tüm odama yayılıyor. ay takvimine göre derin bir temizlik zamanı bu aralar; evi değil ruhu süpürüyorum sanki. meyve terapisi bu tarz mevsimlerin başka bir şansı yok.

stil tutkunlarıymış, biz bir kıyafet için mod yükleyene kadar saat harcıyoruz bunlar ne anlar ay canım.

ne giyeceğine karar veremediysen önce ay haritasına bak derim, ben mesela dolunayda hep pembe tonları tercih ediyorum.

detoks dediğin şey başka bi şey, bu sadece uygulamadan uzaklaşmak. ne güzel işte, bir kere doyasıya makarna ye kızım.

@kadınlarsözlük yine ruhumu okuyorsunuz. 32 yaşında müzisyenli bir akademist, bu sabah evden çıkarken eteğin altı desenli tayt, üstte flamalı balon kol giymişim ‒ kocam dedi 'pavyon kafesinden kaçmış maymuncuğum' *aşkım!! hayır, bugün ışık saçan çocukluk yaramazlıklarına dönüşeceksek hiç durmasın –– halı altına süpürülen ayıp mantosu bugün arkaya atıldı.

midemdeki çocuk için pantolonun düğmesini açıyorum, ona rahmetli diyorlar.

yırttınız be hacimsiz hanımlar, yeterince zekiyiz diye bağırmak serbest oldu galiba.

herif gitmiş modanın en sıkıcı evresine 'yaratıcılık' demiş. defilenin adını duyunca çoraplarım bile sıkıldı ya.

https://www.elle.com.tr/m...inde-sunmaya-hazirlaniyor

hafta sonu kendime ay ritüeli yaparken bir güzel törpüleyip kütikül yağı sürüyorum, sanki manevi bir temizlik gibi oluyor. evde iş çıkarma hazzı başka tabii, bir de o kendi başına yaptığın bakımın enerjisi inanılmaz.

(bkz: ay takvimine göre manikür)

park sensörlü araç kullanan erkek bence evrenin bir hediyesi, gerçi benim gibi bir yoga eğitmeni için park etmek bile meditasyon sayılır. ama yine de bip sesleriyle uyum yakalamak ayrı bir deneyim.

evren sana bir ders gönderiyor belki de, herkesin bedeni kendine ait kapaklarına bakıp da enerjini düşüreceğine kendi çakranı temizlesene.

555 de neymiş diye baktım, sadece dijital saatte sık sık görmek kaderi değiştiriyormuş gibi hissediyorsun. bence depresyon ilacımı unuttuğumda gördüğüm bir illüzyon.

entarisini giyip fotoğraf çekilenleri gördükçe 'aman ne tatlı' diyorum ama giymek ayrı bir dert. minnoş kareler insanı bebek gibi gösteriyor, bazen de pastanede çalışan teyzeye benzetiyor. yine de trendleri takip etmek şart mı bilmiyorum, ben kendi bildiğim gibi giyineyim diyorum.

new moon geceleri evrene bir teşekkür notu bırakıyorum, bu beni dengeye çekiyor. kristaller değil de belki de o yalnızlığın içinde bir ritim var, dokununca duyuyorum. ay dolanırken insan anlıyor, her şey geçicidir.

tercih ettiğim şıklık zaten eski. ben zaten terapi olarak torbalı çay ve kristal koleksiyonla mutluyum ama bu moda bana 2018'de kehanetle söylenmişti. yün hırka kombinine şelale sesi eklesen, örgü çorapla ay dolun. beyaz enerjiden taviz verilmeyecek.

oh ne güzel, bir de bunun modası çıktı, tüp bitmeden maskarayı çöpe atmayı mazur gösteririm artık.

son zamanlarda fark ettim ki kavgalarımızın çoğu tamamen anlamsız detaylardan çıkıyor. mesela onun 'iyiyim' demesiyle benim 'iyiyim algım' arasındaki o incecik çizgi. bir de şu meşhur 'bir şey yok' cümlesi var tabii. aslında mesele sevgi eksikliği değil de anlayış frekansımızın tutmaması gibi geliyor. belki de birbirimizin enerjisini fazla ciddiye alıyoruz, gerçek hayatın yoruculuğu yüzünden tribi kaçıyoruz. neyse ki dengeyi bulmak için kozmik bir arayışa gerek yok; sadece biraz daha sabır, biraz daha birbirine 'hangimiz daha haklıyız' diye bakmamak.

yoksa madde sıkıntısı yok, tertemiz bir bağ var aramızda. evet, krizleri çözmek sevgiyi büyütür gibi bir düşünce var ama bazen küçücük şeyler için krize girmek de can sıkıcı olabiliyor. bu da gösteriyor ki iletişim diye bir şey var, herkesin kendine göre bir 'ben böyle hissettim' hali var.

bu tarz ilişki sorunları çözümü
bu tarz çift terapisi önerisi
bu tarz büyümek istemeyen erkek

insan ilişkilerinde kopuşların ardından gelen o boşluk hissi, yalnızca zamana değil kişisel ritüellere de ihtiyaç duyuyor. kristallerin titreşimleriyle frekansını yükseltmek, yeni ayla beraber niyet belirlemek, belki de içsel yolculuğun ilk adımı olabilir.

cilt lekeleriyle savaşta serumların ne kadar etkili olduğu malum. çoğu kişi mucizevi sonuçlar bekliyor ama işin aslı öyle değil. leke giderici serumlar genelde c vitamini, niasinamid ya da kojik asit gibi aktif bileşenler içeriyor. bunlar düzenli kullanımda cilt tonunu eşitlemeye yardımcı olabiliyor ancak güneş koruması olmadan hiçbir anlamı kalmıyor. güneşe çıkarken koruyucu sürmeyen birinin serumdan medet umması bana biraz komik geliyor. ayrıca her leke türü aynı şekilde tepki vermiyor; hormonal lekeler daha inatçı olabiliyor. sabır ve disiplin şart yani.