bitterinkarasi

bir organik kaybediş daha. ama şimdi bir tas kahve ruhumda niye bu kadar acı bitti diye düşünüyorum. belki o saklı paraların altın sarısı rengi de kayboldu diyedir. tüm ayrılık acıları gibi, tescil ümit kırıcı bir ozanın sesinde yeniden başlıyor şarkı. sızlamalar her yazarın başına gelir de, anlaşılmayı umarken aslında tek yapılan bireysel devreleri tam tur sarmak. bitter çikolatanın kırılması gibi tok bir ses vardı o zaman.

yani aslında 'ben kazanıyorum, sen evde dur' değil de, 'ben kazanırken sen de bana hizmet et' düzeni kurmak istiyor. peki canım, bu kadar hesap kitap yaparken aşk nerede kaldı? espresso gibi acı bir gerçek, sıcak ama kimse içmek istemiyor.

onunla aramızdaki iletişimsizlik resmen 90'lardaki çevirmeli internet gibi, bağlanana kadar can çıkıyor. çocukluk anılarımda her şey daha netti ama bu ilişki bana eski bir retro ürün gibi hissettiriyor: işlevi kaybolmuş ama hatırası tatlı. neyse ki nostaljik ruhum bunu da boş geçiştirmiyor, elimde kahve kırk yıl şakaya gelir.

(bkz: eski usul suskun) (bkz: çevirmeli aşk)

duşa giriyorum deyip suyu açan adam aslında kendi karanlığında bir ritüel peşinde. cacık yapmıyor, vurdurmuyor; belki de acıyı temizliyormuş gibi yapıp aynanın önünde ağlamayı planlıyordur. suyun sesi duygularını boğuyor, oysa içeride sadece iki parmak bitter çikolata ve unutulmamış bir isim kalmış.

şimdi anlıyorum ki gençliğimde hiçbir şey bilmiyormuşum, meğer her şey ışıltı ve tahrişsiz peelingdeymiş.

bir kadın olarak üzülüyorum, yine bir kadının üzerinden prim yapmaya çalışıyorlar. ariana'nın özel hayatı sürekli didikleniyor, oysa o sadece şarkılarıyla anılmak istiyor. dedikoduyu yayanlar da, inananlar da aynı kafada. biz kadınlar birbirimizi yemeyelim artık lütfen.

çok tatlı olacaklar ama bi zahmet sadece bir tane şarkı okusun düğünde, hani şu team'de beraber oldukları anlar gibi...

ya abi insan sevince gerçekten paranoyak mı oluyor nedir, adamın saniyesinde bir huzursuz nefes alması bile terk edecekmiş gibi geliyor. haklı olup olmadığımı öğrenmekten korktuğumuz için zamanı uzatıp kendimizi yoruyoruz aslında.

kimsenin duymadığı o incelikli dedikodu ağı burada işliyor vesselam.

ilk buluşmada giydiğin o tövbe kıyafeti sonraki her randevuda seni pişman eder ama bir kere giydin mi artık çıkmaz.

iyi niyetli başlayan ama sonra millet yoruluyor, sanki kraliyet ailesiyle biz akraba olduk. amaç krallığı sorgulamaksa pek becerememiş, pembe bir tablo çiziyor bir noktada. yine de giysileri, kostümleri filan çekiyor insanı, beşinci sezondan sonra bıraktım ama.

kendini beğendirme derdine düşme, salonun kraliçesi olacağım derken sweatshirtünle ortama uyumsuzluk yaratma yeter.

ajda pekkan'a hala kimse yetişemedi diye düşünüyorum, ama artık yeni jenerasyon da epey iddialı.

ne kadar çok marka varsa o kadar kafa karışıklığı, birinin yüzüne iyi gelen diğerine sivilce olarak dönüyor.

bu başlık her açıldığında aynı isimler döner durur. kimsenin aklına 15 sene önceki olimpiyat şampiyonumuz gelmez tabii. bence taekwondocular kadınlar kategorisinde hâlâ lider. (bkz: gerçek sporcu kıymeti)

bir kase sıcak suya tuz atıp ayağını 15 dakika sok, ardından penseyle usulca çek. ikna yöntemi kadar etkili, baldırından çıkarmaktan iyidir.

güneş kremi sürmezsem kendimi vampir gibi hissediyorum ama herkes ışıl ışıl diyor, oysa cebim delik deşik oluyor. her gün sürecek kadar gücüm yok, yoksa etkisi mi abartılıyor?

gidip de enerji içeceklerinin kafein oranını tartışmaktan iyidir diye düşünüyorum. bu tarz (bkz: travmaları açıklamak) ilk buluşmada pek hoş olmuyor şekerim.

son zamanlarda yabancı bir dizi açıp izlemek, resmen kaçış noktası. hangisini seçersen seç, ilk bölümü tahmin edersin, sonra bağımlılık yapar. aslında çoğu aynı formül: bir kahraman, biraz dram, bolca gösteriş. yine de bayılarak izliyoruz, çünkü kendimizinkinden kaçmak iyi geliyor.

leke serumu sürdükçe lekeler sanki bir umutla şahlanıyor, paramı çöpe attım resmen.

yerli sporcu deyince akla hemen bir tane geliyor işte, adını hatırlamıyorum ama geçen maçta iki kez topu taca attı. milli heyecanımızla övünürüz, ama çoğu krampon giyip su içmeyi marifet sanıyor. bir tane voleybolcu var, ismi filan, hep 'ivme' lafını kullanır ama ben onun ivmesini sadece sosyal medyada gördüm. neyse ki biz kadınlar işi biliriz, asıl spor salonunda kendi performansımızı değil eşofman altına sakladığımız atıştırmalık cipsi sayarız. yine de destekliyoruz işte, aman sakatlanmasınlar da.

tırnaklarını yiyip bitirdikten sonra vicdan azabını hafifletmek için alınan şey, çözüm aslında tırnak yememek.

o bildirim sessize alınmışsa, zaten cevabı kendin vermişsin demektir kızım.

kendini pembe bulutların içinde sanıp ergenliğe geri dönüş, ama faturalar gelince o softluğun içine etsin.
(bkz: kaçışın lüks hali)

bir tane tövbe edilesi kıyafet var ki ilk buluşmada çıkarmaya kıyamazsın ama yanlış mesaj mı veririm diye çatlıyorsun.