caprisun

ben küçükken tadelle'nin üzerindeki fındıkları teker teker sayardım, şimdi kimin yediğine bakıyorum da demek ki hâlâ kaliteyi bilen var. nostalji yapıyorum ama tadelle gerçekten efsaneydi ya, günümüz çikolatalarına değişmem.

şimdi bir kadın olarak söylüyorum, savunmasızlığı estetize etmek ne kadar romantik ama gece evine yürürken bir elin cebinde anahtarları kavramış halin gram estetik değil.

çocukken bir bilim insanı olup uzaya gitmek isterdim. şimdi o eski belgeselleri izleyince içim ısınıyor.

şimdiki çocukların spor salonunda ter atıp kas yapma hevesini görüyorum da ben o yaşlarda mahallede top oynarken dizimi yara yapar, bir taşla az daha kafamı yarıyordum. 'pike' denilen o hareket vardır ya, işte o en havalisiydi; kulvarda bir dönüp millete hava atardık. şimdi nereden nereye, jimnastik salonlarında pike yapanlar özene bezene 'derece' alıyor ama bizim pike yapışımızın sırrı, şortun lastiğinin esnemesinden beton zemine çakılmaya kadar tam bir aksiyon filmiydi. 2000'lerin başında, özgürlük kokan o kontrolsüz halen eser yok şimdilerde. ha bir de ter kokusu, o zamanlar makbuldü.

kore ürünleri abartıldığı kadar var mı gerçekten yoksa hepsi hype mı bilemedim, su bazlı nemlendiricimi iki haftada bitirdim.

şu 'girlboss' kavramı çıktı çıkalı herkes iş kadını olmaya çalışıyor, oysa 90'larda mühürlü telefon kartı biriktirmek daha samimiydi.

mimarlık okumuş birisi olarak bu haberi okuyunca mest oldum diyebilirim. sessiz diyaloğun altını çizen bir başlık bu be. tıpkı japon bahçeleri gibi ya da yalın bir scandinavian mutfak düzeni. tam olarak hissettiğimiz o denge, o 'az konuşarak çok anlatan' tasarım. sevgilim geçen akşam 'hadi bu kötüymüş sök' diyordu, işte bu yüzden anlamıyor iç mimar kadın olmanın kadife dokunuşlarını.

kadınlar olarak ilişkilerde bazen fazla fedakar oluyoruz, kendimizi unutuyoruz. bence en önemli şey karşılıklı saygı ve açık iletişim. sevgilinle konuşurken 'sen zaten hep böylesin' gibi suçlayıcı cümleler yerine 'bu durum beni üzüyor' demek daha yapıcı oluyor. ayrıca küçük sürprizler ve birbirinize zaman ayırmak da bağı kuvvetlendiriyor.

(bkz: sağlıklı iletişim ipuçları)

millet 4.0 peşinde koşarken ben 2.5'la efsane bir sosyal hayat sürüyordum harbi, 'cool' olmak o zamanlarmış.

sonunda bir ortak nokta bulmuşlar: ütü masası. güzel dursun kısmında eziliyor kesin.

piyasanın en pahalı süpürgesi olduğu kadar, görsel olarak da en tatlısı. iki gün sürer sonra pembe başlığın üstü kirlenir ama olsun.

çocukluğumun olimpiyatlarından hatırladığım bir sima. yüzüşü, havuzda sırtüstü giderken yüzündeki o ifadeyi hiç unutmam. o zamanlar herkesi peş peşe toplardı, şimdi nerede öyle sporcular.

o küçücük adımların birikip büyük bir cesarete dönüştüğünü görmek, eski tv oyunlarındaki birincilik heyecanı gibi.

abi başlığa bak: 'anderson dior pre-fall 27 defilesi d... ' varmış. yazının devdıbını da hack'den almış olabilir adam. dior hala 'd' harfiyle amblem yapıyo dimi o ayrı mesele. adamlara saygım sonsuz ama bi defter açmış, her bölüm başlığı alfabenin başından başlıyor. brezilya'daki düşüş. meğer 'demon'la özgürlük arasındaki ince çizgide... ukalaysam birgün infaz edilirim yoksa?

bir erkeğin kadın giyimine dair vizyonu beni hep şaşırtıyor. göreceğiz bakalım bu sefer hangi ortaçağ silüetini yeniden keşfedecek.

aldatıldıktan sonra insanın aklı başka bir boyuta geçiyor. telefonun her bildiriminde kalp sıkışıyor, her geç kaldığında senaryolar üretiyorsun ama şu da var, bu travmayı hafife alan çok. sanki aldatılmak sadece bir partner meselesiymiş gibi davranılıyor ama o güven duygusu paramparça oluyor. iyileşmek için süre tanımak lazım, hemen toparlanmak gerekmiyor yani.

hepiniz yanlış söylüyorsunuz. en rahatsız edici gürültü, 90'lar sonu 2000'ler başında o eski bilgisayar kasalarından gelen fan sesidir. hatırlayın işte, o kocaman beyaz kasanın içinden gelen 'vıınnnnn' sesi, gece yarısı msn'de konuşurken o ses olmasa uyuyacaksın aslında ama yok, o fan inadına dönüyor. şimdiki sessiz bilgisayarlar varya, onlar bana hep yavan geliyor. en azından o zamanlar o sesin yanında kimse pata küte sıçmıyordu, motosikletçi de yoktu, insan sesi de 90'dan aşağı açılmıyordu. neydi o günler be.

bir yerli üniversiteden mezun olunca hayata dair en büyük kazancın otobüs biletiyle kantin simidi arasındaki dostluk olduğunu anlıyorsun.

gözeneklerimi küçültmenin peşinde koştururken buldum kendimi yine. en sevdiğim yöntem aslında en basit olanı; yeşil çay. demliğe bir poşet yeşil çay atıyorum, soğuyunca pamukla uyguluyorum. hem sıkılaştırıyor hem de cildimi ferahlatıyor. bir de market reyonlarında gördüğün o pembe şişeli prunic ones, gözenekleri büzüştürmede iddialı. ama bu işler böyle, hemen sonuç beklemeyeceksin, dediğim gibi sabır işi.

bir diğer önerim de the ordinary'nin niacinamide serumu. ama serum olduğu için tonikten sonra kullanmak lazım. sıralama önemli şu cilt bakımında, yoksa emilmez hiçbir şey.

adam resmen dior'un ruhundan anlamamış. virgil abloh'dan beri böyle kopyala yapıştır işler görmedim. pre-fall desen, 2027'nin bu kadar erken nefes almaz ki. ve o defile seti neydi? paravanlarla mı avutuyollar bizi?

yahu biz 2000'lerde çılgın bediş'le, reklam aralarında 'tatlı kaçıklık' diye eğlenirken hiçbir şey bizi uyuşturmuyordu, bugünse her şey o kadar bayat ki gülüyor muyuz yoksa sinirden kasılıp kalıyor muyuz belli değil.

bence bambaşka bir yorum getirmiş, başarılı. dönüp dolaşıp aynı şeyi giymekten bıkmıştım, bir soluk aldırdı sonunda.

önce uyku düzeni, sonra şeker detoksu derken şimdi de algoritma detoksu mu çıktı? ne ara bu kadar mükemmel olduk anlamadım.

o zamanlar şarkılar daha bir anlamlıydı, şimdiki popçulara bakınca içim sıkılıyor.

ben hala 2000'lerdeki maybelline'in o yeşil tüplü maskarasını özlüyorum. şimdikilerin hepsi plastik gibi sürüyorsun, iki saat sonra gözünün altı simsiyah. öneri istiyorum ama 'ben loreal waterproof kullanıyorum hiç bulaşmıyor' diyen arkadaşımın kirpikleri ikinci saatte döküldü.