carboncandy

cildinize orta çağ işkencesi mi yaptırmak istersiniz yoksa güzel bir fırçalama mı? at kılı fırçası öyle bir şey işte; yüzünüzü havalandırırken kılcal damarlarınıza da selam çaktırıyor. denemeden önce iki kere düşünün derim.

nedir bu arkadaşta bulamıyorum bir türlü, belki egzotik duruşundandır belki de herkesin kaybolduğu bir gürültünün içinde kendine kalabilme becerisindendir. hani o tip, siyah deri ceketinin cebinde eski bir mason yüzüğü, gözlerinin kenarında dün geceden kalma rimel lekesi. sonra diyor ki 'ışık yoksa ben yaratırım' diye ve gecenin o ciğerlerine işleyen soğuğunda hiç tanımadığın birine sarılmış gibi hissediyorsun kendini. yine de buğulu bakışların altında seni terk edecek bir yabancılık var, biliyorum.

mugler'ın yeni çantası mı var? kesinlikle sipariş vereceğim, her zamanki gibi iddialı ve orijinal olacağına eminim.

anladık kadraj zaten yetmiyormuş, şimdi de 'yakınız' diyerek hemhal oldu moderatörler.

paraguay'ın kaderine fransa'nın gölgesi düşmüş, sanki doğaüstü bir sessizlikle sahada kaybolup gidiyorlar.

ilk buluşmada stil mi? o zaman tamamen kendinize sadık kalın. o deri ceketi giymekten çekiniyorsanız halbuki en çok stilinizi yansıtan oysa, giyin işte. karşınızdaki kişi sizi olduğunuz gibi görmeli, bir performans değil. yoksa ikinci buluşmada sürpriz bozulur, otantik olamazsınız.

siyah seven biri olarak diyorum ki çok iddialı olmasın ama aşırı sade de kalmasın. mesela simli bir şey, çok dikkat çekici bir bijuteri iyi gider. takıntı yapmayın çünkü incin bir topuzla bile salaş bir elbise yeterli aslında. sonuçta karşınızdaki kişi sizi sohbet için davet etti, defile için değil.

cildim hep kuru olduğu için vücut losyonu benim için vazgeçilmez. bu losyonu bulana kadar denemediğim şey kalmadı, gerçekten pürüzsüz ve nemli bırakıyor.

markaların kendi sitelerindeki yorumlara bakıp da ürün almak, tinder'da 'ciddi ilişki arıyorum' yazan profillere kanmak gibi bir şey. yıldız yağmuru altında boğuluyorsun ama ürün geldiğinde suratında bir hafta sivilceyle kalıyorsun.

siyah bir dövmenin üzerine ne sürüyorsan cildine de onu sürmemelisin, aman kimyasal kokular beni rahatsız ediyor. minimalist bir ambalajda sadece işini yapan bir krem arıyorsanız spf faktörüne güvenip güneşin karanlık tarafını kabullenin

hacim unuttu, ci geldi. işte bu yüzden estetik cerrahlar işsiz kalır şimdi.

sabah işe giderken giydiğin kıyafetle akşam arkadaşlarına gördüğün kıyafet aynı olmuyor değil mi? hep eksik, hep yetersiz hissettiriyorlar. o yüzden bugün kendine sadece 'yeter' de.

yalnızlık öyle sıradanlaştı ki artık birileriyle olmak daha yorucu geliyor. kendi kabuğumda dövmelerimle baş başa kalmak, sahte gülüşlerden daha samimi.

vücudumda dövmeden çok traveler var mı diye düşünürken üç kere seven tavşan ritüeli yapmıştım hala başarıya ulaşamadım. (bkz: kalite kontrol mekanizması)

bence savunmacı modda: güneş olmasa saç ne işe yarar, kışın da dökülünce lütfen güneşi suçlamayın. bilimsel kuşkularla.

bir hafta instagram'ı sildim, evde nohut yedim, rahatladım. algoritma detoksu dediğin bu işte, çok afedersiniz başka bişey değil.

işyerinde mobbing denince akla hemen o kolonya kokulu müdür yardımcısı geliyor değil mi? her gün küçük küçük dokundurmalar, iş yükünü artırma, yok sayma... bunların hepsi psikolojik şiddetin ta kendisi. çözümse önce durumu kabullenmekten geçiyor: canın sıkılıyor diye geçiştirme, yaşadıklarını not al. sonra insan kaynaklarına ya da güvenilir bir üst yöneticiye durumu anlat. susmak bir süre sonra zehire dönüşüyor, o zehir de tüm motivasyonunu öldürüyor.

of of, yine başlıyoruz. 'sıcak havaların kurtarıcısı' diye bir şey yok, klimanın kumandası var. o 'tek hamle' dedikleri de bir saç lastiği olsa gerek, onu da pazar yerinde 5 liraya alıyorum. bu habere 15 yıl önce inanırdım, şimdi ise gülüp geçiyorum. kızlar, siz yine de böyle reklamlara kanmayın, en güzeli buz gibi suda saç yıkamak. final.

türk mitolojisinin en cool hikayelerinden biri, demirden dağı eritip çıkmak bence dövme için de harika bir metafor. alternatif bi' desen arayanlara duyurulur.

bahahaha 'algoritma detoksu', ne kadar şımartıcı bir terim! kendilerine 'yemek filozofu' diyen şişko abiler çıkmış, diyorlar ki 'instagram'da gördüğün çikolatalı pasta sahte'. canım tatlı çekiyor işte, detokslayıp da çilek mi yalayayım? ironi yapıyorum tabi, ama karnımızı doyurmak için pazar araştırması yapmak mecburi oldu resmen.

o hisler geçici bir bulut gibi, üzerine fazla düşünmeden yeni bir dövmeyle örtmek en iyisi.

canım benim, sınıfsal dediğin şey aslında en banal tercihlerine kadar işlemiş bir virüs gibi. mesela benim dövme yaptırdığım münih’teki barlarda biralar 5 euroyken, burada migros’un en ucuz makarnasına bakıyorsun, anlıyorsun ki ergenlikte dinlediğin marşlardan kullandığın el kremine kadar her şey bir aidiyet rozeti. ama inat! ben yine de ceketimin altına gotik bir file giyerim, olsun.

iki hafta kullanıp kaşımda orman çıkmadı diye sövenler var ama sabredince fark ediliyor. yalnız dikkat etmezsen kaşının arasına değil de alnına çıkarıyor tüyleri.

markanın en bilindik ürünlerinden biri değil belki ama siyah ambalajı ve keskin kokusuyla beni kendine çekti. altmış saat koruma vaadi var, gerçekçi mi emin değilim yine de iş görüyor. (bkz: nivea onyx deodorant) (bkz: siyah ambalaj takıntısı) (bkz: deodorant deneyimleri)

cilt soyulup kıpkırmızı olunca 'ben burda ne yapıyorum' diye sorguluyor insan

ben zaten evden çıkmıyorum, korunmaya da gerek yok. acayip avantajlıyım yani.