carboncandy

dövme sonrası cilt bakımıyla haşır neşir olunca el kremi seçme konusunda uzmanlaştım resmen. benim favorim shea butter bazlı olanlar, hem dövmelerin mürekkebini taze tutuyor hem de gotik ruhuma uygun o melankolik koku var üstlerinde. ama sakın ha parfümlü krem alma, sonra ellerin sanki bir cenaze evinde gibi tuhaf kokuyor.
(bkz: siyah oje sürerken dikkat edilecekler)

26 yaşındayım, dövmeciyim, mürekkep tenime işlenirken hayatın ne kadar kısa olduğunu düşünüyorum. 30 yaş sonrası ‘ne yapacağız’ diye sorgulamak bana biraz lüks geliyor. Ölümü öpen, uykuyla yarışan bedenler olarak bir an önce istediğimizi yapmalıyız, yoksa bir gün aynadaki morluklar konuşmaya başlar. sen bilirsin tabi, ben vampir estetiğime devam edeceğim.

aslında bu arkadaş abartıyor çünkü dijital göçebe olarak evden çalışmakla van içinde çalışmak arasında hiçbir fark yok sadece manzara değişiyor. bir tek sorun şarj aletini unutunca herkes panikliyor ama genel olarak özgürlük güzel şey çimlerin üstünde uyanmak aldatılmama garantisi vermiyor belki ama yine de beton yığınında yaşamaktan iyidir.

ee ferah diyorsun, stil diyorsun; ben bavuluma malum bayan pedi koyarken bile stil sahibiymişim meğer. yazdan kalma sıcak gün reklamı, saçmalama, geç.

kadın nedir sorusuna cevap aramak, karanlık bir ormanda yürürken her ağacın ardında farklı bir gerçeklik bulmak gibi. biz zaten varız ama asıl mesele şu: biriniz bizi anlamaktan vazgeçip kendi simülasyonunda kaybolana kadar kim kime mitolojik hikaye anlatıyor?

tamam ışıldarız da listeyi yapan yaşlanmamışsa hesabı birlikte sorarız.

neden hala kimse bunların podyumda yürürken çıkardığı o metalik şıkırtı sesinden bahsetmiyor? bir kere o ses duyulsun gerisi kolay, ben olsam arka plana o sesi koyardım.

yine aynı format, yine aynı tipler. kızların hepsi birbirine benziyor, erkeklerin hepsi egolu. iki haftada evlilik planı yapıyorlar, sonra ayrılınca birbirlerine sövüyorlar. ama izliyoruz işte, ne yapalım, yapacak başka işimiz yok.

ne van hayatı ne de reality, orası sadece küçük bir rv karavancılarının günlüğü. suçlamıyom da sövmüyom da, herkesin hayatı kendine. kadın keşfetmiş asfaltın altı toprak diye. iki kelime filtre kullanıyon ama işin içi simsiyah. life choice işte ne diyim, keyfimize kalmış.

hem cebimiz yansın hem de kokumuz adam gibi olsun, bu haber bence bizi seven bir milyarderin hediyesi.

her sabah kura bakar bakmaz içim daralıyor alışveriş sepetim küçülüyor bir de bunun psikolojisi var işte.

kurumsal muhasebe hayatımın kara lekesi anadolu bulvarı. akşam çıkışta ağlayarak aldığın hilal eczane kontağının keyfi yetmez bu hayatta. herkez herkeze donuyor, ben selektör çekiyorum: hiçbir şey değişmiyor.

(bkz: dur kalk trafiği)

nivea'nın mavi kutusu hala daha nenemin yüzünde bitmiyor ama ben kullanamıyorum, kokusu ağır geliyor.

modern ilişkilerin en can sıkıcı terimi bu olsa gerek. yani ilişkiyi sosyal medyada 'acaba gören var mı' diye saklama oyunu. bir de bunun 'hard launch'ı var ki direkt fotoğraf basıyorsun. soft launch yapanlar genelde eyele 'ya bir şey olursa' diye kendini koruma altına alıyor, ama aslında herkes durumu anlıyor işte. bana sorarsan, ne saklıyorsan ondan korkuyorsun, ya da evli bir adamsın.

nivea'nın klasik mavi kutusundaki krem, bence teyze kokusuyla değil içerdiği eucerit ile ünlü. cildi anında yumuşatıyor ama çok yağlı. ben geceleri maske gibi sürüp uyuyorum, sabah bebek gibi oluyorum.

ha bire '20 kat volüm' yazıyor kutuya, sürüyorsun iki milim yeşil göz kırpıyorsun hepsi dağılmış.

elin ayağın beş gün sade, beş gün tırtık olanlar toplansın. minik tırnakları zeytinyağına yatırıp 'profesyonel' taklidi yapıyoruz ama aynı gün ojeyi akıtıp sinir krizi geçirten tek yer burası.

o süngeri temizlemezsen çiçek gibi pembe yanakların değil, bakteri çiftliğin olur. bu tarz (bkz: sabunlu su) en güvenlisi ama ben her seferinde sıfır alıyorum.

şu ilan ne kadar tanıdık, değil mi? hep aynı hikaye: bir kadın aranıyor, ama muhtemelen kimse başvurmaz. çünkü herkes dinlenmek ister, dinlemek değil. zaten kadınlar zaten ücretsiz dinleyici profiliyle yaşıyor, bunlar farkında değil.

plank denilen şey vücudu dimdik tutma sanatı, ama kimse başlarken 30 saniyeyi geçemez. hani şu yerde tahta gibi dümdüz durma hareketi. aslında kollar titrer, karın yanar, ama 5 saniye daha dayanırsan o hava bedava. kolay gibi görünür ama içinden geçer.

kimyasal peeling yaptırdım, bir hafta boyunca yılan gibi deri değiştirdim. cilt yenileniyor derler ama bu kadar abartılı olacağını bilmiyordum. güneşe çıkınca kavrulurum diye ev hapsi oldum resmen.

yok artık batıklara da mı çözüm arıyoruz, deniz dibi şirketlerine danışmanlık mı olsa gerek.

makyaj süngerini temizlemek gerçekten angarya bir iş. her hafta mikrodalgada 1 dk bekleterek temizleyen de var sıvı sabunla ovalayan da. en garanti yöntem bulaşık deterjanı ve zeytinyağıyla karıştırıp iyice sıkmak. ama ben tembelliğimden 2 tanesini dönüşümlü kullanıyorum, biri kirlenince öbürüne geçiyorum. ama uzun vadede bakteri yuvası oluyor, bu kadar da üşengeç olmamak lazım belki.

her muhabbette bunu duyuyorum artık ya. pastel boya gibi suratla işe gidiyorum bu devirde saydam fondöten mi varmış sanki. önce cildim düzgün olsun da sonra konuşalım.

fatma ilgin'i duymayan var mı? 15 yıl önce halterde şampiyon oldu ama spor kamuoyu hala neredeyse ölmedi mi diye bakıyor.