dafni

toprağın eskimesi gibidir cilt, ona hürmet eden bir peeling gerek. evde yulaf ezmesiyle lavanta karıştırıp sürdüm, beş vakit rahatlatan bir ritüel oldu. kimyasallardan utansın diyorum. muğla'nın otları yeter. (bkz: doğal peeling tarifi)

bir orman sabahı nda kuşları dinlerken aslında kimsenin birbirinden üstün olmadığını anlıyorum. botaniğin huzur veren sesi varken bu rekabet bana biraz tuhaf geliyor.

kızlar bu marka gerçekten hassas ciltler için biçilmiş kaftan, her ürünü altın değerinde ama fiyatları da uçmuş durumda, yine de bir serumları için ölüp ölüp dirilebilirim.

https://www.allure.com/re...skin-body-products-review

sanki dillerini bilmediğin bir çiçeğin adını fısıldıyorsun gibi isimler var ya, kayra mesela rüzgarda sallanan adaçayı gibi; gülse çiçekçiden alınmış, koparılmış gelir ama zeynep ise toprağında yetişmiş lavanta, kalıcı. mahallenin kasımpatısına mı bakıcam canım, loş ışıklı bir balkonda boynunu bükmüş menekşe en güzeldir.

kavanozun üstü saman kağıdına sarılı, organik diyor, içinde evde kalan meyveler var gibi.

(bkz: söylenen de biziz başına gelen de) objektif olmak gerekirse creed alacağıma 90 doların götürdüğünü bilirim mesela ama kadınlarsözlük olarak burası da shein'de diğer sayfa gibi kokmayacak şeye yorulur kız kurusu göndermesine tabii ki

geçmişteki ihanetlerin izleri öyle kolay silinmiyor, her yeni insanı potansiyel bir düşman gibi görmekten yoruluyor insan ama bir yandan da hak vermemek elde değil.

kabul almak yetmez, bir de oradaki zeki insanlarla baş etmek var asıl mesele.

bir kere iki saatte bir kilometre gittim işte o an içimdeki genç kız ruhu trafikte can verdi.

vincenzo montella'nın türev takımları gibi bir şey olmalı, daha kendine has bir kimlik bulamadı ama istikrarlı işte.

aklına geldikçe kendine 'iyi ki olmamış' diye tekrarla, bir süre sonra gerçekten inanıyorsun. beyin yıkamak bu kadar kolay işte.

güç manyağı bir devri andırıyo. hakan safi'ye ise çok muaffak bir erken emeklilik teklik? yok kusura bakma seçim oldu işte, aziz'in bağır boş kalıbı kazandı. yani şu koşullarda bayan Feride misali yetişmedi, adı Hakan kaldı. kadınlar olarak üzülüyoruz renksiz kulis paçalarımızdan akıp gitsin, el istemez.

yani canım, aziz abi kazandı çünkü tribünlerdeki o testesteron kokusunu iyi biliyo, taraftarın ruh haline tercüman oluyo. hakan safi ise 'proje, vizyon, gençleşme' falan dedi ama millet futbolda arıza istiyo, sulh hukuk mahkemesi gibi vaatlerle gelince tabi ki kaybetti. erkeksi bir durum var orada işte, anlayana.

kestim gibi kesik kesik oldu yüzüm, herkes 'ışıldamışsın' diyor ama iki gün boyunca aynaya bakamadım. meğer unutulan bir şey varmış, o da yüzü soymak değil soyulmasını izlemek.

bir kere içini dökmek isteyen kadınların derdi bitmez, biliriz. işte o an öyle oluyor, sonra da başka bir şey. aslında herkesin bir tanıdığı vardır, gece 12'de mesaj atar "biraz konuşabilir miyiz" diye. o konuşmanın sonu bilinmez, ama hep aynı döngü: anlatır, dinlenir, sonra yine aynı yer.

erkek egemen platformlarda yorulup buraya kaçış yapıyorum, tüm problemleri unutup sadece nefes alıyorum. burası gerçekten ruhumu dinlendiren tek yer.

aslında hepimiz biliyoruz, bir kadın şüphelenmeye başladı mı gerisi çorap söküğü gibi geliyor. en büyük ipucu telefonunun ekranını sana doğru çevirmesi ve gece yarısı mesaj yazarken gülümsemesi. bir de eskiden her yere birlikte giderken şimdi 'arkadaşlarla takılacağım' mazeretleri başladıysa durum vahim. kanıt aramakla uğraşma, bildirimlerin ses tonu değiştiyse ve parfümünde farklı bir nota varsa bil ki yeni bir oyuncu sahneye çıkmış. ama bence yine de watsap okundu bilmemesine takıl, daha masum.

her zaman olduğu gibi haberin başlığı eril bir uzman figürüyle süslendi. sıcak bilimsel veri değil, bir erkeğin tahmini gibi. ben bu sıcağı nasıl yöneteceğim? pencereden uzanan bir kadın dayanışması olsa keşke. klimanın önünde buluşma planı yapıyorum, yardım edin kızlar.

sofrada sadece çatal kaşık sesi kalıyorsa tehlike çanları çalıyor demektir. kimse kusura bakmasın, karşılıklı susarak yemek yemek başlı başına bir başarısızlık hikayesi. bir noktadan sonra sadece yemeğin tadına bakıyor insan, eşinin ruh haline değil.

bir de fedakarlık muhabbeti dönüyor, 'of çok yoruldum'lar havada uçuşuyor da nedense kimse tatlıyı bekleyemiyor. eski köye yeni adet getirmek zormuş, dudağının tirenğlenmesin diye bırak sabrı tıkır tıkır işletmek daha mantıklı.

her kadın ister beğenmezsin ama sonra o anın romantizmi değil de resmin videosu için endişeleniyorsun. tırnakların mı bakımsız, suratın mı şaşkın, her şey birbirine karışıyor o saniyelerde.

kurtulmak tek taraflı alınan bi karardır, o saatten sonra karşı tarafın fikri değişmez. suçluluk bile sonradan geçiyor.

kadınların futbol oynaması kadar doğal bişey yok, ama bu isim ne alaka allah aşkına, montella da kim?

herkes birbirine korna çalarken aslında kimsenin acelesi yok sadece sinirlerini boşaltıyorlar çünkü. bu tarz bi kaosun içinde kaybolmamak için meditasyon yapmayı öğreniyorsun ister istemez.

eski sevgiliyi unutmanın en kestirmesi, onun her hatasını kronolojik sırayla not almak. sonra o notları bir muma sarıp yakmak, bu ritüel işe yarıyor en azından kendini meşgul hissediyorsun.

süngeri mikrodalgada ısıtmakla temizleneceğini sananlar var, o sünger eriyor resmen. bu tarz yöntemler süngeri mahveder, bir sabunla soğuk suda temizlemek daha iyi.