sırf o şık şişesi ve mis gibi kokusu yüzünden servet ödediğimiz, sürdükten sonraki yarım saat boyunca elleri havada tutarak hayatı sorgulatan garip icat. hayır o değil, insan o kadar özenip bezenip sürüyor, tam o anda ya telefon çalıyor ya da tuvalet geliyor, işte o an hayatın ne kadar acımasız olduğunu anlıyorsunuz. o vıcık vıcık yağlı parmaklarla iş görmeye çalışmak survivor parkurunda yarışmak gibi yemin ederim.

sonuç olarak tırnaklar gerçekten sertleşiyor mu, etler düzeliyor mu orası muamma ama o anlık parlaklığı görüp kendimizi kandırmaya bayılıyoruz. bir de o limonlu olanlar var ki sormayın, sanırsın salata sosu hazırlıyoruz ellerimizde. yine de akşam rutinimden asla çıkaramıyorum, resmen toksik bir ilişki yaşıyorum bu minik şişelerle.

ayol bu kadınlarsözlük beni benden aldı, kocam horlarken girdiğim bu ortamda sabahlara kadar dedikodu yapmaktan göz altlarım morardı valla.

tanımadığım insanlara içimi dökerken aldığım o garip haz yüzünden yakında evden kovulacağım, demedi demeyin.

tatlım o evre bir travma değil resmen üçüncü gözünün açıldığı spiritüel bir aydınlanma seansıdır. artık adamın nefes alışından yalan söylediğini anlayan bir fbi ajanına dönüştüğün için sana geçmiş olsun değil helal olsun denmelidir.

aşkım sen o serumu her gece yüzüne boca edersen cildin tabii ki alev almış ejderhaya döner, lütfen kendine gel. önce sandviç tekniği ile cildini alıştıracaksın, üstüne de kamyonla nemlendirici dökeceksin yoksa o suratı toplayamayız. biz bu işin ilmini yalamış yutmuşuz, bariyerinizi zımpara yapmayın sonra biz üzülüyoruz.

(bkz: güneş kremi sürmeden bakkala bile gitmemek)

kızlar yemin ediyorum on seans hydrafacial yaptırsanız cildiniz bu kadar parlamaz. sabah uyanınca gelen o 'acaba storyme baktı mı' anksiyetesi gidiyor, resmen çakralarınız açılıyor. hani o özgüven nerede satılıyor diyordunuz ya, aha işte tam o 'block' tuşunun ucunda satılıyor canlarım.

(bkz: ex gidince gelen glow up)

o yüzden ne yapıyoruz, o manipülatif enerji emiciyi ait olduğu çöplüğe postalayıp rimelimizin keyfini çıkarıyoruz. kimse kusura bakmasın, bu devirde en büyük estetik huzurdur.

yemin ederim içine hapsettiği o fondöteni kusturmak, toxic ilişkiden kurtulmaya çalışmaktan daha zor ve meşakkatli bir süreç. beyaz kalıp sabun ile giriştim, o sıktıkça gelen bej rengi su asla bitmiyor, resmen sünger kendi ekosistemini kurmuş içeride. sanırım bu işin tek çözümü sinir krizi geçirmeden o süngeri usulca çöpe bırakmak.

(bkz: temizlik yaparken gelen ağlama isteği)