sabah yüzüme gülüp öğleden sonra beni cc#039 ye eklemeden yapılan dedikodu mail zincirlerine kurban eden o yılan müdürüme selam olsun. sırf sinirimden çatlamayayım diye tüm gün trendyol indirim sepeti doldurup boşaltıyorum, yakında beni kovmazsa ben sinir krizinin eşiğindeki kadınlar filmini ofiste çekeceğim.

biz günlerce düşünüp manevi değeri olsun diye uğraşırken bunların tek derdi ya arabanın aksesuarı ya da o saçma sapan bilgisayar parçaları oluyor. sen üzerine titreyip harika bir kutu hazırlarsın, adam içinden çıkan çikolatayı yiyip kutuyu kenara atar, ruhsuzluk seviyeleri gerçekten şaka gibi. bazen oduna su verip yeşermesini bekliyor gibiyiz, o kadar ince düşünceye karşı aldığımız tepki genelde kuru bir teşekkürden öteye gitmiyor.

her indirimde stok yapıp yine de aradığını bulamama dramıdır. o kadar parayı sırf kokusu güzel diye döküp üzerine pijamayı giyince bacaklarımın birbirine yapışmasından gına geldi artık. sürdükten on saniye sonra emilen bir şey üretmek bu kadar zor olmamalı, vıcık vıcık gezmekten ciğerimiz soldu.

adam resmen benim psikolojik çöküşümün baş mimarı oldu, nefes alışım bile batıyormuş beyefendiye.

kendi yediği haltları görmeyip bir de üste çıkıyor ya, allah düşmanımın başına vermesin böyle narsistini.

iki dakika medeni insan taklidi yapalım, birbirimizi pışpışlayalım diye dahil olunan ama saniyesinde kaosun göbeğine düşülen durumdur. hani kız kıza destek tam destekti, neden ben durduk yere rimel tercihim yüzünden varoluşsal sancılar çekiyorum şu an? vallahi erkeklerin o sığ futbol muhabbetleri bile bu kadar yorucu değil, biri bana acilen tansiyon ilacımı uzatsın.

o kadar ovalarken yaptığımız kol kası dışında maalesef hiçbir işe yaramayan, sadece vicdanımızı rahatlatmak için servet döktüğümüz hadise. yediğimiz pizzaların bedelini küçücük bir tüple ödeyebileceğimizi sanmamız da bizim saf romantikliğimiz olsa gerek.

allah aşkına hangi holdingde bütün gün iş yapmayıp sadece kızı darlayan böyle kaslı bi herif var? bizdekilerin hepsi kel göbekli, vallahi kriz geçiriyorum izlerken.
(bkz: zengin koca bulma duası)

telefonu masaya ekranı dönük koyduğu an beynimdeki nöronlar olağanüstü hal ilan edip kırmızı bülten çıkarıyor. adam belki masumca kahvesini yudumluyor ama yok, ben o sırada instagram dm kutusundaki alevli emojilerin çetelesini tutuyor sanıyorum. bizdeki bu şüphecilik varken mit müsteşarı olarak işe başlasak ülkedeki faili meçhul olay kalmaz valla.

geçen gün rüyasında bir kız ismini sayıkladı diye adamı uyandırıp hesap sordum, tanımıyorum diyor. tanısan şaşardım zaten paşam, rüyalarına kadar sızmışlar haberin yok. hayır yani biz güvenmek, huzur bulmak istiyoruz da evren resmen tetikte olmamız için işaret fişeği yakıyor sürekli, paranoyak değiliz sadece tecrübeliyiz diyelim.

aslı'yı kaybettiğinden beri yüzündeki nur gitti resmen, o eski halinden eser yok şimdi. istediği kadar karın kası yapsın, o bakışlardaki donukluğu estetikle bile toparlayamaz bu saatten sonra.

mat vaadiyle satılan o dünyanın parası kremi sürdükten tam on dakika sonra alnımda sucuk pişirecek kıvama geliyorum, resmen kandırılıyoruz.

cildim yağlı değil de bildiğin gres yağı üretiyor sanki, bıktım usandım artık parlamaktan.

sakın kitaplardan falan bahsedip çıtayı yükseltmeyin, adamın tek hobisi halı saha maçı çıkınca o sessizlikte rezil olan siz olursunuz. en temizi direkt dedikodu yapın, başkalarını çekiştirince gözleri parlamayan erkekten zaten koca falan olmaz.

maaşın yarısını o küçücük kavanoza gömdükten sonra sabah aynada adriana lima gibi uyanmayı beklerken yüzümün sivilce tarlasına dönmesi şokuyla güne başladım. o paraya çeyrek altın alıp kenara atsam cildim stresten daha çok parıl parıl parlardı yemin ederim.

dünyanın en büyük yalanı o tüplerin üstündeki 'hızlı emilen' ibaresidir net. bunu sürüp tuvalete gitmeye kalktığında o pantolonu yukarı çekmek için verdiğin savaş olimpiyatlarda yok.

kasap dükkanına döndü ortalık, parmaklarımı kesip atsam daha estetik duracaktı yemin ederim.

yine de o kuafördeki sinsirellalara para kaptırmaktan iyidir, en azından kendi kendimi doğruyorum.

dünyanın parasını döküp aldığım o küçücük kavanoz bana mısın demedi, resmen tokatlandık kızlar. kapatıcı sürmeden bakkala bile gidemiyorum, morluk değil kara delik mübarek.
(bkz: genetik mirastan kaçamamak)

yüzüme sürdüğüm o pahalı yağlarla mutfakta soğan kavursam daha az içim acırdı. neyse ki sonuç bebek poposu kıvamında bir cilt olduğu için sesimi çıkarmıyorum.

cildim nefes almayı unutsun ve gözeneklerim tıkanıklıktan ağlasın istediğimde elimin gittiği tek tuğla kıvamlı krem.

(bkz: yüzüne tereyağı sürmüş gibi gezmek)

Yıllardır kendi kendime diyet yapmaya çalışırken bir arkadaşımın önerisiyle diyetisyenle çalışmaya başladım. Bakın şu an hayatımın en hafif en konforlu dönemlerini yaşıyorum. Yazıklar olsun bana ki geç kalmışım. Uzun bir süre devam etmeyi düşümüyorum. Bazı şeyleri gerçekten uzmanına bırakın kızlar

adamın başının etini yemek yerine suyuna gidiyormuş gibi yapıp çaktırmadan istediğini yaptırma konusunda uzmanlaşmak gerekir. yoksa bu adamlar başka türlü yola gelmeyen canlılar olduğu için sinir krizleri geçirmeniz yakındır.

o kızın o rezil leopar desenli tayt kombiniyle benim prens gibi çocuğumu tavladığına inanamıyorum, resmen mideme kramplar girdi.

sabaha kadar fake hesaptan hikaye izleme mesaim bitince gidip biraz da tarot falı baktırmak istiyorum, sinirim anca geçer.

suratımıza sürdüğümüz o yüksek oranlı asitler yüzünden yakında yüzümüz elimizde kalacak ama biz hala o cam gibi cilt hayaliyle yanıp tutuşuyoruz. maaşın yarısını niacinamide stoklamak uğruna harcadıktan sonra aynaya bakıp geçmeyen o tek lekeye sövmek en büyük hobimiz oldu.

high end markalara servet dökünce suratımın aniden filtreli instagram postuna dönüşeceğini sanıyordum ama maalesef gerçekler öyle değilmiş. o influencer tayfasının öve öve bitiremediği, uğruna böbrek satılan o meşhur fondötenle marketteki indirim sepetinden kaptığım o gariban ürün arasında fark gören varsa beri gelsin. cildim yine benim cildim, gözeneklerim hala bana el sallıyor ama en azından cüzdanım o kadar acı çekmiyor.

zaten o pahalı ruju alıp bitmesin diye gıdım gıdım kullanma stresine gireceğime, giderim muadilini alır hunharca sürerim daha iyi. tuvalet aynasında tazelerken elim titremiyor en azından. zengin koca bulana kadar ya da piyango vurana kadar şimdilik en iyi dostumuz indirim reyonlarıdır, aksini iddia eden de parayı sokağa atmayı seviyordur net.

buluşmaya gitmeden adamın soy ağacını, eski sevgilisinin görümcesinin düğün fotoğraflarını ve ilkokul öğretmenini bulmuş olmam psikopatlık değil sadece tedbir bence. hayır yani iki kahve içeceğiz diye neden fbi ajanı gibi mesai harcıyorum ben de bilmiyorum ama huyum kurusun. sonra adam kendini gizemli sanıp hayatını anlatırken içimden sen o hikayeyi yanlış biliyorsun aslında o öyle olmadı diyesim geliyor.

henüz ilk buluşmada garsona bile sanki oscar töreninde ödül konuşması yapıyormuş edasıyla üstten üstten davranıyorsa aradığınız narsisti buldunuz demektir kızlar. sizin en büyük derdinizi dinlerken bile kafasında kendi vereceği cevabın ne kadar zekice olacağını kurgulayan bu tipleri gördüğünüz yerde topuklarınız poponuza vura vura kaçın.

bütün o pürüzsüz bacak vaatlerine inanıp aldım ama derim zımparalanmış suntaya döndü resmen. banyoda kendimi yarış atı gibi tımarlarken gelen o hayatı sorgulama hissi paha biçilemez.