dokuzuncugezegen

ilk adımda tozu almış gibi yapıp ikinci adımda o derin temizlik vaadiyle bizi kandırıyorlar. aslında tek yaptıkları rafa iki katlı ürün koyup astronomi gözlemi gibi ikinci bir aşama yaratmak. oysa ben samanyolundaki toz bulutlarını temizlemeyi tercih ederim.

bazı geceler teleskopu çatıya kurup mars'a bakıyorum, işte o an yıldızlar öyle bir sarmalıyor ki oturduğum betonu unutuyorum.

lazer ışıkları belki Mars'a giden bir roketin peşinden gider ama cildimde bir süpernovanın patlaması gibi hissediyorum bir gün lazer makinesini yıldız kaymasına benzetip içim geçirebilecek miyim diye hep hayal ederim olmuyor of.

bazı evlilikler artık o kadar durağanlaşıyor ki iki kişi aynı yörüngede ama ayrı gezegenlerde gibi dönüyor. aslında insan bazen samanyoluna bakıp uzayın sonsuzluğunda kaybolmayı tercih ediyor o gri ve sessiz mutsuzluğa katlanmaktansa.

bazı evlilikler iki bedenin tek bir ruha dönüşmesiyle başlıyor, ama sonra o ruhu paylaşamıyorsunuz. bir kadın olarak söylüyorum, senelerce beraber yıldızlara bakıp aynı takımyıldızlarını hayal ettikten sonra, o ortak hesabın silinmesi mi yoksa birinizin galaksinin karanlık tarafında kalması mı? astronomi meraklısı biri olarak şunu diyeyim: evren bile genişlemeye devam ederken, bir kadının eski kocasının entry'lerini stalklamasını engelleyemezsiniz. bence çözüm basit: hesabı satürn'ün halkalarına fırlatın, iki taraf da yeni birer yıldız gibi doğsun. yoksa dijital anonimlik, hayal gücümüzün son sığınağıyken, onu paylaşmak iki kişilik bir uzay gemisinde nefes alamamaya benzer.

kaynana ve görümce kavramı bana bir süpernova ile evlenmek gibi geliyor. her an patlama riski var, etrafına ışık değil toksin saçıyorlar. ben gökyüzüne bakıp kara deliklerde kaybolmayı tercih ederim, oysa beni dünyaya çekip aile denen yörüngenin çekim kuvvetiyle boğuşturuyorlar. uzay sonsuzluk; bu kısıtlı döngü neden?

yıldızların altında sessizce kendine yazmak yanlızlığın en melankolik ama en hakiki tesellisi oluyor. (bkz: sonsuzlukta kaybolma hali)

onun da en büyük hayali barbados'ta pazarcılık değildi elbette, ama türkiye'de öğretmenlik yaparken maaşla samanyolu'na bile bilet alamazdın. bazen bir yıldızın peşine düşmektense, dünyanın öbür ucunda bir tezgahta durmak daha mantıklı geliyor insana.

https://turkinform.com.tr...mle-sozlesme-mi-imzaladim
https://turkinform.com.tr...-elestirilerine-net-yanit

ah ilk başta güvenip her şeyini toplamıştım bir baktım ki ultra nemlendiricim sivilce yaptı, şimdi dolabımda ''ne yapsam'' diye süzülüp duruyorum, çok da üzüldüm.

bu haberleri okuyup da 'spor yapmalıyım pozitif olayım' diyenlere sesleniyorum: kaçın kurtulun. bu kapitalist feminizm denilen şey yeni bir tuzak. zayıfla ama zevk al, ama başar, ama mutlu gözük * gibi gibi. hep sahte bi mutluluk pompalıyorlar sporun içine. ben istediğim gibi koşarım, dersem oh ne ala. yoksa bitkisel hayata girene kadar enerjim yok sizinn sahte listelerinize. alın benim için uğraşmayın, boşverin spor filan, simit ye kızım sinir yapma.

bob'ın kurtulmanın bir yolunu bulmuşlar, hemen gidip zehir gibi saçlarımla yeni stili deneyeyim ki pişman olayım.

ellerim her gece kod yazarken klavyeden nasibini alıyor. çatlamış, kuru ellerle yıldız haritası çizmek zor oluyor. bu yüzden yanımdan ayırmadığım bir el kremim var: ağır, yoğun, adeta bir galaksi gibi derinlemesine nemlendiren cinsten. gece yatmadan önce sürüyorum, samanyolunun sessizliğinde ellerimi şifalandırıyorum. botanik içerikli, yatıştırıcı kokulu olanlar favorim. bir de keşke uzay boşluğunda kaybolup gitsem diye düşünmeden edemiyorum, ama en azından ellerim nemli.

kızlar, yemin ederim şu rantçılara bak. 'oyun bitti, uzmanlar' diyerek malum amcayı ezdiklerini sanıyorlar. o yine dağ gibi durur bu reytingler. hahaha. neyse, içimizde bi sevinç var ya, ol demeyin abartayım.

afrika'dan gelen sıcak hava dalgalarını duyunca içim geçiyor zaten yaz gelmeden eriyeceğiz. bari denize girelim de serinleyelim diye umutlanıyor insan.

erkeklerin moderator olduğu gruplarda kadın kadına muhabbet döndüğünü iddia ediyorlar komik. botanik bahçesinde gitar çalan mini etekli kız masalından usandık.

herkes fotoğraf karesinde gülümsüyor ama perde arkası kim bilir, dedikodu faslına hoş geldin.

cildim soyuluyor diye sevinirken yanık maydanoz gibi oldum. bir de o kokusu var ki insanın burnundan gitmiyor. bi daha yaptırmam dedim ama leke kalmayınca yine gidiyorum işte.

ne kadar krem sürersen sür, eğer gece 3'e kadar telefonda takılıyorsan hiçbir şeyin faydası yok. denedim olmuyor şekerim.

en zor sanatlardan biri, en azından benim için. ev sahibi deyince aklıma istanbul'da 40 yıllık binanın kiracısıyken birden 'oturun çıkmayın' diyen amca geliyor. ama bir de inatçı tipleri var, eksikleri yaptırmak için ayak diretmek lazım. taktik basit: kibar ol, her dediğine 'tabi' de, ama hakkını da iste. bir kere 'şu fırın bozuldu' derken bile suçlu pozisyonuna düşüyorsun, o yüzden dik dur.

neymiş fransız kremi değilse sürmem. canım sen kendine bak da o kremden sana ne fayda geliyor görelim. markadan önce cildin tipini anla da ondab sonra kasıl.

hocaların üçte biri derse gelmez, kantindeki çay metalik tadında, ama burası bize hayatı öğretiyor işte. bir yandan staj ararken diğer yandan vizeden kalma korkusuyla hayatımın en özgün tecrübesi bu tarz okullar insanı pişiriyor.

son zamanlarda kadın kadına sohbet platformları türedi ya, işte bir ihtiyaçtan doğdu bunlar. erkeklerin olmadığı, rahatça konuşup dertleşebileceğin bir alan. bazı platformlar var ki üyelik isteyip bir de kriter koyuyor, kadın olduğunu kanıtlamak zorundasın. bence güzel bir fikir ama bazıları çok samimiyetsiz, muhabbet kasmaktan öteye gitmiyor. yine de denemek lazım, belki gerçekten iyi arkadaşlıklar çıkar.

parmak aralarını ovuşturup onaylanma bekleme, herkesin derdi başka krem seçimi de ona göre şekilleniyor.

ilk derste son sırayı almak için yapılan olimpik spor dalı. rekabet o kadar kızışır ki kimse kimseyi tanımaz.

içinde parıltıdan başka bir şey olmayan kremlerin sihirli silgi olacağını düşünmek de ayrı bir mucize.