nefes alması bile batan sevgili

yemin ederim adamın varlığı bile darlıyor artık beni. hani ilk başlarda o şapşik halleri, sakarlıkları falan tatlı gelirdi, şimdi o ağzını şapırdatarak su içişi var ya, resmen cinayet sebebi. "neyin var hayatım" diye sorması bile sinir uçlarımla oynuyor, hiçbir şeyim yok berkcan sadece aynı ortamda oksijen tüketmen bile batıyor şu an bana.

hani böyle terk edip gitsem vicdan yapacağım çünkü adam melek gibi ama yan yanayken içimden canavarlar çıkıyor. bu evreye ne ara geldik, o aşk böceği modundan ne ara bu tahammülsüz cadıya dönüştüm hiç bilmiyorum ama durum çok vahim kızlar, kaçış planı yapmam an meselesi.
(bkz: ayrılık çanlarının çalmaya başlaması)