lana del rey in yaydığı o tuhaf enerji

sesi resmen insana olmayan aşkın acısını çektiriyor, adamı durduk yere depresyona sokup sokup çıkarıyor. hani o kadar melankolik, o kadar "ben bittim ama hala çok güzelim" havasında ki, dinlerken kendimi küvette ağlarken hayal ediyorum. hayır hayatım gayet yolunda, sevgilimle de iyiyiz ama bu kadın ne zaman yeni şarkı çıkarsa sanki aldatılmışım gibi hissediyorum.

bir de o kiloları alıp vermesi, o garip garsonluk maceraları falan derken resmen kaotik perimiz oldu başımıza. o kadar estetik yaptırıp hala "doğal hüzünlü prenses" taklidi yapmasına da ayrıca hastayım ama seviyoruz işte, zehirli okumuzu attı bir kere kaçış yok.