evde manikür yaparken sinir krizi geçirmek

üç kuruş kar edeceğim diye kuaför kaprisinden kaçarken kendi kanını dökmeyi göze almaktır. o instagram'da pıt pıt etlerini kesip bebek poposu gibi tırnaklarla gezenlere aldanıp eline pensi aldığın an, parmak uçlarının aslında ne kadar hassas olduğunu acı bir tecrübeyle öğreniyorsun. hayır o değil de, oje sürmek zaten başlı başına bir sanatken, o asetonla taşan yerleri sileyim derken yeni sürdüğün ojeyi bozup tırnağında krater oluşturmak nasıl bir çiledir, nasıl bir sınavdır yarabbim.

en sonunda da o bozuk ojeyle "aman zaten evdeyim kim görecek" diyip, yastık izi çıkmış tırnaklarla mutsuz mutsuz oturuyorsun. kuafördeki o dedikodulu ortamı, "abla tırnakların çok sertmiş" diyen manikürcü kızın bakışlarını bile özletir insana.

(bkz: sol elle sağ ele oje sürerken gelen titreme)