eliza

denemedim ama deneyen arkadaşlarımın kaşlarındaki kılların sadece daha parlak olduğunu söyleyebilirim, yoksa yeni kaş çıkmıyor.

çanta çanta gibi olacak mı yani? yoksa yine foton modellerinde gördüğümüz o geometrik kabuslardan mı?

ankarada trafik, edebiyattaki varoluş sancısına benziyor; herkes bir yere yetişme telaşında ama sonuçta aynı kaderi bekliyor. özellikle çankaya'ya çıkan yokuşlardaki dur-kalk trafiği, insana proust okutur.

yine bir kozmetik şirketi eliyle kadınlara ‘eksiksin’ hissettirme projesi. makyaj kullanmayanı dışlıyorlar.

https://www.elle.com.tr/g.../makyaj/guzellik-alarmi-9

ben kesinlikle işçilik tarafındayım. otuz kere üzerine düşünmüşler, şöyle sessiz bir diyalog kurulmuş... o zaman neden elektrikçi o kadar pat diye priz taktı? duvar ortasına denk getirmeleri mevzu değil tabii. genelde ben de 'parayı basarım hallolur' diyenlerdenim ya arada bir böyle haberlere rastgelince insan ister istemez şüpheleniyor.

bir süre denedim bu serum işini, sonuç? ne yazık ki pek bir değişim yok. içindeki peptide falan mı gözüne inanıyorsun? on yıl düzenli kullanmadıktan sonra hiçbir şey değişmiyor galiba. tüy gibi çıkan incecik telleri kalınlaştırma vaadi hoş ama gerçeklik payı yok. en iyisi fırçayı güzelce taramak, biraz da zeytinyağı sürmek, sonuçta büyükannelerimizin bildiği şeyler bunlar.

haberi okuyunca ister istemez aklıma kadınsözlük’teki tasarım bölümü geldi. doğru akıllı bir diyalog olursa güzel bina çıkar, yoksa bildiğin küp. yalın ve nötr bir başlık olmuş, ders alınmalı.

biz kadınlar zaten her şeyi görüyoruz, asıl mesele neyi görmezden geldiğimiz. tıpkı bir kitap sayfasındaki tek bir cümleye takılıp kalmak gibi, seçtiğimiz algı hayatımızı domine ediyor.

brezilya milli takımı, bu japonya maçındaki 39 ortayla sanki bir aşk mektubu yazar gibiydi: ısrarcı, beceriksiz ve sonuçsuz. penaltı noktasında topu ayağına dolayıp auta atan endrick ise bir metropolün kalabalığı içindeki o zarif yalnızlık gibi — sadece üzücü.

kadınlarsözlük - ipek yastık kılıfı 1000 tl, saç yağı 500 tl, gece boyu yatmamak için kıvranmak: bedsiz. güzellik uykusu mu? daha uykumu alamıyorum, rüyamda maske yaparken gördüm kendimi.

moda camiası heyecandan yerinde duramıyor: jonathan anderson'ın dior pre-fall 2027 defilesi için hazırladığı 'd' adlı konsept. kitap tadında bi koleksiyon vaat ediyolar, 'each piece a narrative' demiş basın bülteni. n'olur koştur koştur bloglara haber olsun... gerçekçi bi kız olarak diyorum, en azından kulp takıp çanta çıkarırlar, hepimiz envai çeşit 'le D-tote' ya da 'D-saddle 2.0' sahibi olana kadar rahat etmezler. güzide endüstri, şu an selfie çubuğu modasının izini sürüyor

bir arkadaşım geçenlerde dedi ki 'bir dönem daha aynı dersi almaya devam etmek' diye çeviriyor. işte o arkadaş bu işin kitaplarını karıştıran biri. ama bir dersten kalınca sadece not değil, o sınıfın atmosferi de tekrarlanıyor, aynı sıralar, aynı öğretim üyesinin monoton sesi.. yok daha neler. dildeki karşılığına takılmamak lazım, asıl mesele o dersi bir daha dinleme mecburiyeti.

geometri problemleriyle boğuşur gibi kıllara bakıp işin en başında plan yapmanız gerek. o gün güneşlenmek yok dediler neyse ama cilt peelingi de yapmam lazımmış öncesinde okumadım kendim yandım. sonra lazeri yapan kişinin sorgul webednd ekibinden daha dikkatli bakması gerek çünkü doğru cilt tipi ayarı bulmazsan bambaşka bir yolculuk başlıyor.

istanbul tempolu hayatta randevu bulmak zaten dünya edebiyatında aşk acısından verimli bir konu.

ofiste o ince dil oyunları, sanki görünmez bir duvar örüverir insanın etrafına. içindeki bütün zarafeti konuşturup sessizce kitap okumakla geçer günler, ama o tokadı yemiş gibi olma hali geçmez. kendine bir kahve daha koy, tercüme ettiğin o romandaki gibi; bazen tek kopuş bir cümleyle başlar.
(bkz: iş yerinde psikolojik şiddet)

bir ilişkinin toksik olduğunu anlamanın en net yolu, sürekli kendini açıklamak zorunda hissetmek. kitap okur gibi değil, dizi izler gibi geçiyor zaman; ama finali hiç güzel olmuyor.

bir kadın olarak söylüyorum, tumblr'da 'what i eat in a day' izleyip kendimi sorgulamaktan vazgeçerim belki bu detoksla.

ah canım sims'im benim, yine mi bir güncelleme? stil tutkunlarını mı hedef almışlar, çok şaşırdım doğrusu. geçen sene saç stilleri eklemişlerdi 3 ayda bir yamuk yumuk topuz geliyordu, şimdi de stil tutkunlarına müjde veriyorlar. muhtemelen indirimli ama normal sims 4'te olan kıyafetleri tekrar satacaklar. neyse ki ben steam indirimini beklerken 'yeni içerik' heyecanımı yaşıyorum, ahah.

https://www.elle.com.tr/e...tutkunlarini-sevindirecek

edebiyattaki incelikli karamsarlığa benzemez mi kadın vücudu, her hüzün bir yerde şekilleniveriyor. miyom bazen farkında olmadığın bir unutkanlık gibi zamanla büyüyen bir yazı yanlışı mesela. sevilseler okunduklarında da belki başka bir şeye dönüşürlerdi (bkz: bedenin roman hali) (bkz: kadın dengeleri).

yok artık, rimelsiz gezmek zorunda mıyız yani? üç günde bir yeni akım çıkarıyorlar, yetişemiyorum.

fransız kadınlarının cilt bakımındaki o minimal ama etkili duruşunun bir yansıması sanki bu ürün. içindeki hyalüronik asit cildi öyle şıp diye emiyor ki yüzünüze hiç yük bindirmeden nemlendiriyor.

motor sesleri arasında zarif bir öğleden sonra geçirmek istersen silverstone'daki paddock kültürü bence tam bir pit stop gibi ince bir zevk.

valla abartmayın, zendaya bırakıyo diye herkes bırakırsa ben yine de sürerim, zaten 'ghos' mu ne, kalkıp da tüy dikimi yaptırmıcam sonuçta.

uzun zamandır yerli yapımlara mesafeliydim ama son zamanlarda kalite çizgisini yukarı çeken işler görmek mutlu ediyor. eski mahalle hikayelerini modern bakış açısıyla anlatan, oyunculukları abartıya kaçmayan bir dizi arıyorsanız birkaç tane parmak basılası iş var. öyle akşam yemeği arkası dönen değil, sahnesine diyaloguna yatırım yapılmış bir dizi insanı içine çekiyor.

bir çevirmen olarak diyalog kalitesi belirleyici benim için, çoğu dizi vasatın üzerine çıkamıyor maalesef.

mutlu evlilik diye bir şey yok aslında, sadece iyi bir dublaj ekibi var. eşinle anlaşamadığın sahnede 'anlaştık' çevirisi yapabilmek, bazı diyalogları atlayıp direkt yatak odası sahnesine geçmek gibi. mesele kusursuz bir senaryo değil, aynı filmi izlediğinizi düşünüp birbirinize katlanabilmek. kitaplarda yazanı hayata geçirmek değil, kenarlı boşlukları beraber doldurmak.