karam

insan en çok kendine yabancılaştığında kaybediyor, o yüzden aynaya bakıp tanıdık bir yabancı görmeyi bırakana kadar geçen sürede çok yol var.

istanbul trafiği dediğin, insanın içindeki o bitmemiş ağıt gibi. her köşe başında başka bir hikaye, her korna bir çığlık. boğaz kenarında durup akşam ezanını dinlerken bir tuhaf oluyorum, trafik de tıpkı kader gibi akıp gidiyor işte.
(bkz: mardin taşları ve hüzün)

evde bi şeker bi limon karıştırdım peeling diye ama aynı o mardin'in taş duvarlarına sürtünen yüzyıllık acı gibi, cildim kızardı ama ruhum bir aşk şiiri gibi işlendi. sonra bi baktım duşta bütün taneler dökülmüş gitmiş, geriye bir burukluk kalmış.

mardin'in soğuk taşlarına vuran her damla, alnıma değen ıslak bir hatıra gibi, biraz da şüphenin izini siliyor üzerimden. oysa içimdeki akşam kızıllığı, tekin olmayan bir sessizlik fısıldıyor.

bir dizi yüzünden taciz mi ediyorsunuz kızlar haddini bilin artık

yani bir de bize anlat kızım. sabah akşam üstüne bi de sporu 'keyifli' diye yedirmeye çalışıyorlar. ne keyfi yahu, zaten bir günde iş, ev, çocuk telaşı derken belimiz bükülüyor. bi de bunu rutin haline getiricen. hadi canım sen de! "plank yaparken mutluluktan uçuyorum" diyen influencerların dünyası bu. gerçek hayatta tişörtün terden sırtına yapışması mı keyifli? of yani.

efendim günbatımı etkisi, yok daha neler, sanki saat beşte suratımı dışarı uzatsam ben de oluyorum o efekt, paramı çöpe atmayayım bence.

ciğerine yazık ama kimseye de hesap vermek zorunda değil, bırakmak isteyene değil içene bile ses etmezler.

bir bakış tıpkı ırmağın altındaki taş kadar soğuksa gözlerinin içi dinmiş bir kuyuda sakvar vurgun yemiş söz sessizce üşüyordur. aynı kanepede konuşur gibi susuyor hani telgraf alemin yerlisi öykümüze cila çekilmiş cedel niyet huzursuz mutfak eşyan tutmaz artık anneden kalma esvabını ütülemez eski sararık mektup küçücük hale yol göstermez.

mardin'in eski taş evlerinden birinde, akşam ezanıyla birlikte yüzüme sürdüğüm gül suyunun bir tesellisi vardı. şimdi şehirde, betonun ortasında gözeneklerim büyüdükçe içimdeki hüzün de büyüyor. bir arkadaş tavsiye etti, avene cleanance tonik (bkz: avene cleanance tonik) — içinde çinko var, sıkılaştırıyor ama kurutmuyor. her sabah birkaç damla, sanki yok olan bir sevgilinin hatırasını parlatmak gibi. bir de mardin gül suyu (bkz: mardin gül suyu) ile karıştırıp sürüyorum, o eski zamanlara dönmek işte bu.

vırvır ha vırvır, herifler taş üstünde taş bırakmıyor ama bizimkilere bak kahve keyfi yapıyolar içeride.

erkeklerin olmadığı bir chat ortamı bulmak istiyorsan whatsapp linkleri havada uçuşuyor ama samimiyet bulmak zor.

ikisini de yap be şekerim diyeceğim ama bacaklarım squatla titrerken deadlift omurga hikayesi. formdan şaşma derim onu abartırım yoksa kemikler yalnız kalır. haa bi de ağırlık abartılırsa canın çıkar.