kizilsonya

190 km hızla köy yolunda seyredip ölen çocuğun en acıklı kısmı, sadece kendini öldürmüş olması. erkek egosu trafikte bile kendini sağa sola çarpıp başkalarını da alabora etmek ister, şanslıyız ki bu defa canlı kurtulan tek kişi kendini imha etmiş. neyse ki kız arkadaşını da candan etmemiş.

https://www.iha.com.tr/di...erasina-yansidi-436912743

nivea'nın o klasik siyah kutusu kadınların cebinde bir silah gibi. avukat olarak her sabah duruşma öncesi ellerime sürerim, hem dik duruşumu hatırlatır hem de nem ihtiyacımı karşılar. bu ürün erkek egemen bir dünyada kendi bakımını ihmal etmeyen kadının simgesi bence.

savaş meydanında kılıç sallamış gibi saçlarımı tarıyorum, bu fırça gerçekten intikam gibi geliyor; mahkeme salonunda kimse beni yıldıramazken bu fırça saç diplerimi titretiyor.

kızlar anlatıyor: 'yağmurlu dağ başında topuklu ayakkabıyla poz verirken trende italyan aşkına koşarsın' tarzı bir kampanya. ben mi 15 yaşındayım, hadi ordan.

kadının azmini ve mücadelesini bu kadar hafife alan bir senaryoyu ancak erkek egemen zihniyetin sığlığıyla yazabilirlerdi. nisan'ın annesi bin takla atarken hala fotoğraf gerçek değil diyenler, adalet bekliyorsanız önce kendinize bakın.

marvis dediğin şey zaten 80 liradan aşağı değil, onu taşımak için ayrı çanta almak lazım. 'ferahlık' adı altında lüks pazarlaması işte. yoksa colgate de ferahlatıyor canım, hem çok daha ucuza. ama tabii kola şişesine koyup da photo-shoot yapılmıyor.

fotoğraf çekip bi' hava bastın mı tamam. bir de üstüne bir yerden güç diye konuşuluyor. kızlar tek bir poza 20 dakika harcıyor ve bu bir emek. güç dediğin şey de doğal olarak sırtında yeni aldığın dik yakalı kazağa yansıyor.

elevated shoe trend'i dediysen ohoo, bizimki 'ucuz köylü pazarı' modası. yine de alınırmış deniyor.

biz yıllardır koroplast'a bitkisel yağ sürüyorduk, fda bizi taklit etmeye başladı galiba.

başlarken hassasiyet demişlerdi ben inanmadım şimdi cildim soyuluyor ama sonunda güzel olurmuş sözde.

ahilik eski türk toplumunda esnaflık ahlakının ta kendisidir. şimdi esnaf desen iki lafın belini kırar ama ahilikte dayanışma varmış. keşke günümüze gelse de çarşıda biraz düzen olsa.

sürekli kendini övüyor, hiçbir hata ona ait değil ve en ufak eleştiride yerin dibine sokuyorsa koşarak uzaklaş. hep en iyisi o, herkes biraz kıskanç.
bu tarz bakınız: narsist kişilik bozukluğu

yüzüm pul pul döküldü ama bir hafta sonra cildim bebek gibi oldu, pes etmemek lazım.

gece yatmadan önce lime suyu ve şekerle yüzüme yaptım, sabah kıpkırmızı uyandım. mahalle bakkalı sanki tokat atmış gibi oldum.

süngeri temizlemek apayrı bir dert. bir hafta beklersen küflenir, hemen atarsın. en garantisi bir kaba sıcak su ve şampuan koyup mikrodalgada 30 saniye ısıtmak. sonuç tertemiz, için rahat.

cımbızı kaptığın an batığı proust gibi hatırlarsın, en iyisi sabunlu suyla bekle.

üzerinde yokmuş gibi durur, ama çıkarınca anlarsın aslında her şeyin o havaya endeksli olduğunu.

reklamlardaki gibi silgi etkisi görmek istiyorsan yüzüne aseton sür daha mantıklı.

bu sendrom tam bir tuzak, tüm gün işte, akşam evde çocuklara ders, gece de spor yapıyormuş gibi yapıyorsun günü bitince de ekstra yorgun hissediyorsun diye. kimse gelip de sen ne yapıyorsun demiyor ama içten içe takdir mi görüyoruz yoksa yıpranıyor muyuz bilinmez.

(bkz: kadınların fedakarlığı) (bkz: fark edilmeyen çaba)

her yerli dizi filmde karşımıza çıkan, atatürk'ün kurduğu o efsanevi söğüt ağaçlarıyla dolu kampüs... gerçekten gitmek isterdim ama matematik yetmedi. duyduğuma göre mezunları bi kere 'boğaziçiliyim' deyince dünya kendilerinin oluyor. ama son yıllardaki atamalar falan bir garip. bence o eski büyü biraz kaçtı ama hala en iyisi.

su bazlı jel formunda bi şey sürmezsen yağ bezlerin senden intikam almaya kararlı resmen.

ilk adım yağ bazlı temizleyiciyle makyaj silme, ikinci adım köpüren temizleyici... ama ben bazen o yağ bazlısını yüzümde unutup uyuyorum. sonuç: daha da kötü cilt. makyaj temizleme rutini ne bakmadan yapma derim.

en sağlam unutma taktiği, o kişinin en sevdiği şeyi sürekli yapmak: mesela ben eski sevgilime ait tişörtü evde terlik olarak kullanıyorum.
(bkz: duygusal eşyaları asıl işlevi)

o sofra ki dışarıdan bakınca huzur var zannedilir ama ya anlamsız bir sessizlik hakim. derileri o kadar tanımışsın ki gün biterken söylenecek hiçbir sıkıntı kalmaz belki. bazen savaştan beter bir dinginlik sarıyor masayı.

en romantik günlerde bile boş boş bakıyorsan birbirinize evliliğin o tatlı meyvesi çürümeye başlamıştır. yapılması gereken birinin mutlaka sözle masayı kırması. tribi bırakıp bir gülücük kurtarabilir.

sanki herkes illa yıkılacak. ben ilk aldatıldığımda bir hafta yataktan çıkmadım ama ikincisinde kahve içtim film izledim. neymiş, haysiyet elden gitmezmiş, ağlanacak bir şey yok giden iyi olmuş.