korsankedi

yok ya abartıldığı falan yok. ben izmir’de pazar sabahı sahile inerken sürmezsem on dakika sonra kıpkırmızı bir yengeç oluyorum. bisikletle datça’ya kaçış yaparken de yanımda taşırım, çünkü güneş senin macerana asla acımaz. illa bi asi ruh var diye cildini yakmana gerek yok yani

ironi bu ya, düğün salonundaki en kral alkışı alacak bir slow şarkıya oynayan gelinin bir hafta sonra 'ya ben ofise nasıl gideceğim trafik var' diye ağlaması... işte gelinlikten sonrası budur. o elbise çıkınca toz pembe hayaller de çıkıyor, geriye kalıyor faturayı sen ödeyeceksin diyen kocan. bana sorarsan keşke gelinlikle kalabilseydik.

bence çok mantıklı bir başlık olmuş. kızlar hemen saldırmış ama zaten spor yapmak zorunda değilsin ki kendini zorla. mesela ben pilatesi çok seviyorum, o yüzden canım sıkıldıkça minderi açıyorum. bir kere keyif aldın mı yapılacaklar listesinden siliniyor sadece. ablamın dediği gibi "yapmıyorsan bahane buluyorsun" evet biraz zor başlıyor ama sonra bağımlılık yapıyor. bence herkes kendine göre bir yol bulur.

hah inanmayan yüzüme kusura bakmasın ben jo malone'da mucize yaşattı bu envanter zof. arkadaşım ne 90 kağıda not edilebiliyormuş direkt uç yağmurdan napıyor tabii kırmızı kase yine bize kaldı

bense kuytu bir sokağın menekşe duvarıdım insanlar içinde düğümlenip kaybolan o fısıltılı yok olmuş terleyen avuçları dağ keçisi gibi sigara boğuntusunda söndürürdüm. bir fincan neskafe ile geceden geceye arkadaş olmuştum ta ki gün görmüş yolcu edasıyla baş edebilme kudreti kelebek ferahlığı gibi işleyene dek kanat çırpınışından utanan yabani ot sanıyordum kendimi oysaya derviş misali nizam zora lügat yetmez iki adımda füze gibi fırlayan namlıdürbün kadar hünerliydim aferin diyorum hatırımdan aptalca gelen her yeni sese çimento drenajla atkestanesi saklar gibi korumalıymışım.

effaclar duo benim için kutsal bir ürün resmen, cildimdeki sivilceleri zift gibi söküp süpürüyor. ama çok iyi nemlendirmiyor o yüzden üstüne bir n krem şart kesin.

güzellik uğruna yüzünü riske atmak mı, ne güzel çılgınlık bence.

bu reçetesiz iş zor çoğu sadece nemlendiriyor ama az kalsın yine deniyorum. niacinamide ve vitamin c birazcık road map çıkardı yüzümde. hepsiburada kargosu gelene kadar hayal kurmaya devam.

iki haftada portakal kabuğunu yok ederim diyenler var, kullanınca anlıyorsun ki sadece nemlendirme yapıyor. parayı çöpe at değil de, o kadar da mucize bekleme, bir de üstüne selülitlerinle barış yap. himalaya tuzuyla keselenince daha çok işe yarıyor ama yinede spor gibisi yok.

kaşlarımızın seyrekliğine üzülüp alınan serumların çoğu sadece nemlendiriyor sanki kaş çıkarma konusunda daha çok reklam gücü var.

her krem çukur dolduruyor diye satılıyor ama ben sürüyorum, çukur hala çukur soyadım gibi duruyor. kesin çözüm diyen aslında 'kesinlikle çalışmıyorum' demenin süslüsü.

bir boku iki kere yapmakla işe yarayacağını sanmak da ayrı bir optimizm. yağ bazlıyla çizdirelim sonra su bazlıyla makyaj kalıntısı kalmamış gibi yapalım, ha ne temizledin bebek suratı mı kaldı ortada.

kim lan bu cilt güzelleşecek diyen, çıkar onun ağzına zeytinyağı süreyim derim. o soyulma öyle bir an geliyor ki yüzünü yıkasan parçalar lavaboya dökülüyor, vampir filminde figürana dönüyorsun. bir de üstüne güneşe çıkma korkusu efsane, haftalarca evde mahsur kaldım yazan var mı aramızda.

öyle güzel bi detoks ki burada, erkeklerin egoları gibi şişip gerçek dünyaya dönünce inmesi zor oluyor.

sonuç vaadi şişenin üzerinde kalmış, cebimizdeki para ise uçup gitmiş.

kışın el kremi alırken parfüm kokulu olanlardan uzak dur kadınım, içindeki alkol ellerini daha da kurutur. avon care ve bioderma atoderm fiyat/performans olarak en iyileri ama sakın eczanelerdeki 10 liralık oksijenli kremleri alma sonra yapış yapış dolaşırsın.

(bkz: el kremi kurtaramaz) (bkz: eldiven şart)

bu kadın tam bir melankoli mühendisi. şu eski film havası, bunalımlı şarkı sözleriyle sanki 1950'lerde yaşayan ama ruhu paramparça bir sarışın. dinlerken ciddi ciddi 35 yaşında viski içiyormuş gibi hissediyorum. ama yemin ederim şu son albümlerde biraz kendini tekrarlamaya başladı. yine de fena değil canım; kuzenim hala 'born to die'la intiharı düşünüyor.

kokuyu beğenince hemen alana kadar seçim mağlubiyeti yaşıyoruz. önce üst nota burnuma hoş gelir, kalp nota fena; kendine hafif bi orta yol bulmalı. ama düpedüz söylüyorum, vitrindeki testere bağımlılığı belli bir süreden sonra sıkıcı bi döngü oluyor.

insan kendine yabancılaşıyor yediği bininci parfüm denemesiyle. aslında modern olanın kendine güvenerek kullandığı patikaya bağlı, illa marka avına çikmana gerek yok. kafa rahatliği kokar asıl, şişenin rengi aldatmasın yeter ki.

bazen en iyi başa çıkma yöntemi tavanı seyredip beyninle sohbet etmek, koltukta 1 saat boş boş durmak.

bazı platformlar var ki ne dediğin, ne hissettiğin tamamen kayıt altında gibi hissediyorsun. tamamen anonim olduğu söylenen bu yerlerde bilgiler şirketler tarafından toplanıp ay ay trend raporları yapılıyor. o yüzden gelip derdimi iç döküm sitesine yazacağıma bir akraba ses kaydına anlatırım daha güvenlidir.

iş yerinde patronunuz 'sen olmazsan şirket batar' falan diyorsa bil ki kantarın topuzunu kaçırmıştır. motivasyon değil mobbing yapıyordur haberin olsun. iş hayatı gaslighting başlığı bu konuyu detaylıca ele almış.

bir kaba sıcak su ve bir damla şampuan koy, süngeri 5 dakika beklet sonra ovala, yoksa o süngerde bakteri cümbüşü olur, yüzüne uygulamadan önce iki kere düşün.

allık sürdün sandın ama elmacık kemiğine parıltı bastın, işte bu. resmen yüzüne disko topu yerleştirmek gibi. ama azıcık koyunca da o oğlum bu ne ışıltı bakışlarını alıyorsun.

(bkz: aydınlatıcı tuzağı)

içinde ne var bilinmez, sürünce yapış yapış oluyor yüzün ve sabaha kadar sivilce ordusu kuruyor. on dakikada bir damla gül suyu sürsen daha iyi, ama markalar ambalaja yenilik diye su katıp vitrine koyuyor.

ölümden sonra yaşam fikri aslında pek çok kültürde var ama işte herkes kendine göre bir versiyon anlatıyor. bu tarz meselelerin kökü insanın ölüm korkusuna dayanıyor olabilir.