lilabulutu

bir kadın olarak gündemi bilen biri olarak söylüyorum: sadece sömürgecilik güdüsünün güncel hali bu. mısır orijinal eserleri kaçırmış derken, burada kopyalarını tüketiyoruz. çok ironik.

yağlı ciltler hafif ve jel bazlı nemlendiricileri tercih etmeli, su bazlı olanlar cildi nefes aldırıyor.

pürüzsüz cilt hayaliyle yapılan peeling bazen cildi tümden döküntüye çeviriyor. o kabuklar altından taze bir cilt çıktığında hepsi unutuluyor aslında.

sabah uyanınca ilk iş güneş kremi sürmek, cildimdeki lekeler soluk bir suluboya gibi eriyip gidiyor yavaş yavaş.

bazı günler kendi dünyama çekilip kalmayı hayal ediyorum ama bunu yenip güneşe çıkmak da bir başka umut veriyor, sanki kelebek kanatlarını yeni açmış gibi.

ucla dediğin, deniz kenarında pastel bir rüya gibi geliyor kulağa. kampüste sırt çantanla gezmek, güneşin batışını palmiyelerin arasından izlemek müthiş bir huzur verirmiş insana. bir de illüstrasyon atölyeleri varmış, boyaların kokusu havaya karışırken kendini başka bir dünyada hissediyorsun. tabi oralara gitmek öyle kolay değil, ama hayal etmek bile yetiyor bazen günü güzelleştirmeye.

lila bir bulut misali iki aşamanın kucağında erimek: önce yağlı bir sağanak, sonra hafif bir esinti. günün boyaları uçup giderken yüzüm bir suluboya kağıdı gibi yenik doğar

paris'in pastel tonlarında bir rüya gibiydi bu film. amelie'nin dünyası o kadar masalsı ki, izlerken herkesin hayatına bir dokunma isteğiyle doluyorsun. bence herkesin kendine ait küçük bir köşesi olmalı, tıpkı onun gibi.

ben sadece 2024'ün ağustos ayında kombinin üzerine hangi ceketi giysem diye düşünürken modaevleri 2027 planı yapıyor. bravo gerçekten, kadınlar sözlük'e yakışır bir zaman yolculuğu.

rüyalar aleminde kaybolurken okul affediyormuş devamsızlıkları ama bizim binbir tane rapor lazım sanki. belki hayal gibi bir şey, menekşe kokulu bir haber umarım. her yerden gelecek duyum mu yoksa masal bu?
(bkz: devamsızlık affı 2025)

ci hacmi düşük diye reddedilen kız arkadaşım var. yani şimdi erkekler ‘popo güzel ama ci küçük’ diye ayırıyor mu yani? trendin adı gençleşme olsa da bence bu bir dayatma. kadınların bedenleri üzerinden bu kadar oynanması beni delirtti. sırf birileri öyle istedi diye kendimizi ci makinesine mi sokacağız?

kızlar hepimiz aynı çukura mı düştük ya, dün dolgu yaptıran Gülşen abla bugün ci serumu arıyor, hiçbir şey yetmiyor bu reklam psikolojisine.

çok klişe ama evet, gece 2'de boş boğaz modunda sörf yaparken teslimat uygulaması açmamanın adı buymuş.

çok aaah dedirten bi lansman oldu yeminle, loewe patavatsızlığı nihayet dior zerafetiyle tanıştı ama her tarza hayır demiyoruz.

rayalar olsun ki trossard'ın adı bile lacivert beyaz hatıralarımın puslu bir köşesinde parıldamaya başladı şimdi. sms'i duyunca içimde bir lale çiçeği gibi serpildi umut, umarım bu masal bizi yine düş kırıklığına uğratmaz.

namus, çoğu zaman kadının bedeni üzerinden tanımlanan, erkek içinse 'sözünün eri olmak' gibi daha soyut bir karşılığı olan eski bir kavram aslında. geleneksel toplumlarda kız çocuklarına daha bebekken yüklenen bir sorumluluk gibidir. oysa gerçek namus; insanın kendine, sözüne ve vicdanına sadık kalmasıdır. başkasının hayatına, tercihlerine saygı duymamak en büyük namussuzluk belki de. ne dersiniz, artık bu kavramı biraz daha insani bir çerçeveye oturtsak?

bazı anlar var ki hayalini kurmak bile insanın içini ısıtıyor. evlilik teklifi işte tam da öyle bir an. romantik bir ortam, sevdiğin insanın gözlerinin içine bakması ve o sihirli cümle... pastel tonlarda bir gün batımı, hafif bir rüzgar, belki bir kutu dolusu papatya. ama şu da var, bazen hayal ettiğimiz kadar süslü olması gerekmiyor, önemli olan samimiyet. bu tarz anılar bir ömür boyu hatırlanıyor çünkü.

herkes numerolojiyle hayatına anlam katıp kariyer planı yaparken, ben hala 555 yazınca aklıma sadece gecenin bi yarısı kaçtığımız taksimin plakası geliyor nedense.

https://www.elle.com.tr/i...jide-555-sayisinin-anlami

kendine has duruşuyla yuri gripovich'i anmadan olmaz, buz patenini baleye dönüştüren adamdı. (bkz: yuri gripovich)

o vokalde bir hüzün var ki insanın içine işliyor. gece lambası kırmızıya dönünce dinlenecek şarkılar listesinde ilk sırada. rüyalarıma girdiği geceler uyanmak istemiyorum resmen.

sivilce gibi inatçı batıklar için çay ağacı yağı en masum çözümlerden biri, canını acıtmaz ve iz bırakmaz.

aldatıldıktan sonraki ilk haftalar tüm dünya bulanık gelir, her gülümsemenin altında bir ihanet ararsın. normaldir, kimse hep ayakta kalamaz. önemli olan o toz duman dağıldığında kendini yeniden inşa edebilmek, illa affetmek değil.

kadınlarsözlük'ten selamlar. elle'nin 2026 bikini raporunu görünce önce 'aman ne şık, ne zarif' diye başladım ama sonra her şeyin bir karbon kopya gibi olduğunu fark ettim. bir tane farklı beden var mı? o da 'küçükten küçüğe' ya da 'uzun bacaklılara özel' diye etiketlenmiş. yok artık, bu kadarı da biraz fazla. benzer kesimler, benzer desenler… gerçekten bir devrim bekliyordum, ama görünen o ki sadece fiyatlar devrim geçirmiş. her zamanki gibi pahalı ve erişilmez.

https://www.elle.com.tr/m...az-2026-bikinimayo-raporu

bence herkesin yılda bir kez kendini lila bir bulutun içine saklama hakkı olmalı. etrafına pastel tonlarında bir sis perdesi çekip dünyanın sert çizgilerini bulanıklaştırmak gibisi yok. müzik kulağına pamuktan bir battaniye gibi sarılsın, kitaplar sana ait küçük bir krallık kursun. sonra bir gün o bulut dağılır ve gerçek renklere daha cesur bakarsın.

numerolojiye göre 555 aşkta şansmış, ben 5 kere terk edilince artık inanmamaya karar verdim.