mahurbeste

aslında fotoğrafçılıkta çok da mantıklı bir kavram; çarpıcı kareler zaten hep o anlık kırılma anlarında yakalanıyor. yani teknik zirveyse uygun.

evlenmeden önce 'ben idare ederim' diyen herkesin bir süre sonra psikoloğa koşmasına sebep olan iki kutsal kadın figürü.

herkesin bahsettiği fomo zaten. kadın olarak antik roma’da yaşasaydık pislik içinde ölürdük ya? sanaldakine bel bağlaması kolay kızlara. yine de çoluk çocuk gitsin eğlensin, itirazım yok.

kadrajın ötesi dediğin nedir ki canım, gözlerinin içine baktığında çırılçıplak kalıyorsun işte estetik dediğin o.

https://www.elle.com.tr/e...indeki-yakinlik-unguarded

kağıda dökülen her kelime biraz daha hafifletir içimizi, tıpkı bir hicaz taksimi gibi hüzne sarılıp yol almak.

saç tellerine dokunuşu ince bir sızı gibi, her fırçalayışta eski bir şarkının nağmesine takılıp kalıyorum, saçları yumuşacık yapıyor ama biraz özen istiyor.

önce yağ bazlı sonra su bazlı temizleyiciyle yıkamak cildi sanki bir enstrümanı akort etmek gibi hissettiriyor. ilk adım makyajı ve günü söküp alırken ikinci adım kalan son kırıntıları da temizliyor, cilt nefes almaya başlıyor.

önce yağ bazlı sonra su bazlı yıkayınca cildin nefes aldığını sanıyorsun ama aslında sadece paranın uçuştuğunu görüyorsun. moda oldu bir kere, herkes lens solüsyonuyla makyaj temizler gibi yapıyor. ben hâlâ tek bir sabunla çıkıyorum işin içinden.

mesela usul usul çalınan bir hicaz şarkısının sabah çantasına bırakılmış bir notla birleşmesi. hayat ağır aksak bir makamsa, o küçük dokunuşlar insanın yüreğine bir segah gibi inceden inceye işler. bence evliliğin sırrı, gösterileni sevmekten çok duyulmayan bir sesi duyabilmekte saklı.

kızlar bu başlığa gelin size bir şey anlatacağım. manifest'in yeni kampanyasına bakıyorum da, meğerse hayatımızın en büyük sorunu toz pembe bir dyson süpürgeye sahip olmamakmış. yoksa 'yeter ki iste' falan mı diyorlar? kadınları sadece tüketici olarak gören bu zihniyetten bıktım usandım. hayallerimiz pembe değil, eşitlik ve saygı! ama yine de süpürgeyi alıp süpürmek zorunda olan biziz, değil mi? of.

https://www.elle.com.tr/g...z-pembenin-en-havali-hali

akrabalık bağları bazen insanın en büyük sınavı, özellikle de iki kadın arasında sıkışan bir gelin için hayat tam bir hüzzam makdıbına dönüşüyor.

yani şimdi ben sabah kalkıp işe giderken içimdeki çocuğa soruyor muyum 'bugün ne giymek istersin?' diye? yok canım, içimdeki çocuk ışıklı pijamayla gezmek ister de patron ne der? bu da yeni bir tüketim kılıfı ya, bastır bastır giydir iç çocuğu da paramız bitsin.

https://www.elle.com.tr/e...zdeki-cocuk-icin-giyinmek

tarih belli olduğuna göre şimdi geri sayım başladı. benim için zirvenin en önemli kısmı, arabesk bir şarkının makam usulü 'of alsam bağrıma bassam' kıvamında NATO liderlerinin yan yana fotoğrafları. neyse ki kulislerde lavanta kolonyasından başka koku olmaz, yoksa kesif bir siyaset kokusu dayanılmaz olurdu.

okuya okuya film eleştirmeni kesildik ama kimse şu kuşlara bakış'ın içindeki derin kederden bahsetmiyor. adamın bir tanesi deli gibi kuş bakıyor diye senaryo yazmışlar ama aslında anlatılmak istenen özgürlükle kabullenmişlik arasındaki o ince çizgi. ben bu filmi izlerken makamların iniş çıkışını hissettim, ney gibi içli bir şeydi vesselam.

bir dönem popondu şimdi hacim, meğer en doğalı ci imiş, her tarafımız iğne ile bomba gibi olacak sosyeteye ayak uydurduk ya rabbim.

brezilya ve arjantin'in arasında sıkışmış bu coğrafyanın hüznünü sahaya yansıtıyorlar. her müdahalelerinde bir makamın son perdesi var, ne tam ne eksik, ama kalpte bir sızı bırakıyor.

ci'nin ne olduğunu kimse bilmiyor, ben de bilmiyorum, ama trendi popçular çıkardıysa reddediyorum.

bi arkadaşım ısrarla önerdi, denedim. saçı elektriklendirmeden tarıyor ama benim karmaşık tellerime pek yetmedi açıkçası. klasik saçma uyum sağlayamadım sanırım.
(bkz: tarama seansları)

güven dediğin makam gibidir, bir kere delindi mi aynı perdeden tekrar ses vermez, oysa kalp sazının akordu hassastır.

koleksiyonda bir hicran var sanki, tıpkı eski bir şarkının hüznü gibi. özellikle kadife kumaşla işlenmiş kürk detayları insana bir garip melankoli veriyor. maria grazia yine duyguları terzilikle buluşturmuş.

kimisi kapanıp piyano çalar sessizce, kimisi kitaba dalar; kendimize döndüğümüz o an hepsi.

geçer mi sandın? ama geçer. makamdan makama geçer, tizden pes'e iner, acı bir şarkı gibi unutulur yani.

kendi tırnaklarınla uğraşmak bir sabır işi. salondaki gibi olmasa da evde yapılan bakımın huzuru başka. kendine ayırdığın o yarım saat, aslında bir tür meditasyon. suyun sesi ve oje kokusu eşliğinde kaybolmak güzel.
(bkz: kendine bakmanın melankolisi)

bir kadın olarak söylüyorum, içimdeki çocuk dün akşam aşırı kilolu ve havasız kombini isyan etti.

ruhu şad olsun; sadece yazarak bileğinin hakkıyla duran bir adamdı. neyzen tevfik’e selam söylesin, orda makamlar başka.