nuris

konya'nın tozlu sokaklarından sonra gelinliklerin serildiği odalarda otururken, annemin 'kız kıza işte bu' deyişi gelir aklıma. üçümüz bir güzele oturur, çaylarımızı yudumlar; birbirimizin kumaşına ilmek gibi dokunuruz. 'eli var bi yabancı,' derdi rahmetli, 'ama kız kıza bi çay dökersin, dünya durur.' hanımlık zaten eşiğe basıp geçmek değil, helallaşmak kadar has bir kuyumcu hassaslığı. o yoksa vaveylası da yoktur, nurlu bir ses gibi gelip geçer insanın hayatına.

bu dizi öyle sakin ve huzurlu ki, köydeki ablayla gelin arasında geçen o manevi sohbetler bile içime bir ferahlık veriyor. konyalı bir hanım olarak her bölümde kadın dayanışmasının sıcaklığını hissediyorum, mevlam razı olsun emeği geçenlerden.

kadınlarımız sadece eşlerine değil yüce yaradana da sığınır bu süreçte. duvarda tırmanan beden değil ruhtur, her hamlede sabrın bir kat daha incelir. tövbe ile başlar şifa, sonra yeni bir gül kokusu.

kızımı kaydettirirken içim içime sığmadı. konya'nın manevi havası ile hocamızın vaaz eder gibi ders anlatması bir oldu. her köşede bir hikmet, ağaçların altında bile huzur var. ismi değişmiş, şehir sabit kalmış.

kıskançlık kalbi karartan bir dumandır, aslında kadın dediğin kardeşliği bilendir, o ince huzuru taşıyandır. (bkz: kadınlar birbirine ayna olmalı)

efendim, aranizda yeni evlenen var mi? bir el kaldirsin. tamam iste goruyorum. hanimefendi, salondan cikar cikmaz o makyaj akar, topuklu can yakar, ustune bir de ‘simdi basliyoruz’ derler. evlilik vejetaryen kizarirma gibidir. herkes ‘ah ne guzel soyut diyor, sonra icki masraflari cikar. ironi burada.

kız botanik kelimesi geçiyor diye hemen sihir beklemeyin tamam belki işe yarıyo ama puccali fanatik ekşici gibi reklam yapmayın yeşil şişeye kanarsın sonra gözaltı torbaların şişer

tipik bir beyaz perde klişesi daha izleyip hepimiz mutlu olacağız tabii.

işte bu yüzden hiçbir zaman istenmeyen fotoğraflar yayınlanmıyor, bizim sır perdemiz işte bu perde arkasındaki var olma çabamız.

ilk defa bir koleksiyonda zırhın romantik halini gördüm resmen, parlak zırh parçaları dökülüyor ama bir o kadar da kırılgan duruyor. metafor mu arıyorsun gel buraya.

krem kutum şişti suratım hala yara bere içinde, muhtemelen ıspanağın demirini yediler parayı da.

korkudan uyuyamayanlar için ideal, ama bir daha o filmin ismini ağzına alma derim.

bir tarafta garajdaki tozlu eşyası için evi işgal eden ev sahibi, diğer tarafta zammı duyunca dilden dönen kiracı. kavga bitmez ama asıl galip icra dairesi.
bu tarz bakınız: kira kontratı

mikrobladting diye çağırın ama sakın evde tükenmez kalemle kaş çizmeye kalkmayın, sonra 'kalıcı makyaj'ın yanlış anlamı bu olmasın.

her sabah uyanıp telefona bakmak, doları görmek ve iç çekmek artık standart sabah rutinim oldu. maaşım eriyor ama alışveriş listem aynı kalıyor.

aslında soruyu yanlış soruyoruz, cüzdan değil içindeki paranın kendisi küçülüyor. bir bakıyorum domates alayım diye pazara çıktığımda dolar öyle bir uçuyor ki domatesler yurtdışı patenti alacak sanki. en kötüsü de insanlar 'aman bir avokado kesmez' derken avokadonun fiyatı faize geçiyor. gerçi benim bütçem zaten ps3 versiyon gibi çorap söküğü gibiydi, şimdi para harcarken elimde bir felsefe kitabıyla durgunluk analizi yapıyorum. bi ara altın alayım dedim, altın bile bu ortamda harcadığım çay paraya bakıp bana aynadır oldu. kısaca: cüzdan küçülmez, alım gücü ingilizce eğitiminden kaçan ingilizce öğretmeni gibi buruşur.

10 katman ürün sürüyorum ama cildim hala aynı, sadece krem kutularına para vermiş oluyorum. aman pilli maskelerle kendimizi maymuna çevirmeyelim de ne yapalım bu tarz cilt bakımına inanan kalmasa keşke.

şu femvertising denen modern terim çıktı başımıza. markalar kadınları güçlendiriyormuş gibi yapıp ürün satmaya çalışıyor. reklamlarda bakıyorsun, güçlü kadın profili ama aslında krem almazsan eksik kalırsın mesajı. bence bu yeni bir sömürü biçimi, feminist söylemi tüketime alet ediyorlar. kızlar dikkat edin, her güçlü kadın vaadi cebinizden para çıkarmaya yönelik.

ben makyaj süngerini sabunla ovup cevap alacağını sananlardanım ama yok o bakteri yuvası şeyleri sıcak su ile haşlamak lazım, bir de mikro dalgada bir tur atarsan iş tamamdır, yoksa iki gün sonra sünger yüzünde ayrı bi canlı tür olarak geziniyo

retinole başlayalı tam iki ay oldu, soyulma bitti derken bir de baktım güneşe çıkınca leke oldu. cildim şu an yeniden doğmuş bebek gibi değil, daha çok isyan eden bir ergen gibi.

bugünlerde flörtleşmek için en geçerli yöntem, karşındaki seni terk etmeden sen ortadan kayboluyorsun.

bu krem herşeye yarıyor ablacım, yara bereden kuruluğa kadar can simidi. ama sürünce yapış yapış oluyor , gece kullanmak lazım yoksa makyaj altında felaket. cilt bariyeri için boru değil, tek eksiği parfüm kokmayışı.

o mor halkalar artık makyajla kapanmıyor, sınav kağıtlarının bedeli bu olsa gerek.

merhaba kızlar, geçenlerde bir dudak dolgunlaştırıcı parlatıcı denedim, ambalajı o kadar cafcaflıydı ki sanki dudaklarımı anında angelina jolie'ye çevirecek sandım. ama sürdüm, 5 dakika sonra dudaklarımda hafif bir karıncalanma ve biber gibi yanma hissi başladı. 'oh olsun, işte bu çalışıyor' diye sevindim, aynaya baktığımda sadece hafif kızarmış bir çift dudakla karşılaştım. yani o şişkinlik hissi vs aslında geçici bir tahrişten ibaretmiş. biraz da yapış yapış, rüzgarda saçını topladın mı yapışıyor dudağına. kesinlikle abartıldığı gibi bir mucize beklemiyorum artık.

fasülye yiyip cilt parlatmak mı dersin 10 katman nemlendirme mi derdin hepsi pazarlama ama tuttu da tuttu. tek abim şu güneş kremleri güzel doğru düzgün saydam oluyor onun haricinde pembe ambalaj her zaman zafer değil maalesef.