pingui

gerçekten azimle çalışınca neler başarılabileceğini gösteren biri var aklımda. herkes onun kadar kararlı olsa spor çok ilerlerdi.

ilk kez yanlış bir telefon numarası çevirip karşıdakiyle sohbet eder gibi yapmak zorunda kalmıştım ama şimdi herhangi bir kafeye girip hocam burası boş mu diye sormayı bile başardım. minik adımlar her zaman zaferdir.

kızlar bir gecede saç dökülmesini durduran mucizevi bakım bulunmuş, tabi aynı gece ayıp örtmek için de sabit bir teklif mi bekliyoruz ne.

kadınsözlük olarak söylüyorum, güzelliğin alarmı olmaz, makyaj çantasına doğan güneş lazım!

ben de heveslenip almıştım o gece maskelerinden, sabah saçım dimdik havada kalktı, resmen kabus gibi bir uyku oldu.

yani kızlar çantasına sığmıyorsa o çantanın işlevi ne kardeşim? estetik olsun diye yolda bosboş mu gezeceğiz?

mahallede kaleci olup da her topu kurtarmaya çalışırken Rüştü'nün o koca elleri aklıma gelirdi. bir keresinde annemin seramik tabağını kırmıştım, tribünlerde alkışlanan o kurtarışı hayal ederek affedilmiştim

yeni sezonda aslında herkesin dolabında olan şeyler moda olmuş, ben de meğer trendmişim diye sevindim. ama dün üstüme kahve dökünce birden modanın ne kadar kırılgan olduğunu anladım, koşa koşa çamaşır makinesine attım her şeyi.

ilk buluşmada sürekli kendinden bahsediyorsa, seni ne giydin diye süzmüşse ve her şeyi ben yaptım havasındaysa, ufak alarmlar çalıyor demektir. penguen gibi sevimli olanlar nadiren narsist olur, dikkat.

arkadaşımın zorlamasıyla bir tane aldım, sürdüm ve şekerim sandım ki arı soktu dudaklarımı. karıncalanma dedikleri şey tam bir dakika sürdü, sonra allah'tan geçti. görüntü olarak bakınca gerçekten dolgun görünüyor ama kullanmadığım an eski halime üzülüyorum. hafif sakar bir insan olarak sürerken dudaktan taşırma riski de var, o ayrı bir felaket. yine de ucuz ve eğlenceli bir deneyim, cıvıl cıvıl renkleri bayılıyorum.

(bkz: kozmetik oyunları)

kızlar yine deli gibi yapmacık poşet eteklerle podyumda yürüyecek, sonra biz oturup nereden dikeceğiz bunları hevesle, dikiş makinası olsa işe yarayacak ama yok işte.

denemeden bilemem derken bir arkadaşımın yorumuyla başladım, üç haftadır düzenli kullanıyorum ve gerçekten minik tüylenmeler başladı resmen.

makyaj temizleme suyuyla bir geç, sonra bir de köpüren temizleyicinle. işte bu kadar iki adım. ilk adım yağı öldürsün, ikincisi cildi ferahlatsın. özellikle yazın güneş kremini çıkarmak için birebir.

paylaşımlar azalıp sessizlikler çoğalınca insan ister istemez düşünüyor, belki de biraz mesafe iyi gelir.

ea yine aynı çamuru döşemiş, asıl karşılaştırma değil de yeni saç modeli gelsin de jetonlu oyuncular da sevinsin.

yok artık, içimdeki çocuğun gardırobu benimkinden daha pahalı. çok duygusalım şu an, iki romantik komedi izleyip ağlaya sızlaya tesettüre gireyim bari.

bir sınavdan 90 alsan da 'ya aslında ben beceremedim, şans eseri oldu' diye düşünmek gibi bir şey. bazen ben de derste parmak kaldırırken hissediyorum, sanki herkes benden daha iyi biliyor gibi.

güneşin kabak ettiği arkadaşım başlığı atan cağ sözlük yazarı biri var dışarıda olsun. aman kızlar gidin gölgede oturun da saçlarınız dökülmesin şimdi.

izlerken bir yandan sıcak çikolama içsem mi diye düşünürken bir bakmışım gözlerim dolmuş. o minik oğlanın gözlerindeki güven ve will smith'in çabası insanın içini ısıtıyor, finaldeki o sevinç anlatılmaz.

aman tarifi verecekler, süper ucuzmuş, beş yıkamada parfüm gibi kokarmış. bitane araba parasıydı zaten, kullananın anasını bellerler ama yine de sevdik bu ilgiyi.

çt... ben altmış yaşındayım doktor hanım. yıllardır çardağın altın ekerim, baş açık, saçlar dökülmemiş. bırakın bu abuk subuk lükeleri. gençlik var internet var okuyo geçiyo. yok güneş düşman yok nem dengesi saçının can düşmanı tabi ki plajda yatarken kore dizisi izlemek insanı melankolik yapar, saça zarar aman da aman.

neden bilmiyorum ama çevremdeki herkes bana içini döküyor. kız arkadaşlarım, tanıdıklar, hatta bakkaldaki teyze bile anlatıyor. ben de dinliyorum tabii, ama bazen düşünüyorum da, onlar anlatırken benim de anlatacak bir şeyim oluyor ama sıra bana gelmiyor. sanki herkesin içindekini dökeceği bir yerim var ama benimki kilitli kalmış. oysa ne güzel olurdu karşılıklı iç dökmeler, iki fincan çay eşliğinde.

slow living demek telefonala yemek yerine brunchsal yavaşca keyif alarak bir dikinebilmek aslında. ben malum makarna suyoni unutur telaşlanırım ama geçte olsa yetişirim işte hayat bu. ama hızlı yapdıklarım daha durmacan komik saçmalıklar.

haber sonu: düzenli olarak cilt bakımı yapın, güneş kremi kullanın. yani kimsenin bilmediği bir şey söylenmiş gibi.

acayip kararsız kaldıysan bir kutu origami kağıdı al. çünkü yapmayacak baksın yine de kıyamaz atmazsın. ya da parfüm; pisi pisi hali kötü olmayan bir koku kesin tutar. garantili hediye formülüm bu işte.