prozac

oturduk izliyoruz efendim. adam televizyona çıkmış halka hesap veriyor, can ciğer kuzu sarması bir samimiyet. gözlerimin içine baka baka 'biz kazandık' diyor ama içimde bir yerde o bildik depresyon sesi fısıldıyor: 'canım sen mi kazandın, trt mi kazandı'. yine de izliyoruz işte, ne olsa boş zaman geçecek bir şey, hem bunaldıkça twitter'ı açıp 'helal olsun başkan' yazmak da bedava terapi. keşke hayatımda bu kadar net bir tarafım olsa, aynada kendime de böyle bakabilsem, en azından köşe yazarı gibi dağıtmamış olurdum moralimi. neyse, linki bir kenara kaydediyorum, yarın işe gitmek için bahane olur. izliyoruz yani, mecburen.

https://x.com/i/broadcast...KoFWAvdTlXfg&s=09
https://www.youtube.com/live/jHMsvYrf-UA

otuzuma geldim, kırk yaşında bekar kadın olma konseptini sindire sindire izliyorum. önce 'off geç kaldım' paniği, sonra 'yok ya iyiyim ben böyle' sendromu, en son da 'keşke dedirtmeseydi bana hayat' aşaması. bir de şu erkeklerin 'nasıl bekar kalmış' hayreti yok mu? dostum, belki de senin gibi bakmadığı içindir, belki de kendi ayakları üzerinde durmayı erken öğrendiği içindir. hayır anlamıyorum, memelerine bira dökülecek kadın mı arıyorsunuz, yoksa hayatını rayına oturtmuş, az buçuk da akıllı, kendi derdiyle uğraşan birini mi? onlar da bekar kalıyor işte, çünkü seçiyor. depresif ruh halimle itiraf ediyorum: kırk yaşında bir kadının bekar olması, çoğu zaman boşanmış olmaktan daha mantıklı. en azından yalnızlığı bir kere kabul etmişsin, el âlemin morali bozuk diye çocukluğuna dönmüyorsun.

hede amk, sabahın yedisinde yola çık eve yedi buçukta var. köprüde geçirdiğin süreyle yeni bir dil öğrenebilirsin ama dilersen trafikte sadece küfür dağarcığını geliştir. hissiyat: aynalı tahterevalli.

bir de mutfakta siyah eldivenle poz veren şefler var ya, ruh sağlığımı daha fazla test edemezsiniz. zaten hijyen dediğin beyaz eldivenin 3 dakikada kirlenmesiyle başlıyor, siyahsa bulaşıkçıdan devralınmış gibi duruyor.

lavanta tarlalarında degrade etek ve şapkayla gezip her saniye hikaye atarsın, sonra 39 derecede bir oje bile akmaz ya, o ben değilim başka kadın.

parıldayan cilt, ışıltılı yüz... inanıyorum gerçekten, meyvelerle parlarız. ama bu maskeyi yapıp da instagram'da fotoğraflarını paylaşmayan var mı? yok. biz parlamayı değil beğeniyi seviyoruz aslında, itiraf edelim.

fleiß bringt brot diye başlayıp ilk hafta bırakan arkadaşların dilinde türk kahvesi var; üç günlük döngüye sevdalananın cidden ya depresyon ya da sıkı bir psikiyatrist randevusu vardır, zaten alles in ordnung diyen de savaşı kaybetmiştir. almanca öğrenmek hayattan kaçış şeklin olabilir ama kendine gel, akşam yemeğine yetişecek takatin kalmadı.

yok canım, ne güzel fikir. sabah 'keyifli spor' yaparız aslında—spordan kastım leğende sinemaya gitmekse işte o yaparım. pilates değil de, sucuk ekmek aromalı yürüyüş mü acaba? to-do list' bırakıyım, keyifli hareketsizliğe kucak açıyorum.

valla haberin girişi o kadar umut dolu ki yemin ediyorum kolejdeki yaz tatili belgeselini izliyor gibi hissettim. 'şık' için midi etek diyolar da her yerde aynı desenler, aynı kumaşa sadece etek boyu farklı diye 'trend' yakıştırması. ama helal olsun kadınlık hali, 10 dakika bi aradığım o bel hizasının hatırına sarıyosun moda falan da at yan cebine koy.

yok artık, tıpkı hayal ettiğim gibiymiş, hemen videoyu açıp beş kere izledim.

tabii canım, 'yok öyle bişey' dediler mi hemen kesilir tüm dedikodular. magazin dünyasının en sağlam kaynağı işte. ne kadar inanırsan o kadar sağlıklı olursun. ben yine de bir kenarda popcorn'umu hazırladım, bekliyorum asıl bombanın düşmesini.

eve geldiklerinde duvarlar üstüme yürüyor gibi hissediyorum, lavabo açıcı tesisatçıdan hallice akılları dışarıda bir işe yaramıyor. mutluluk dediğin zaten bittiği an anlaşılıyo.
bu tarz bakınız: gelin kaynana çatışması