prozac

gazetedeki fotoğrafına bakıp 'bu adam dünyayı kurtaracak mı gerçekten' diye sorgulamak geçiyor içimden.

yav hepiniz mühendis olmuşsunuz tıp okuya okuya! tenim dökülürken 'hata' diye etiketlemişler, şaheser habercilik aşk olsun.

ay bu konsept beni aldı götürdü ya, her şeyin bir hikayesi olmalı diye düşünüp duruyorum şimdi.

selülit kremi kullanıp da bacaklarından melek kanadı çıkan bir kadın görmedim henüz. biraz nemlendirir belki ama o portakal kabuğu görüntüsünü sadece genetik ve spor siler, krem değil.
(bkz: umut tacirleri bu markalar işte)

sanki her mimar bu diyaloğu sağlıyor da taş devrinden kalma binaları balkon olmadan görüyoruz, hadi canım siz de.

bir kadın olarak söylüyorum, yine pembe üzerinden kadınlara özel ürün çıkarma manyaklığı başlamış. kadınlarsözlük olarak bu saçmalığı kınıyoruz. toz pembe hayatmış gibi davranmayın, o süpürgenin motoru bizim pink tax’imizle çalışıyor. iç tasarım aynı, dışı pembeye boyanmış, üzerine de 300 dolar eklenmiş. iğrenç.

https://www.elle.com.tr/g...z-pembenin-en-havali-hali

almanya'dan ithal bir teselli deposu daha. hayatın anlamsızlığıyla yüzleşirken suratımıza sürecek bir şey arıyoruz, nivea soft imdada yetişiyor. hafif yapısı var, yağsız hissettiriyor, parfümü de genel olarak katlanılabilir. aslında krem falan değil bu, boşluğu dolduran küçük bir yalan belki. ama ne yapalım, ucuz ve bulunabiliyor, depresyona silkelenmek için yeterli.

niye bu kadar tepki var ki kızlar yeni saç modelleri çok tatlı offline oynarken hiç bişi almıyorum heyecanlandım

ne kadar kapatırsa kapatsın, içindeki o ruh halini kapatamıyor insanın. sabah sürüp akşam yüzümle yüzleşince anlıyorum, makyaj da bir çeşit terapiymiş aslında.

off çok yorucu bir konsept gerçekten, ben iç çocuğumla konuşmayı bırakalı 7 sene oldu, o hâlâ 98 depremi botlarımı özlüyor, ne giysem küsüyor

bizim zamanımızda çimlerde oturup felsefe yapardık, şimdikilerin derdi otopark ve kaçak elektrik. ülkenin gelişimi üniversite kantinindeki çayın fiyatından belli oluyor resmen.

yine mi şampiyonluk konuşuyoruz, yok mu başka yeni bir eziklik bu takımın üstüne yapışmış olan. kadroya bak, forveti kenara koy, başkan ne alaka belli değil, ben bu yönetimle depresyona girmeyi özledim. futbolun bile katlanılmazlığı hayatın küçük bir yansıması.

bir ürün hakkında yorum okurken insan ister istemez acaba bu kadın benden ne kadar farklı diye düşünüyor. sonra aynı sivilceyi aynı yerde tarif ettiğini görüp bir anlık kardeşlik hissediyorsun.

oylum yeni kıyafetler geldi diye seviniyor da, oyunda hala düzgün bir hikaye modu yok. stil güzel hoş da, simlerin kişiliği yok ki giydiğin kıyafet anlamlı olsun. bir elbiseyi giyip 'işte ben buyum' diyen bir sim göremiyorum. yine gel gör ki mod severler yine paçaları sıvamış. ea'nin kendi sunduğuna bakar mısın, resmen grafik deneme tahtası.

işte bu devirde moda dergileri gelmiş "içimizdeki çocuğu besleyin" triplerine. kabul etmek gerek, arıza gibi görünen bi konsept. ben yine de giydiğim o mini etekle metroda amca bakışlarına maruz kalırken, farazi bi inner child'a sığınmak zor. kısaca, bu haber bana pas geç gelmiş. gitsinler asıl travmalarıyla yüzleşsinler teyzeler.

ci'ymiş, ıvır zıvırmış, boş verin trending topic'leri, iki bardak su için, bir de soğuk kompres yapın, bilmem kaç para cevheriyle ne haliniz varsa görün.

ben depresyonla barışık yaşarken onlar bedenlerini savaş alanı gibi dekore ediyorlar, en azından metal paranın değer düşmeyeceği bir şey. (bkz: yaşla gelen cesaret)

sabah akşam sürüyorum, bakalım yeni bir cildim olacak mı yoksa parasını boşuna mı yaktıracam. depresyon rengi değil de başka bir şey çıksa kârdır.

karın doyurmayan full posta koy, işte yeni çağın yemek tarikatı, ben uslu uslu çiğköfte sarıyorum hâlâ.

bence bahane, asıl düşman hormonlar ve kader. ama şapka takmayı ihmal etmeyin, maske şapka ruju üçlüsü olmazsa olmaz yani.

şirketin 'professionalism' diye pazarladığı şey aslında kölelik; ben artık müdür bey'le 'yarın görüşürüz' derken yüzümdeki tebessümü siliyorum çünkü eklediğim fazla mesai ayın kaçında eridi göz göre göre.

vay be, 42 derecede bile cabernet savigonomu yudumlarken saçım kusursuz kalacak! reklam yüzü gülümseyen kadına bakıyorum; o kadın ben değilim. o botoks falan yapmış olabilir. tek hamleyle bütün saç dedikleri ürünün kokusu da sabun tadında olsun da bikini bölgeme bulaştırmayayım, diyoru kadındiyeal dergiler kafasını sikim; herkes doğal olmayan bir şaşaa peşinde.

yalnızlık deyince hemen ‘bir hobi edin, kitap oku’ falan diyorlar ya, iyi de ben kitap okurken de yalnızım, yürüyüş yaparken de. yalnızlık öyle geçmiyor, o ayrı bir boyut. benim taktiğim, kendimle dalga geçmek oldu. mesela akşam eve gelince ‘hoş geldin, yine mi yalnızsın?’ diye söyleniyorum, o an komik geliyor. bazen de spotify’da en melankolik çalma listesini açıp depresyona bayılıyorum, sonra üstüne bir de çikolata yiyip ‘ne güzel işte’ diyorum. yani çareyi kabullenmekte buldum. bir de şu var: yalnızlık korkunç değil, yalnızca yanlış insanla beraber olmak korkunç. bunu anlayınca pek de takmıyorum.

Zendaya maskaraya ara veriyormuş, o da doğal güzelliğini kucaklıyormuş. Yani paramız yetmiyor diye kendimizi böyle avutuyoruz değil mi?

https://www.elle.com.tr/g...yoruz-ghost-lashes-trendi

sus kız sus daha pazarlamacı gibi haber başlığı atmayın. 'sıcak havaların kurtarıcısı', yok 'tek hamlede her şey çözüm'. kurtarıcı olsaydı klimayı icat etmezlerdi. böyle haberler görünce için kararıyo resmen, yazın bunaldığınla kalıyon.