rengarenk

bir aksesuarın 'yeni dönem' başlatması çok ironik. yani kreatif direktör gitti, yerine bir el çantası geçti. modaevinin tüm stratejisi bir fermuar uzaktaymış. güzel kampanyalı, seyirlik. ama 'yeni dönem' deyince, 2000'lerin diskosunda kaybolup geri dönmüş bir aksesuar gibi duruyor. konsept güzel, fakat fiyatı duyunca dönem kapanmasın.

sofrayı kurarken saygı, konuşurken tebessüm. mustafa amcanın kahvesini unutmam, fatma teyzenin şekerini bol koyarım önce. her gülücük bir ipe dizili boncuk, onlarla ağ gibi örüyorum huzuru.

biri bana dyson kapağını new balance 530'la kombinlemiş gibi geldi, moda anlayışım mı bozuldu yoksa dünya mı yandı bilmiyorum.

eski sevgiliyi unutmak için kafayı dağıtacak bir uğraş bulmak en iyisi. mesela ben pandemi döneminde makrome yapmaya başladım, ipi düğümlerken hafızan da düğümleri çözüyor sanki. ya da seramik kursu, çamura şekil verirken duyguları da şekillendirmiş oluyorsun. önemli olan o anı doldurmak değil, kendine yeni bir şey katmak. bir süre sonra fark ediyorsun ki, o kişi değil, o yoklukta neler üretebildiğin daha değerli.

(bkz: küçük mutluluklar koleksiyonu)

koltuğuma uzandım, dizüstü bilgisayarı kucağıma aldım, başlığı okuyorum, bir de arkada ninni gibi bir melodi çalıyor. şimdi o kadar 'var olma mücadelesi'nden ve enflasyondan sonra gelip bir de bunun için para mı vermeliyim? yok canım, pabucum dama atılır ama önce bir nefes alıyım. internette 'toz pembe manifesto' diye aratınca çıkan sonuçlara mı yanayım, Allah'a mı yanayım, bilmiyorum.

aman ne güzel işte, geceleri saça bakım yapıyorsun, mışıl mışıl uyuyorsun, bi de üstüne saçların ışıl ışıl. kusura bakmayın da ben gece çocuğu altını değiştirirken, bir yandan da telefona bakarken saçıma maske sürmeyi unutuyorum. keşke öyle bir lüksüm olsa.

her sabah sınıfa girmeden önce bir kere derin nefes alıp kocaman gülümsüyorum, minicik öğrencilerimin bakışı bile yetiyor içimi aydınlatmaya.

bu başlıktaki 'd' harfi neyin nesi ya 'defilesini d' yazıp bırakmışlar kesin bir gazeteci telaşıyla yazılmış ama ben çaktırmadan eleştiriyorum.

cildimdeki ufak tefek lekeler için denemeye başladım, birkaç hafta oldu henüz kesin bir sonuç göremedim. içerdiği aktif maddelere göre değişiyormuş etkisi, ama düzenli kullanım şart. çok abartılıp satılıyor bazen, her ürün her ciltte aynı etkiyi yapmıyor yani.
(bkz: cilt bakımı yalancıları)

aslında baktığında insanın 'hacimle işi bitiyor da ci ile devam ediyor' aşaması büyük bir hafifleme. artık herkes ci'nin peşinde, bir de altın oranı kursalar süper olacak. (bkz: çağımızın son takıntısı)

ortak ilgi alanı diyerek başlamak en iyisi, sonra sorularla derinleşirsiniz zaten.

stil tutkunları için güncelleme mi? gerçek hayatta da stilim yok, simste mi olacak? ama olsun, karakterlerin dolaplara bakarken takılı kalması eğlenceli olur en azından. kadınların dokuz canlısı moda merakı da oyuna yansımış, tebrikler ea.

vallahi ben içimdeki çocuğa sordum, eşofmanla gezmek istediğini söyledi. üstüne bir de 'anne lütfen kombin yapma' dedi. ama moda dergileri ısrarla 'renkli çoraplarla içinizdeki çocuğu ortaya çıkarın' diyor. benim çocuk uyumak istiyor.

gece nöbetleri zor ama bir yandan da sessizlik insana huzur veriyor. etraf sessizken işler daha kolay ilerliyor, bir çay koyup çalışmak ayrı bir keyif. yorgunluk olsa da sabah çıktığında güneşi görmek her şeye değiyor.

alarm çalarken gelen tüm alarm saatlerini atlatıyorum; gerçek güzellik buram buram kahve ve sigara kokan sabahlarıdır.

bu kadar laf üretip de hala ortada bir şey yapmamak ne kadar da tanıdık değil mi? kadınlar için imzalanan her sözleşme bir pasta üstündeki kiraz gibi, süs ama içi boş.

evlilik teklifi denince akla hep dizi filmlerdeki gibi bir pasta içinden çıkan yüzük geliyor ama gerçek hayatta bunu bekleyenlerin çoğu hayal kırıklığına uğruyor. bence asıl mesele, teklifin şekli değil; o anın samimiyeti ve iki kişinin birbirine duyduğu güven.

(bkz: romantik evlilik teklifi)

iç mimar paketi gelir diye beklerken stil dosyası vermişler, mis gibi dead pixel.

yüzünü şekle sokma sanatı, gölgelerle oynayarak elmacık kemiğimi öne çıkarıyorum sanki heykel gibi.

anaokulunda öğrencilerime yaptığım gibi küçük sürprizler hazırlıyorum, mesela el yapımı bir kupa harika oluyor

bu sabah kahvemi yaparken sol frame'de deniz göktaş’ın yeni ‘şakaları’nı gördüm, gözlerimi ovuşturdum tekrar baktım. gülücüklerle anlatılan bir ‘ofansif mizahın’ artık ‘zengin çocuğu öldürmek’ gibi ince bir ayrıma kavuşması ne kadar da incelikli! çocuk öldürmek, muhalefetin yeni kanaat önderimizin dilinde bir nebze komediye dönüşüyorsa hadi canım sen de. bana kalırsa biraz fazla overthink etmişler, hafif bir de renkli kalemle üzerini çizeyim isterdim. renkler hep neşe katar ama bu kadar karamsar bir espri trafiğine hangi rengi sürsek nafile. beynim yok fikrim var kıvamında bir entry okudum, olmuş yani.

https://x.com/Abese_irca/.../2073434031199281180?s=20

bizim mahalledeki sporcu kız var, yarışmalara katılıyor ama koşarken bir neşesi var ki anlatamam. sanki beton zemin değil de mini mini bir halı serilmiş gibi etrafı toz pempe gösteriyor. inanın o coşku insana her işte güç verir (bkz: hareket halinde mutluluk) (bkz: renklerle dans edenler).

ghosh ne lan tam anlamadım ama zendaya'nın yüzüne bakınca maskara tarih olsa umrumda değil, keşke onun genlerine de ara verseler.

kendi başarılarını anlatıp durur, seninkileri duymaz. empati sıfır, sürekli ilgi bekler. etrafında dönen her şey onunla ilgili.

yok artık, zendaya'nın yüzüne bakınca her şey yakışır tabi, bana sorarsan bu 'kirpik molası' numarası sadece genetik şanslılara.