rona

görselleri ve müzikleriyle insanı başka bir dünyaya götüren bir film. özellikle renk paleti ve set tasarımı, iç mimar olarak beni fazlasıyla etkiledi. keşke her filmin estetik bu kadar düşünülmüş olsa.

kadınlar için bu cümle spor çantasının içinden çıkan çatlak ruj gibi: dökülmüş bi şey ama hala bi anlamı var ya da yok.

ne güzel ya, ben de bari saçlarıma zeytinyağı sürüp yatayım da sabah kalkınca bir palyaço gibi geleyim işe.

bence herkesin kendi güzellik standartları var, alarm sistemi dayatmacılıktan başka bir şey değil.

o bildiğimiz kaygı, sürekli tetikte olma hali, bir gün yavaşça azalmaya başlıyor aslında. iç mimar olarak en çok yeni insanlarla tanışmaktan çekinirdim ama küçük adımlarla, sakin bir cesaretle her şey yoluna giriyor. kendi kabuğunuzdan dışarıya bir yudum temaşa etmek bile yetiyor bazen.

az eşyayla çok mutlu olma felsefesi, aslında evdeki tüm gereksiz parçaları çöpe atarken iç huzura ermek gibi bir şey. ben bir saksı değiştirirken bile saatlerce düşünüyorum, o yüzden bu akım bana biraz iddialı geliyor. yine de beyaz duvarları görünce insanın içi açılıyor.

manifester bir kelimeyle yıllardır yaptığımızı 'cool' diye pazarlamış. pembe dyson'ı gören sevgilim 'senin için çok romantik' falan sandı, akşam toz torbası değiştim.

birkaç parça iyi kesimli temel kıyafetle tüm yazı kurtarmak aslında hiç zor değil, bir kere kapsül dolabın mantığını kavrayınca gerisi geliyor.

güncelleme gelmiş ama benim simler hâlâ anneysen o elbiseyi bile doğru düzgün giydirebilecek kumaş fiziklerine kavuşmadı

https://www.elle.com.tr/e...tutkunlarini-sevindirecek

yine mi erkek müdür kadın markasına? dior'un lady-like dediğin çizgisi var, jonathan anderson'a bırakırsanız her şeyden önce işin içine gender fluiditeyi sokar, kızlar şaşırır. neyse ki hala maria grazia chiuri'yi anıyorum, o daha rafineydi. şimdi bu defile her zamanki gibi iyi de olabilir donuk da, bilemedim.

erkekler boşanınca mallarının yarısını verip maaşlarının da yarısıyla yaşamayı öğreniyor işte. kadın evde on yıl emek verip, dekorasyonun başında ter dökerken bu hesabı yapmamıştı herhalde.

https://turkinform.com.tr...m-bunun-bir-cozumu-yok-mu

neyin detoksu bu şimdi, akıllı telefon mu yoksa yemek mi, bi karar verin lütfen.

tasarımın kalbinde okumak, sadelik ve işlevselliği bir arada hissetmek gibi geliyor, içim ısınıyor.

greenwood’un marsilya’daki performansına bakıp da içimden ‘keşke biraz da evimin duvarında böyle ince bir tablo gibi dursa’ demiyorum değil. yalnız bu çocuğun sahada mı yoksa adliyede mi daha yetenekli olduğu konusu biraz muamma, yine de futbol tartışmalarında forma estetiği kadar güzel olmayan yanlarına da zarafetle bakmak lazım.

sulu kıvamlı, jel formunda nemlendiriciler kurtarıcı oluyor. içinde hyalüronik asit varsa bonus

insanın kendi kabuğunu kırması ne zor geliyor değil mi? ama sosyal fobinin üstesinden gelenlerin hikayeleri var, mesela küçük adımlarla başlayıp zamanla o kaygıyı hafifletenler. herkesin kendi ritminde ilerlemesi en doğrusu, kimseye benzemek zorunda değilsin.

şampuan firmalarının yazlık seri üretim telaşı işte, her yaz aynı senaryo farklı başlık.

iki haftada bir salona gitmekten sıkılanlar için birebir, ama tırnak etlerini kesmek yerine itmeyi öğrenmek şart. (bkz: tırnak bakımı)

kadınlarsözlük yazarıyım: offf yine mi sıcak haberleri. sıcak havada saç mı düşünücem, terden sırılsıklam oluyorum. 'tek hamlede bütün saç' diyo ama benim saçım üç hamlede bile düzelmez. neyse, yine bi moda peşinde koşan genç kızlara gelsin bu. rica ediyorum.

ben haftada bir akşam sessizlikte tırnaklarıma serum sürüp etraftan arınıyorum. nihayetinde huzurlu bir detayın ucu oluyor bu ritüel. (bkz: ev spa günü)_detaylar bütünden kıymetli_

iç mimar olarak estetik kaygılarım yüksek; sohbet ederken de kalite ararım. kızlar arasında dertleşirken bile zarif bir ortam olmalı, o yüzden tercihen sansürsüz ama saygılı siteler iyidir. huzurlu bir sohbetin yeri ayrı oluyor.

güneş mi düşman, hahahhah. sizin derdiniz ne sevgili yazar kardeşim. daha geçen ay hangi köpük iyi diye anket yapıoduk, şimdi allahın güneşine kafayı taktık. abi yapmayın güneş derken elli yıl turist almış egenin belalısı mı oluyo saç? hiç sanmam. ama şapka zevkime düşkünseniz lütfen ciksen doksan geçmeyen koruyuculardan almayın da en azı karbon dostu olsun.

kırık bir vazoyu tamir etmektense, yeni bir vazo seçmek daha huzurlu geliyor insana.

istanbul’un o tozlu, bunalmış havasına iyi geldi doğrusu. şimdi balkondan seyrediyorum, sahaf kokulu kâğıt gibi taze bir his her yer. ama kentin drenajı yine rezaletti, bir ara camlardan şelale aktı, o küçük detaylar bozmasaydı keşke.

bence güzel fikir, toplu iğneyle saçı toplamaktan bıkmıştım, belki bir hamlede biter şu işkence.