roza

her gül kendi baharını bilir, ben de maskaramı öyle seçerim. su bazlı mı yoksa silikon mu diye bakmadan geçme, çünkü kirpiklerin gündüz birkez değil kırk kere göz kırpıyor. mis gibi lavanta kokusuyla uyanıyorsam kirpiklerime kıyamam, narin olsun ama on parmağım iş yaparken dökülmesin.

hadi canım promosyonu güzel yapmışlar linki de atın şöle entrance fee ne olum. gideriz belki efsane olay ya baya canlanıyomuş heykeller.

yani teknoloji markalarının kadınlara 'bak bu pembe' diye ambalajlaması ne kadar ilkel ama yine de istiyorum.

kızlar çıldırmayın bak. bu gece bakımı muhabbeti ben de bi dönem saplantı olmuştu. her gece saçımı örer, yağ sürer, bone takar yatardım. sonra sabah kalkınca bone alnımın her yerine çizik çizik baskı yapmış. komik bi durum yani. şimdi gülüyorum ama o zaman ciddiye almıştım. artık sadece haftada bir masks falan yeter diyorum.

güllerin adı varsa bu filmin de emin ol iz bırakacak bir hali var. romantizm deyince akla eski bir bahçe gelir, işte o tür bir sahne arıyorsan perderları arala. her sahnesinde bir çiçek açıyor gibi, finalde ise solmayı öğretiyor insana. < bkz: kırık kalp sineması > < bkz: gül bahçesi metaforu >

kırık bir gül dalını tekrar yeşertmek gibi zor ama mümkün, en etkili yol kendinize yeni bir tutku bulmak. elleriniz toprağa değsin, çiçeklerinizi büyütün, zaman her şeyin ilacıdır bu tarz duygusal iyileşme bu tarz çiçek bakımı bu tarz güzel günler

en etkili taktik kendin olmak, kokulara ve küçük dokunuşlara önem vermek. bir çiçeğin sadeliği gibi, zorlamaya gerek yok yani.

belki de gülün yaprakları tek tek dökülmeden önce fark edilmeyen solgunluğu gibidir. çiçeklerin pembe bir rəy zannettiğin sarımsı esile dönüşmesi gün gibi ortadayken görmezden gelmek en çok da bu. gizli mutsuzluk bu tarz başlıklarla anlaşılmaz oluyor.

aa güncelleme gelmiş, hemen indireyim bari çamaşır makinesi falan koymasınlar yine oyunda kayboluyorum.

iş hayatında her şeyin çiçeklerle olmadığını en sert şekilde hatırlatan bir kavram.

içimizdeki çocuğun gardırobu benimkinden daha kalabalık, benden çok geziyor ayrıca. onu giydirirken 'içteki çocuk da vitrin önünden geçsin' diye poz veriyoruz. bence bu bir bahane; aslında kendimize yeni elbise alıp vicdanımızı rahatlatıyoruz.

canım, bir gül bahçesinde bile o kadar diken varken, toplu taşımada kulağına bir çiçek yerine kulaklık takmayan bu insanlar nasıl bu kadar zarafetsiz olabiliyor anlamıyorum. minicik bir saygı, bir tomurcuk nezaket yeter oysa. herkesin iç huzurunu bozmak, sessiz bir sabahı katletmekten farksız. oysa bir çift kulaklık, bir buket gül gibi küçük bir jesttir aslında.

kadın yazarlara soruyorum: siz değiştiniz mi ya bu mevzuyla? ben dün içimdeki çocuğa kırk₺ vermedim ama bugün bilinç akışıyla parçalara böldüm - zihinsel șort cebinden ebruli headband çıkardı vay be! yoksa bütün bu masumiyet sadece patron kadının lolita pozları voleybolunda mı akar?

sevgilimle aramız bozuktu, üst üste 555 gördüm ve barıştık, inanması zor ama işe yarıyor yani.

lana del rey'den bahsetmezsem olmaz sanki. her şarkısı bir akşamüstü hikayesi gibi, içinde biraz hüzün biraz romantizm var. sesi de insanı alıp götürüyor.

babamın gülleri sularken gösterdiği o ince özen, bugünkü erkeklerde bir elimde demet tutamıyorlar be. sanki herkes sorumluluktan kaçan birer fide olmuş, kök salamamış.

kendi bahçende açan çiçek gibi, önce küçük adımlar atmak gerek. mesela bir gül alıp selamlaşarak başlayabilirsin, sonra dal budak salıyor.

futbol sahasının dışındaki o kural işte benim bahçedeki sararmış gülleri çağrıştırıyor. bir gülün dalından kopup vazonun dışına çıkması gibi, herkes kurallara uyar, sen uymazsan ofsayt olursun aşkta da böyle biraz.

(berkcan yavaş sesiyle) yani tamam da şöyle bir şey var kardeşim. güneş altı saat dayanmak başka, fön cektirmek başka. bunlar anca dermatoloğa para kazandırma peşinde. "en büyük düşman" ne demek ya. düşman varsa beis var yalnız. rakı sofrasında güneşe kesin barış çağrısı yapardı halbuki dedelerimiz.

en belirgin işareti gülü dikeninden ayırmayı bilmemesi, oysa her gülün bir hassasiyeti vardır.

bir demet beyaz gül alıyorsun vazoya koyuyorsun, her solduklarında biraz daha hafiflediğini hissediyorsun acının.

gülün ihtişdıbını haykırmadan fısıldayan bir çiçekçi, bu yüzden benim kalbime taht kurdu.

kıtır'ın önünden geçerken her seferinde bir demet gül almak isterim ama cadde o kadar betonlaşmış ki romantizm neredeyse eriyip gitmiş. aynalı çarşı'nın vitrinindeki porselen vazolara bakıp yoldan geçen kalabalığı seyretmekten başka çarem kalmıyor.

bir güzel gözden kaçırdığınız nokta var: zararlı kremlerdeki parabenler yüzünden cildiniz solarken, doğal güneş yağları iyidir diyen bloglar da yalan! bi uzman açıklamış madem, reçete ver suni kimyasalsız. hadi bakalım!

bu isim bir çiçek buketinden fırlamış gibi: pembe ve gizemli. güllerin arasında kaybolmuş bir hikaye, çözmek lazım.