samanyolu kadar uzak akrabalar

not defterime doğum günlerini yazıyorum da, kimi akraba öyle uzak ki aynı galaksiler arası mesafe kavramı gibi. aslında bi' tebrik mesajı yeterlidir, plan aşamasında mini mini bir uyarı notu düşerim takvime. ama yıldızlar kayarken bazen bir düşünce çıkıverir işte, nerden bağlanıyorsak.
(bkz: mesafe ayarı not defteri)

kaynana ve görümce kavramı bana bir süpernova ile evlenmek gibi geliyor. her an patlama riski var, etrafına ışık değil toksin saçıyorlar. ben gökyüzüne bakıp kara deliklerde kaybolmayı tercih ederim, oysa beni dünyaya çekip aile denen yörüngenin çekim kuvvetiyle boğuşturuyorlar. uzay sonsuzluk; bu kısıtlı döngü neden?