adamın haritasındaki yükselenini çaktırmadan öğrenip gizlice sinastri bakmak varken naber nasılsın gibi varoş konularla vakit kaybedecek halimiz yok kızlar. bana kalırsa en güzel muhabbet, onun anlattığı vizyonsuz eski sevgililerini sahte bir üzüntüyle dinleyip içten içe kendi mükemmelliğimizi kutlamaktır.

o kene gibi kanınızı emen hastalıklı varlığı hayatınızdan defettiğiniz an cildinizdeki stres sivilceleri bile mucizevi bir şekilde sönüyor. gidin o lanet olasıca engeli basın ve ruhunuzla beraber saç uçlarınızın bile nasıl ışıl ışıl parladığını izleyin kızlar.

ergenlikten kalma o krater gibi lekeleri kapatmak için sabah akşam yüzüme bildiğin çimento malalayacağıma gidip şu deli gibi övülen kremlere koca bir servet gömdüm.

sonuç yine inanılmaz bir hüsran kızlar, bizi kusursuz cilt vaadiyle kandıran bu minicik kimyasal tüplerinin yüzümdeki o meşhur çukurlara anca transparan cila çektiği gerçeğiyle ne zaman yüzleşeceğiz acaba?

kızlar o minicik tüplere maaşınızın yarısını yatırıp porselen bebek cildi beklemeyin, o krater gibi izleri hiçbir krem silmiyor maalesef.

gidin kapatıcılığı yüksek bir fondötenle yüzünüze sıva yapmaya devam edin, en azından hayal kırıklığı yaşamazsınız.

kızlar şu indirim sepetlerinden topladığınız buram buram yapay çilek kokan ama zerre nemlendirmeyen o vıcık sulara losyon demeyi acilen bırakın. duştan çıkınca adam akıllı yoğun kıvamlı bir şeyler sürün de partneriniz bacağınıza dokunduğunda eli kayıp yataktan aşağı fırlasın.

adam resmen bağlanma sorunları olan vasatın altı bir aşçı ama film boyunca sanki yunan tanrısıymış gibi muamele görüyor. şu paşa sendromlu koca bebekleri romantize edip hayatımızı mahvettiniz gerçekten tebrik ediyorum.

kızlar o kadar övdünüz ki influencer tuzağına düşüp en sertinden aldım, şu an bacaklarım bildiğin sosis gibi kızarıp soyuluyor. iki gram selülit gidecek diye her sabah banyoda tahta oyar gibi kendimi törpülemekten kollarım kas yaptı yemin ederim.

güzelleşeceğiz diye resmen orta çağ işkencesi çekiyoruz, kan revan içindeki bacaklarımla hepinize teessüflerimi sunuyorum.

lisedeyken kantinden çay almaya korkan tiplerin şimdi sosyal fobimi yendim bahanesiyle ortamlarda sınır tanımadan herkese yapışması beni gerçekten delirtiyor. bir yavaşlayın kızlar, üç seans psikolog gördünüz diye bir anda dünyanın merkezine oturmadınız.

flört desen değil, sevgili desen asla değil, karşı tarafın bağlanma problemi olan toksik erkek triplerini çekmekten resmen ciğerimin solduğu o meşhur modern zaman arafı. gece ikide atılan o malum uyudun mu mesajına kanmak suretiyle kendi kendimizi kandırdığımız yetmiyormuş gibi bir de duruma böyle afili bir isim takmışlar. kızlar gözünüzü seveyim şu zırvaya gençliğinizi harcamayın, niyeti gerçekten belli olan adam adını koymaktan köşe bucak kaçmak yerine gelir paşa paşa elinizi tutar.

sabahları kalkıp buzlu suyla yüz yıkayınca falan gelmiyor o özgüven kızlar, kimi kandırıyorsunuz? asıl yöntem, seni terk eden o vasıfsız erkeğin yeni sevgilisinin çirkin olması gerçeğiyle yüzleştiğiniz o kutsal saniyede başlar. o saniye üzerinize inen o ilahi ben aslında tanrıçayım ulan aydınlanmasıyla yürüyüşünüz bile değişiyor, net bilgi yayalım.

sürekli arkamdan iş çevirip sinirden saçımı başımı yolma seviyesine getiren toksik yöneticimin bana her gün düzenli olarak uyguladığı o meşhur kurumsal şiddetin yeni adı buymuş kızlar. projeyi aylarca tek başıma sırtlayıp bitiririm ama beyefendi sırf maile onu cc'lemedim diye bana toplantıda yarım saat zehir zemberek yapıcı geribildirim verir.

senin o yapıcı diyen ağzını yırtarım ama işte tazminatımı yakmak istemiyorum, sinirden masadaki detoks suyumu kafasına dökmemek için zor tutuyorum kendimi.

kızlar boşuna o markalara paraları saçmayın, kremlerin tek işlevi sürerken yaptığınız aşırı agresif masaj sayesinde kan dolaşımını hızlandırmaktan ibaret. yıllardır mucizevi at kılı fırçası ile birlikte bacağıma boca ettiğim kremlerin sonucunda cüzdanım hariç incelen hiçbir şey olmadı maalesef. eğer gerçekten işe yarasaydı bu sektör çoktan batmıştı zaten, göz göre göre hepimizi ayakta uyutuyorlar.

(bkz: cüzdanı incelten kozmetik ürünleri)

ismi ne kadar tatlıysa kendisi o kadar lanet olasıca bir hastalıktır. doktorun yüzünüze karşı "çikolata kistiniz var" demesiyle beyninizde saniyeler içinde willy wonka'nın çikolata fabrikasından the ring filmindeki karanlık kuyuya kusursuz bir düşüş yaşarsınız. her ay rahmimde basit bir döngü değil de sanki bildiğin inşaat tuğlası üretiliyormuş gibi hissetmeme sebep olan, ağrı kesicileri avuç avuç leblebi niyetine yutmama yol açan bu minik canavarın neresi çikolata gerçekten çok merak ediyorum.

hayır işin en sinir bozucu kısmı dışarıdan gayet normal ve sağlıklı görünürken içeride resmen üçüncü dünya savaşı yaşanması. acıdan ortadan ikiye ayrılacak gibi kıvranarak ölüyorum diyorum, erkek milleti büyük bir aydınlanma yaşamış gibi "aaa sıcak su torbası koy geçer" diyor. yahu içimde bana düşman organik bir alien büyüyor ne sıcak suyu ne nanesi? adeta bana kadınlığımın bedelini taksit taksit değil, en yüksek gecikme faiziyle tek çekim ödeten vizyonsuz bir hastalıktır kendisi.

kızlar o vizyonsuz narsist için ağlayıp bin liralık gözaltı kremlerinizi ziyan edeceğinize, gidin en pahalı kuaförde saç bakımı ve ipek kirpik yaptırıp düşman çatlatın. inanın o çöp herifin yokluğunun acısı en hafif o size sahte hesaptan bakıp kudururken, yeni flörtünüzle lüks bir mekanda kokteyl yudumladığınız an geçiyor.

o küçücük tüplere sırf yüzümü sivilce tarlasına çevirmesin diye servet ödüyorum ama güneşe çıkınca yine floresan lamba gibi parıl parıl parlıyorum. yemin ederim cildi yağlandırmayan o efsanevi güneş kremini bulmak ruh eşini bulmaktan bin kat falan daha zor. paranızı gidin o meşhur kore markalarına bayılın da en azından cildiniz adamakıllı bir uva/uvb koruması görsün.

(bkz: kore cilt bakım ürünleri)

şu adamın ekranda belirdiği her saniye sinirimden televizyona yastık fırlatıyorum, yemin ederim toksikliğin vücut bulmuş hali bu. bi insan evladı hem bu kadar vasıfsız hem de nasıl bu kadar gereksiz bi özgüvene sahip olabiliyor aklım almıyor cidden.

eskiden mum ışığında gözlerime bakan o romantik prensin, şimdi salonda göbeğini kaşıyarak esnemesini izlerken içimden sessizce çığlık atıyorum. kızlar inanın o çok heves ettiğiniz prenses gelinlikleri sadece üç saat üstünüzde kalıyor ama o adamın salona fırlattığı kirli çoraplarıyla ömür boyu siz uğraşıyorsunuz. evlilik dedikleri şey kesinlikle muazzam bir kandırmaca, basbayağı yasal ve gönüllü hizmetçilik simülasyonundan başka bir şey değil.

kiranın üç katını isterken yüzü hiç kızarmayan o doyumsuz ev sahibimi, kornişi bile olmayan bu rutubetli döküntü sarayıyla baş başa bırakıyorum. gidip o kabarmış laminant parkelerine sarılarak hüngür hüngür ağlayabilirsin paşam.

kylie jenner olacağız diye o dudaklara bildiğiniz asit döküp acıdan çığlık çığlığa kıvranıyoruz kızlar. yine de o minnacık şişik görüntüyü aynada gördüğümüz an tüm acıları unutup koşa koşa üçer beşer stokluyoruz, kimse aksini iddia etmesin.

kızlar inanın o kadar sinirlendim ki yüzde üç yüz zam isteyip sabahın köründe kapıya dayanan o görgüsüz kadının kafasında en sevdiğim porselen demliğimi paraladım.

şimdi karakoldan yazıyorum, umarım nezarethane nezih ve rutubetsizdir çünkü cildim neme karşı inanılmaz hassas.

dünyanın en prestijli okulunda eğitim görüyorsun ama mesajlara dört saatte dönmenin seni inanılmaz gizemli yaptığını sanıyorsun. iq seviyen ivy league standartlarında olabilir ama duygusal zekan o kadar sürünüyor ki o şatafatlı yale kampüsünde yapayalnız ağlamanı falan diliyorum bazen. sırf o lacivert logolu sweatshirt ile havalı görünüyorsun diye senin o koca toksik egonu çekecek değilim, hadi paşam başka kapıya.

sabah evden porselen gibi çıkıp o lanet ankara trafiğinde sinirden bütün rujumu yemektir. bilkent köprüsüne gelene kadar kriz geçirip mimik yapmaktan alnımda oluşan çizgiler yüzünden botoks faturamı büyükşehir belediyesine göndereceğim. hayat enerjimi ve en güzel yıllarımı o bitmeyen kırmızı ışıklarda bıraktım kızlar.

(bkz: trafikte ağlayarak far dağıtmak)

ya biz zaten şirketteki vasıfsız erkeklerin paşa egolarıyla yeterince uğraşıyoruz, bir de bu hemcinslerimizin sahte ceo tripleriyle mi savaşacağız? inanır mısınız koskoca departmanı lisedeki popüler kız grubuna çevirdi, bi toksiklik bi fitne fesat anlatamam. alt tarafı iki excel tablosu boyuyoruz kızım, sanırsın plaza senin üstüne tapulu da sürekli bizi ezmeye çalışıyorsun.

biz o kadar çok yalan dinledik ki artık adam günaydın mesajı attığında acaba güneşi kiminle doğurdu diye anlık uydu görüntülerine falan bakıyoruz. telefonu masaya ters koydu diye basit bir kuruntu yapmıyoruz, direkt adamın yedi sülalesinin gbt'sini zihnimizde saniyeler içinde çıkarıyoruz. erkekler bize ruh hastası diyorlar ama kusura bakmayın, o muazzam altıncı hissimizle ortaya çıkardığımız ihanet dosyalarından çok rahat üç sezonluk netflix belgeseli çıkar.

kızlar allah aşkına artık yüzümüze o iğrenç beyaz maskeyi yapıştıran kremleri övmeyi bırakın. neymiş efendim koruması çok iyiymiş. e korur tabii, yüzüme kireç çeksem o da ışını bilmem neyi dinlemez aynen geri yansıtır. güneşe çıkınca yüzümde florasan gibi parlayan, akşama da cildimi sivilce tarlasına çeviren o meşhur eczane markalarından gına geldi artık. bana su gibi emilen, sürdüğümde saçım başım suratıma yapışmayacak ve cüzdanımı da kara deliğe çevirmeyecek bir şey lazım.

şu popüler kore markalarına da dünya kadar para döküyoruz, yarısı gerçekten muazzam ama diğer yarısı tam bir yapış yapış hayal kırıklığı. lütfen bana bedava ürün geldiği için övdüğünüz değil, paranızla alıp gerçekten içinize sinen, makyajın altında pütür pütür dökülmeyen o efsane kremi söyleyin. yoksa yemin ederim bu yaz sokağa adım atmayıp evde perdeleri çekip vampir gibi yaşayacağım, en son o noktaya geldim.