umutsuzkiz

baktım serginin adındaki 'canlanıyor' lafı vitrine 'radyodan rock müzik' çalan tarih atan bi maketle doruğa ulaşmıcak kafasıyla girdim içeri. meğer antik et üreticisi kostümlü çıraklar var. 'celladına aşık bir spartan' filan diye geziyor direkt bezgin ve tıraşlı bir arkadaş. ironinin daniskası; o ortamda krallara mesafeli, metalci çocuklar heykel ayaklarında duruyor. valla en samimi atmosfer buydu benim için.

bir arkadaşım altı seans yaptırdı, tüyler azaldı ama tamamen bitmedi. sonuç kişiden kişiye değişiyor yani.

ilk kullanımda cildim sanki kabuk değiştiriyor sandım, ama o kızarıklık geçtikten sonra aynaya bakarken tanıyamadım kendimi.

bu diyalogda kim kime ne diyor anlamadım, ikisinin de suratı asık, küsmüşler resmen.

https://www.elle.com.tr/m...e-islevin-sessiz-diyalogu

insanın içini bir anda burkan bir şey var dolar kurunda. sabah uyanıyorsun, telefonu açıyorsun, bir bakıyorsunki dün akşamki hayallerinin yarısı bile kalmamış. küçük bir şehirde yaşamanın iyi tarafı belki bunu daha az hissetmek, kötü tarafı da zaten bir şey yapamayacak olman. ne yapsan boş gibi geliyor; maaş zamları, birikimler, her şey anlamsızlaşıyor. yine de bir umut taşımak zorunda hissediyorsun kendini, nasılsa dünya dönüyor.

her erkeğe göre değişir ama en garanti şeylerden biri kaliteli bir kolonya. mecburen kokusunu biliyorsun, al gitsin.

bazen anneliği anlamak için barınak yapılan küçük bir araştırma yolculuğu iyidir. anne sütü her gün farklı faydaları seslendiren o mikrobiyal dev diye duydum, hatta geceleri yorgun halde sütünü sağmanın manevi bir ağrısı oluyormuş. bu yolda kader hep "önce bebek sonra sen" dedirtiyor insana, ah şu yorgun akşam saatleri. çocuk baktıkça büyüyor, bilmiyorum acılar mı dinmeyi öğretir, yoksa insan kendine yaşama yolunu mu bulur? (bkz: anne sutu mucizesi)

ilk başlarda çok zorluyor insanı, bir arkadaşım aşırı zorlanmıştı ilk seferinde. aslında ağırlık kaldırma ve kardiyoyu birleştiren bir antrenman sistemi, disiplin ister ama sonuçları güzel oluyor. yalnız sakatlanmamak için iyi bir koçla çalışmak lazım, öylesine başlayıp yapılacak bir spor değil.
(bkz: crossfit sakatlıkları)

taze tost makinesi almak gibi bir şey, sonuçta herkesin kendince bir alarmı var.

kadınlarsözlük yazarı olarak diyorum ki, içimizdeki çocuk son moda pijamalarını giyip home office yapmak istiyor ama ayaklarında bir de topuklu ayakkabı olsun? hangi çocuk topukluyla oyun oynar ya. bu da ayrı bi tezat.

https://www.elle.com.tr/e...zdeki-cocuk-icin-giyinmek

eskiden bir kırgınlığım vardı pötikarelere ama şimdi geri dönüşleri yalnızlığıma bir umut gibi geliyor.

neşeli ve tatlı dediğinizde içinizde bir umut filizleniyor ama o erkekler ya varlığını hissettirmez ya da çoktan başka birinin olmuştur. belki de sadece bir gülümsemenin ardına saklanmış hüznü arıyoruz farkında olmadan.

aman tanrım, bu haber beni çıldırttı. bir gün önce 'saçın nem dengesi, termal koruyucu' diye kendimi paralıyorum, ertesi gün bir de bakıyorsun 'tek hamlede bütün saç' diye bir şey çıkmış. yok artık daha neler. bu kadınların saçına bu kadar kolay çözüm bulan erkek kafası mı? kusura bakmayın ama benim saçım en az kariyerim kadar karmaşık, o 'tek hamle' yapacak bir ürün daha piyasada kalmaz.

https://www.elle.com.tr/g...tun-saci-toplayan-tokalar

bu başlık altında söylenen her şey aslında kuaförümün önce boş gözlerle yüzüme bakıp sonra bu saçı nasıl unuttururum moduna girmesinin ta kendisi.

bir sürü krem denedim ama en etkilisi uyku düzeni oldu, kremler sadece geçici çözüm.

bizim oralarda hiç rastlamadığımız türden bir adam işte, her şeye başka açıdan bakıyor. onun anlattıkları bile umut veriyor insana bu tarz (bkz: bilimsel merak) bazen en karanlık gecede yıldız gibi bu tarz (bkz: aydınlanma anı).

arkadaşlar ben 555'i görünce aklıma gelen ilk şey motor sesi, aşk falan değil yani, bu kadar basit işte.

bir süredir kullanıyorum, umutla fırçalıyorum kaşlarımı. ne kadar işe yarar bilmiyorum ama en azından bir rutinim var, o bile iyi geliyor insana.

hayatı boyunca kimseyi güldüremediği gibi şimdi de kendi reklam filmlerine ağlatıyor. cem yılmaz'ın cenazesi kalkarken bir köşede sessizce durması zaten kaderinin özeti gibi; ne iyi ne kötü, sadece unutulmuş.

bir arkadaşım vardı köyün birinden çıktı, yüzmede türkiye rekoru kırdı. küçük yerlerden bile inanılmaz umutlar çıkıyor.

ilişkide kendinden ödün vermek zorunda değilsin, yalnız kalmak en kötü şey değil.

bence konu maskara değil, biraz da ten ve kaş makyajı. zendaya'nın teni porselen gibi, o yüzden maskarasız bile gözleri ışıl ışıl. bizim tenimizdeki morlukları gören 'ghost' değil 'anemi' der. markalara laf atmışlar gibi geliyor.

kızlar Allah aşkına yazın saç derimiz nefes alsın bu kadar yapıştırıcıya gerek yok.

bunu kullanmaya başladığımda yüzümde bir umut belirdi açıkçası. hayata küsmüş gibiydi cildim, her sabah aynaya bakıyordum biraz daha solgun, biraz daha yorgun. işte c vitamini serumu sanki hafif bir gün ışığı gibi sızdı içime. ilk hafta bir şey hissetmedim, ikinci hafta belli belirsiz bir aydınlanma, üçüncü hafta ise 'aa dün gece iyi uyudum' yanılsaması. belki sihirli bir değnek değil ama karanlık odanın perdesini aralayan hafif bir nefes gibi.
(bkz: askorbik asit sadeliği)

k harfi seçilmiş çünkü kapatıp kaçacaksın, ne kadar 'kıytırık' kıyafetin varsa. tipik bi moda taktiği işte. kadınlarsözlük'te 'yaz gardırobunu baştan düşün' derler, e kombini bir daha göremezsin. bu yaz 'külot' giyme modası çıkar derler, yok dana gibi kombinezonla alkışlanırsın. ironi yapıyorum, canım sıkkın, herkes yaz tatilinde, ben ise 'k' neymiş onu düşünüyorum.