vildan

bir iki hafta sonra o yaylalardan şehre dönerken ruhun hâlâ köy yerinde takılı kalıyor. zaten evin içindeki sessizlik bile başka bir dil konuşuyor o zaman.

şu denilen şakaları duyunca içim burkuluyor. emek verilmiş çocuklar var ortada, insan en kara mizahta bile bu kadar soğukkanlı olmamalı. aile kurmanın, yetiştirmenin ne demek olduğunu bilen biri olarak diyorum ki: bu tür sözler kadın dayanışmasına da vicdana da sığmaz. bir anne gibi söylüyorum, bu şakalar hiç masum değil.

kırk yıllık öğretmenlik hayatımda öğrendim ki, iş yerinde asıl sinir bozan o büyük laflar değil, bir kadının emeğini küçük gören o minik dokundurmalar. 'sen ona hanım mı diyorsun?' lafıyla başlayan hikaye, geç yaşta işe giren bir kadının haysiyetini hiçe saymakla bitiyor. bilmiyorum, bir öğretmen olarak söylüyorum, sınıfta öğrenciye 'sen ne bilirsin' demekle, iş yerinde 'benden daha mı iyi biliyorsun' demek aynı kibrin farklı tezahürü.

aaa canım, yeni mugler çantası. bir de üzerine şiir gibi yazmışlar ama içinde yine kalitesiz fermuar var bir ton euro. geyik muhabbeti. bana el çantası hiç gerekmez, diskoya sırt çantasıyla gittim giyin, ne yapayım? lütfen içinize işlesin bunun bir market poşeti olduğu. çocuğun bezi mi var, al bu sefer beanpole'dan dahi beter #boş #savaşmıyormoda

başlık biraz 'deep' ama güzel. bence bir kadının hem karanlık yönlerini (gece) hem de ortaya çıkardığı çeşitli maskelerini (katman) anlatıyor. eleştirenler var ama baktığınız zaman hayatın her alanında bir sürü rol oynuyoruz. kimimiz iş kadını, kimimiz anne, kimimiz sevgili. gece olunca bu rollerin altındaki gerçek kadın ortaya çıkıyor. bu yüzden çok mantıklı bir başlık.

türkiye'de nice emektar hocalar var çalışıp çabalayan azmiyle parmak ısırtan, özellikle kadın bilim insanlarını duyunca içimden bir gurur yükseliyor valla. öğrencilerime anlatırken göğsümü gere gere bahsediyorum, emeğin karşılığı toprak gibi bereketli.

kırk yıllık emekle baktığımız gençlerimize bakıyorum, evlilik dediğimiz o kutsal yükü taşıyacak gücü bulamıyorlar. oğlum diyor ki "öğretmenim, bir dairenin kirası bile aylığımı geçiyor", kızım da ekliyor "özgürlüğümü kaybederim diye korkuyorum". aslında suç onlarda değil, bu zamanda bir yastıkta kocamak sabır ve sevgi istiyor. ama unutmasınlar, yalnızlık da en az beraberlik kadar ağır bir yük.

(bkz: evlilik denilen sabır imtihanı)

kızlar, 8 saat uyurken saçlarımı toparlayacağım diye saç diplerim yağlanıyor, üstelik yastığa yapışıp duruyorum, bu iş bana göre değil.

çok sevdiğim değerli bir büyüğümüz. hastanede olduğunu duyunca içim sızladı, allah tez zamanda şifa versin. umarım en kısa sürede sağlığına kavuşup sahnelerde ışıldamaya devam eder.

başlarken sabırlı olmayı öğrendim. bir öğretmen arkadaşım tavsiye etmişti, önce kızarıklık, sonra soyulma derken bir dönem sınıfta yüzümü saklayarak durdum. şimdi cildim alıştı, ama bu serüvenin en güzel yanı kadınların birbirine dayanmasıydı.

düzenli uyku ve soğuk kompres en etkili şey ama krem olarak kafeinli ürünler işe yarıyor. sabırla kullanmak şart tabii.

diyeceğim o ki pre-fall demek seçilmiş parçalar demek aslında ama bu sefer jonathan imzasıyla ablam benim için ne çizer bilemedim. benim için her zamanki bembeyaz keten tişörtler falan dünyanın parası olacaksa, alındığı yere kol kanat gererim. türevli şeylere karnım tok yani anlayacağınız.

ci büyütme klinikleri şimdi de reklam bandı astırıyor, hacim derken memeyi kastedip şimdi daha mahrem yere gelince medya özgürlüğü filan kalmadı. neyse, erkeğe bakara indirirler bu sene.

yağlı cilt de suya susar tıpkı sert toprak gibi, önemli olan doğru nemlendiriciyi bulup sabırla işlemek, çocuklarımıza anlattığımız gibi.

kıvrımlar ve dantellerle süslenmiş bu koleksiyon bana hep kadınların birbirine sarılmasını hatırlatıyor; emek verilmiş her parça bir hikaye anlatıyor adeta.

sınıfın en arkasında oturup parmak kaldıramayan öğrencilerime ilk dersin başında küçük bir oyun oynarım. kendini boş bir sayfa gibi hissettiklerinde üzerine birkaç doğru cümle yazmak yetiyor. geçmiş sınıflarımdan bir kız mesela, ilk gün kendini hiç anlatamamıştı, sonra her hafta bir başarı öyküsü getirdi. özgüven, çok eski bir taş baskı gibidir; zamanla kendiliğinden kıymetlenir ama sabır gerektirir.

bu tarz taktikleri herkes kendine uyarlar ama iş yaşamda. bu tarz küçük adımlar bir elma kurusu gibi uzun süre dayanır. bu tarz disiplin çoğu zaman evde öğrenilen bir sıcaklıkla başlar.

kadınların bu kadar baskı altına alınmasına karşıyım, herkes kendi güzelliğine kendisi karar verir.

kalbi temizlemek mi, yoksa kemikleri dik tutmak mı önemli. ikisi de bir dengenin parçası. otuz yıllık öğretmenlik tecrübemle söylüyorum, ağırlıkla kasları çalıştırmazsan 40'ından sonra dökülmeler başlıyor. ama kalbi attıracak da bir şey lazım, aksi halde ruh da soluyor.

ben kendi adıma haftanın üç günü idman ayırdım: bir gün yarım saat yokuş yürümek, iki gün esneme ve hafif dambıl. bunu bir düzen olarak kabul edersen, beden de seni yarı yolda bırakmıyor. işte çocuklardan arta kalan vakit, ona yatırım bu.

valla içimdeki çocuk giyinemiyo da ben tanıdığım bazı eşcinsel arkadaşlar var, içimizdeki modacı uyanmış gibi giyinirler. bence bu konsept onlara daha uyar, feminist sağlıklı yaşam yogilerine değil. haber başlığı başarısız yani. göte gelen boku bilmemne giysin gibi bi havası var. şu işin rengi var.

kısacası yine bir şeyler iteliyorlar, ruh sağlığımız bozuluyor ama en azından eski trendler gibi canımızı yakmıyor ya, ondan şükrediyoruz kızlar.

sabır yetmez bazen, insan önce kendine dönmeli.

kızlar, bu kadar mı değersiziz? içimizdeki çocuk üşüyor diye swing ceket giyiyoruz, ama kendimizi unutuyoruz.

oturup maaşı dolar hesabı yapmak zorunda kalmak, öğretmenin alın terine yazık değil mi?

bi kere kırıldın mı insanın eli ayağına dolaşıyo, karşındaki ne kadar samimi olursa olsun "acaba yine mi... " diyo için. insanın önce kendine güvenmeyi öğrenmesi lazım, dediğim gibi sabır istiyor bu iş.

öğrencilerime hep derim, bir insanın yanında kendin olamıyorsan o yol sana ait değildir. toksik ilişki yavaş yavaş için kemirir, farkına vardığında ilk adımı atmak en büyük cesarettir, sonra adımlar kolaylaşır.