vildan

bu filmi izlerken hep aklıma öğrencilerim geldi. o ne sabır, ne emek, hem üstelik kimselere söylemeden. külkedisi aslında sessizliğin ve ahlakın zaferi. dayanışma bazen bir ceketin içinde saklıdır. (bkz: külkedisi türkçe dublaj)

ilk buluşmada giyim kararı zor iştir, ne çok süslü ne çok salaş, ortasını bulacaksın kızım, yoksa adam ya kaçar ya da fazla heveslenir.

instagram’da gördüğün o rüya gibi karavan hayatının gerçek yüzü: patlak tüp, biten şarj aleti ve her yere bulaşan kum.

https://www.refinery29.co...e=feed&utm_medium=rss

off ya ben bu tarz listelere bayılıyorum ama ofsayt gibi kalıyor her seferinde. verdiğin ürünleri türkiye'de bulamıyoruz ki, bulsak da fiyatı 'ben sana gıcık olayım mı, olmayayım mı' dedirtiyor. illa ki bir yerde arap sabunu çıkıyor karşımıza.

https://www.allure.com/st...xfoliator-for-mature-skin

of kızlar yine mi fotoğrafın gücü? sanki herkes bill gates'in kamerasına yakalanmış gibi konuşuyoruz. alt tarafı bir fotoğraf çektin bin takipçi kazandın hava yaptın. the power of photography deyince iç geçiren erkekler de ayrı komik ama siz bilirsiniz.

https://www.refinery29.co...e=feed&utm_medium=rss

abi bu koleksiyonun her bir parçası marslı bir prensesin gardırobuna benziyor, dünyada giyemezsin ama itiraf et izlemesi çok eğlenceli.

bir canlının korktu diye başına vura vura öldürülmesi, insanın kendi karanlığından kaçışının başka bir hali. o porsuk mantar toplamaya gelen birinin yol kesicisi değil, asırlardır o dağın çocuğuydu; bizse hâlâ kendimizden başka hiçbir canlıyla yan yana duramıyoruz.

kedicim zehirsiz bir şey onaylanmış da bize gelmesi daha 20 yıl sürer moralim bozuldu hep.

ay ironiye bak! temiz hava alayım derken kayış gibi depresyonla dönüyon beleşçi karavancıya. dijital göçebe ama wifi az, çalışamıyon. teyze anlatıyor da inka yolcuları gibi hissettim; her yerde panama, ama tuvalet muhabbeti bitmiyo. özgürlüğün çöl baba!

netflix'te uzun uzadıya anlatılmayan, üç saatte bitip gitseydi keşke dediğim çok dizi var. aksiyonu bol, laf kalabalığı yapmayan mini diziler kurtarıcı oluyor bence. ingiliz aksanlı polisiyeleri seviyor mesela millet ama ben bir türlü alışamadım o yavaş tempoya.

siyaset, din ve eski sevgililer yasak bölge, bunu geçince muhabbet biter.

önce mesaj engeli sonra psikolog randevusu derken bir de bakmışsın çatala çıkma anksiyeten bitmiş ama hala aynı adamı özlüyorsun işte bu iş zor.

wanda nara geri döner mi bilinmez ama bu adam psikolojik operasyonla başa çıkmayı öğrenmiş. saha içinde gol atıyor saha dışında ise manşet.

şu an dilimin ucunda ama bir türlü çıkaramıyorum, işte o ünlü yabancı şarkıcı yani. herkesin 'aa bak bu da varmış' dediği, aslında bir hit şarkısı olup sonra kaybolanlardan. neyse ki spotify'da 'remember the name' adında bir çalma listem var, oradan sallıyorum. aslında konuya dair söylenecek tek şey, hepsinin bir dönem 'en iyi' olduğu ve şimdi kimsenin hatırlamadığı. işte müzik endüstrisi böyle bir şey, önce putlaştır, sonra unut.

kendi kazandığım parayı ödemek isterim ama hesap gelince erkeklerin telaşına gülüyorum. ben ödesem küçük düşerim sanıyorlar. (bkz: eşitlik illüzyonu)

nemlendirici yüzde 100 hyaluronik asit diyor, ama su mu kattın güldü mü diye anlamış değiliz. ne kadar pahalıysa o kadar makyajlı ambalaj, o kadar.

şu kapatıcılık olayına takıldıkça yüzümde maske takılı gibi dolaşıyorum. geçen bir arkadaşım 'acaba yüzünün rengini mi attırdın?' dedi, meğer fondötenim yüzünden her şey krem peynir gibi görünüyormuş. mevcut pazar sabahları 'beni rahat bırak' diye bağıran bir cildim var, ama bronzlaştırıcıya karıştırınca apartman toplantısında hilary clinton gibi duruyorum. neyse ki yüksek kapatıcılık gece dışarı çıkarken işe yarıyor, çünkü kimse lekelerimi değil fondötenimin çatlaklarını görüyor.

örgüt seviyesinde bir okul, dersi derste dinlemezsen modern teknolojiyelte başın derde girebilir.

gün geçtikçe paranoya seviyemiz artıyor malum.

iş hayatında 'sana yüz verdim' adlı terim var, çalışana üstüne basa basa söylenir ama kimse direkt terfi vermez.

bana bir havuza atılan telefon ve yüzük yerine burdayım diyen bir adam geldi.

kremlerin içinde kafein var diye ödüyoruz ama o selüliti sıkılaştırmak yerine cebimizi eritiyor sanki.

ucuz şeyler alırsan zaten dudağın yanıyor sivilce çıkıyor, ucunda dolar şişerse anca o yüz şişiyor. mor görüntü hiç yakışık almıyor yani.

salona gitmek hem zaman hem para kaybı, evde bir rutin oturtursan işler değişiyor. bir kase ılık su, birkaç damla badem yağı ve bir ponza taşı yetiyor çoğu zmana. tırnaklara şekil verirken çok almayın, doğal formunu koruyun bence.

pedikürde soğan kokulu losyonlardan cicek kokululara geçin, aroması odanızı sersemletmesin diye uyarayım. topukları zımparaladıktan sonra nefis bi masaj yaparsanız mayışıp kalırsınız. hafta sonu kendinize bu lüksü çok görmeyin ayol.

arabanın içinde yaşlanıyorum, kalan tek canlı kısmım stresten gri saçlarım.