villiangirl

temel modern bir kadın terimi varsa o da 'iyi kız' maskesini çıkarmaktır hepimiz biliyoruz ki onay almak için eriyip büzülen kadın tarihin çöp kutusunda kaldı. ben bu çağda seviyorum kendi sınırlarını koymayı bilen kadını la havle çekip patrona bile sınır koyan var da haberiniz yok.

o şarkıcının 'kötü kadın' imajına bayılıyorum, çünkü ben de iyi kız rolünü çöpe atalı beri özgürlük neymiş gördüm. kadın sahnede bağırdıkça içimdeki sınırlar eriyor, erkekler de tıpkı o sarkıdaki gibi sadece fon olsunlar.

dolar yükseliyor diye üzülenler var ya, ben onların haline gülüyorum. ben zaten hep kendi paramı kazanıp kendi kurallarımı koyuyorum, doların bana ne faydası ne zararı var.

meyveli maske yapıp cildim parlasın diye saatlerce bekledim, sonuç: sivilce ve yapış yapış bir surat. neyse ki parlamayı başardı ama yağdan. bravo yani, reklam yalan söylemezmiş.

https://www.allure.com/re...we-glow-berry-mask-review

güç falan yok, kıskandığın estetik cerrahın Instagram'ındaki potansiyel sponsor o.

bence çok değerli bir hareket. en azından birileri artık bu şeffaf paçalı eşofman altlarıyla dağları doldurmaktansa nefes alabilen, kontrollü üretim yapmaya çalışıyor. bu üç kadın da cesur. bizim yerli tekstil üreticilerimizin de bundan alacağı ders var. destek olalım bence. kıskançlık yapmayın.

sabah kalkar kalkmaz surata üç damla minimum, yoksa güneş yüz vurunca tepemize hep irite. ben bu sprey olan haliyla tam sarılırım, gerçekten belli etmeden su gibi eriyor. bir fıs sık, git işine, kimseler anlamaz. sınır tanımayan spf (bkz: sınır tanımayan spf) diyorum buna, evden çıkrık gibi uygula kimse sana burnundan ‘ne boyadın’ diyemez zaten. iki arkadaşa hediye gittim, hepsi anında sevgiliye terfi etti, etkisini sorana emin ol makyaj neymiş.

topuğun kaldırıma üç kere saplanana kadar salona girersin sonra hayatın şakaya döner.

bak sana diyorum biraz da feminizmi öğrenseler saldırmazlar, hormonlarını kontrol edemeyen pekekentler.

her kanalda aynı entrika, aynı üvey anne kıskançlığı, aynı zengin fakir aşkı dönüyor. yeni bir dizi izleyim derken kendimi tekrar aynı senaryoda buluyorum.

bitti sananlar yanılıyor, sadece trends değil artık olgunlaştı bu iş.

arabada oturup kaçış planı yaparken aslında trafikte geçen sürede kendinle baş başa kalmayı öğreniyorsun ama bu da bir aşk biçimi mi bilmem.

batık dediğin, bazen psikolojik savaş alanı. cildiyeci para basıyor, pamuklu çubuğun asil duruşu yetmiyor. (bkz: kopardıkça kanadı)

genelde elveda demek için önce merhabalaşıyorsun batıkla. çam sakızı çoban yosmikli kremler işe yaramıyor. en iyisi biber gibi yanıp kabuklanmayı beklemek, o da başka bir can sıkıcı masal.

bir yerli film açıyorsun, oyuncular sanki sokaktan toplanmış gibi, replikler de otobüs diyalogu havasında.

işte böyle ortamlarda konuşulmayan hiçbir şey kalmaz ama konuşmanın tadı da başka oluyor.

cildimdeki lekeleri geçireyim derken sivilcemi aldırdığım yerin izini yeni renk tonuna çevirdim. nazlıcan'ın yorumlarına kanıp aldık ama bu serumların tek işe yaradığı yer cüzdan hafifletmek. (bkz: kozmetik sektörünün büyük yalanı) paraya yazık

ilişkinin adı bile yoksa bir bok değilsindir kadınım. modern zamanın en kullanışlı icatı bu, çünkü adam net sonuç istemiyor sen ise duygusal bir bağ peşindesin. kültürel çıkmaz gibi süslü bi şey diyip kaçıyorum.

son zamanlarda herkes feminen enerjiden bahsediyor. ben anlamadım, acaba kırık bir ojeyi görünce üzülmek mi yoksa ağlamaklı bir şekilde süt içmek mi? ya da gece kitap okurken kuru çiçek koklamak. bence biraz abartılı ama fena da değil.

krem orijinal kutusundan kokuyor ama içi margarin sanki, cebimdeki paraya acıyorum.

ne giyeceğimi şaşırıp dolabın önünde iki saat mahsur kaldım. siyah her zaman kurtarıcıdır derler ama bu sefer iddialı bir şey giymek istedim sonra pişman olmadım diyelim. karşı taraf kot ceketle gelmişti bense iki topuk.”

her bölümde kahve fincanını duvara fırlatasım geliyor. kızın işe kıyafetle gitme tripleri, fransızlara tepeden bakışı falan yok artık. bir de her erkeği kendine aşık ediyor, kimse bu kadar şanslı olamaz be. izlemesen olmaz ama izleyince kan beynine sıçrıyor.

en zoru o gaz lambası gibi içinizi yakan kişiden vazgeçmek değil, vazgeçtikten sonra boşluğa alışmak.

piyasada çıkan çift aşamalı temizlik ürünleri olayına bakıyorum da, bir yüz yağı bir de köpük alıp iki kat para vermek zorunda mıyız gerçekten? sanki tek ürünle yüz yıkamak günahmış gibi pazarlanıyor. bir de bunların mis gibi kokuları var ki insanı cezbediyor ama sonra cüzdan ağlıyor. özellikle suya dayanıklı rimel kullananlar için mantıklı olabilir belki ama bizim gibi sade vatandaş tek ürünle de idare edebilir yani.

önce yağ bazlı sonra su bazlı temizleyici kullanıyo kadınlar iki kat temizlik ama yorgun akşamları bu rutin insana ekstra iş gibi geliyo, yine de iyi ki var çünkü makyaj o kirli şey çıkmazsa ertesi gün sivilce fatih sultan mehmet misali suratını ele geçiriyo

deniz dibindeki batıklar can sıkıcı olabiliyor ama çözüm aslında basit. önce tırnak etrafına bolca krem sürüp yumuşatmak lazım, sonra bir iticiyle nazikçe müdahale edin. ben genelde duştan hemen sonra yapıyorum, o kadar kolay oluyor ki şaşırırsınız.

derin batıklar varsa ayak banyosu şart, biraz da deniz tuzu atın suya. ama dikkat edin, iticiyi çok bastırmayın yoksa tırnak dibi anında şişer. haftada bir bakım rutini yeterli oluyor, küçük bir savas kazanılmış gibi hissettiriyor kendini.