depresyona girmek

canının hiçbir şey yapmak istememesi değil, canının hiçbir şey istememesi durumudur. acı çekmekten çok daha beter bir hissi vardır çünkü acı çektiğinde en azından yaşadığını hissedersin ama bunda tamamen uyuşursun.

dünyanın en basit eylemleri bile gözünde dağ gibi büyür. o yataktan kalkmak, o telefonu açmak, banyoya girmek falan dünyanın en ağır işçiliği gibi gelir adama. üstelik dışarıdan bakanlar bunu sadece tembellik ya da şımarıklık sandığı için insanı daha da yalnızlaştırır. ruhun grip olması falan değil bu, ruhun komple şalteri indirmesidir.

herkesin bir bahanesi var ben depresyondayım diyerek her şeyden kaçmak yok.

bazılarının keyiften bazılarının hayatta kalmak için yaptığı şey.