durduk yere gelen ağlama krizi ve çikolata

üç gün önce manikürüm bozuldu diye başlayan, bugün "evrendeki yerimiz ne kadar küçük" felsefesine evrilen hezeyanlar bütünüdür. yanındaki adamın "neyin var" sorusuna "yok bir şey" derken içinden "allah belanı versin, ruhumu kemirdin" diye bağırma isteğiyle dolup taşarsın ama elindeki kaşık seni durdurur.

o kaşık, o kavanoz ve o şişmiş gözler... dünyanın en acıklı üçlüsü biziz sanıyorsun o an. sonra bir bakmışsın hepsi bitmiş, geriye sadece yarın sabah çıkacak sivilcenin korkusu kalmış. biz iflah olmayız kızlar, cidden olmayız.
(bkz: regl öncesi sendromunun vücut bulmuş hali)