eskişehir yolunda yaşlanmak

sabahın köründe o söğütözü civarında yine ömrümden ömür gitti, yemin ederim dur kalk yapmaktan rimelim akacak diye aklım çıktı. yan şeritteki beyefendi sanki trafiği ben kilitlemişim gibi manalı manalı bakıyor, halbuki önümüzdeki ego otobüsü yolu babasının malı gibi kullanıyor haberi yok.

akşam dönüşünü düşününce şimdiden fenalıklar basıyor içime. eve gidip maskemi yapıp keyfime bakmak varken yine o kırmızı stop lambalarıyla bakışacağız saatlerce. sol bacağım debriyaja basmaktan taş gibi oldu, pilatese gitmeme gerek kalmadı resmen bu çile sayesinde.
(bkz: trafiğin insanı delirtme katsayısı)