evde kendi kendine pedikür yapmaya çalışmak

üç kuruş tasarruf edeceğiz diye girilen ama sonunda ortopedi kliniğinde biten o lanet olası eylem. o topuğu törpülemek için bacağımı boynuma doladığım an zaten hayatı sorgulamaya başlamıştım ama tırnak etimi keseyim derken resmen derimi yüzdüğümü fark edince iş işten geçti. hayır kuafördeki kız yaparken sanki tereyağından kıl çeker gibi yapıyor, ben elime pensi alınca neden kasap et doğruyor gibi görünüyorum anlamış değilim.

kan revan içinde kalmış ayak parmaklarıma bakıp ağlarken bir de üstüne ojenin sağa sola bulaşmasıyla gelen o çaresizlik hissi paha biçilemez gerçekten. bir daha tövbe, gerekirse aç gezerim ama o koltuğa paşa paşa otururum.