evdeki bitkilerle dedikodu yapmak

yalnızlık başa bela değil aslında, asıl mesele deliliğin sınırlarında gezinmek. mesela benim salonun başköşesindeki devetabanı artık en yakın arkadaşım oldu. geçen gün o gerizekalı berkcan'ın yaptıklarını anlatırken yapraklarını hışırdatarak bana hak verdiğine yemin edebilirim. hayır yani o kadar doluyum ki çiçeğe bile tribe giriyorum bazen beni dinlemiyor diye.

ama dürüst olalım kızlar, o toksik herife mesaj atmaktansa bu dilsiz yeşilliklerle muhatap olmak ruh sağlığımız için daha iyi. en azından "sen çok iyisin ama ben ilişki insanı değilim" deyip üç gün sonra story'sinde başka birini paylaşmıyorlar. neyse ben gidip sukulentime biraz su vereyim, rengi solmuş garibimin, kesin benim dertlerimi dinlemekten içi şişti.