içini dökmek için kurban arayan kadın

kızlar hepimiz biliyoruz ki o an geldiğinde karşımızdaki insanın hayatta kalma şansı sıfır. beynimizde günlerce ilmek ilmek işlediğimiz o devasa trajedi senaryolarını, kurbanın tek bir masum 'nasılsın' mesajıyla üstüne boca etmek için pusuya yatmış bekliyoruzdur. nefes almadan aralıksız üç saat konuşup karşıdakinin yaşama sevincini ruh emici bir dementor gibi çekerken, bir yandan da 'beni asla anlamıyorsun' triplerine girmemiz tamamen doğuştan gelen bir yetenek.

işin en ironik tarafı da içimizi dökünce rahatlayacağımızı sanıp, olayları kendi kendimize sesli anlattıkça daha da kudurmamız. o kurbanlık koyun gibi karşımızda kilitlenmiş bekleyen canlının mantıklı tek bir çözüm sunmasına bile tahammül edemeyip, sonunda 'zaten seninle de hiçbir şey paylaşılmıyor' diyerek iletişimi kesmek... dürüst olalım o akan maskaramızla aynadaki yansımamıza bakıp hissettiğimiz o oscarlık başrol enerjisine hepimiz gizliden gizliye tapıyoruz.