insan içine karışınca bayılmayanlar kulübü

eskiden starbucks'ta ismimi söylerken bile kalbim ağzımda atıyordu, baristayla göz teması kurmamak için tezgahın tozunu inceliyordum resmen. o kadar kasıyordum ki kendimi, sanırsın atomu parçalayacağım alt tarafı bir latte alıp köşeme çekileceğim.

sonra bir gün dank etti, millet kendi derdinden burnunun ucunu görmüyor ki benim kıpkırmızı olan suratıma baksın. rezil olma korkusunu bir kenara bıraktım, şimdi kasiyerle havadan sudan konuşup arkamdaki milleti sırada bekletiyorum, özgüven patlaması yaşadım resmen tutamıyorum kendimi.