kavganın ortasında uyuyan öküz sevgili

gerçekten inanılmaz bir olaydır. ya ben burada sinirden kendimi yiyorum, tırnaklarımı etime geçirmişim, herif sanki ninni söylemişim gibi dönüp kıçını horul horul uyuyor. hayır yani o kadar lafı duvara mı anlattım, yoksa bu bir çeşit savunma mekanizması mı hala çözemedim. insan en azından nezaketen kavga bitene kadar gözünü açık tutar be adam, bu nasıl bir gamsızlıktır.

sabah kalkınca da hiçbir şey olmamış gibi sırıtarak suratıma bakmaz mı, işte o an cinnet geçirip elime ne geçerse fırlatmamak için zor tutuyorum kendimi. biz sabaha kadar senaryolar kurup, kendi kendimizi yiyip bitirelim, beyefendinin ruhu duymasın. bu erkek milletinin rahatlık seviyesine ulaşmak için ne yapmak gerekiyor bilmiyorum ama acilen bana da o kafadan lazım, yoksa tımarhanelik olacağım.