kurumsal şirketlerdeki sinsi mobbing kültürü

kızlar inanın artık delirmek üzereyim. hani şu sabahları yüzüne filtre kahve çarpmadan uyanamayan ama ofise gelince içindeki o sinsi narsisti serbest bırakan sözde yöneticiler var ya, yemin ederim ömrümü yediler. adam akıllı işimi yapıp evime dönmek istiyorum sadece, ama yok. illaki o toksik enerjileriyle masama gelip canım şu raporun fontu bir tık mı küçük olmuş sanki diye varoluşsal krizler yaşatacaklar. altı üstü bir excel tablosu hazırlıyoruz, nasaya uzay mekiği fırlatmıyoruz be kadın, neyin kaprisi bu?

sırf kendi hayatlarında bir gram mutluluk bulamıyorlar diye bütün hırslarını bizim omuzlarımıza yüklüyorlar. her sabah aynanın karşısında kendimi sen güçlü bir kadınsın, üç kuruşluk maaş için sinir hastası olmaya değmez diye ikna etmekten yoruldum. allah aşkına şu mobbing işini kim icat ettiyse çıksın ortaya, yemin ediyorum saç baş dalmamak için zor tutuyorum kendimi. istifamı o yapay bitkilerle süslü masasına fırlatıp arkamda sadece parfümümün kokusunu bırakarak çıkıp gideceğim o gün için yaşıyorum resmen.