köprü trafiğinde ruhu teslim etme isteği

ya gerçekten inanılmaz bir şey, alt tarafı nişantaşı'ndan çıkıp eve gideceğim, resmen gençliğim şu fren lambalarının kırmızısında solup gitti kızlar. yanımdaki arabada adam burnunu karıştırıyor, benimse stresten yeni yaptırdığım tırnaklarımı kemirmeme ramak kalmış, hani bir insan evladı kendine bunu neden yapar diye sorguluyorum sürekli.

eve vardığımda o kadar bitik oluyorum ki suratımdaki fondöten bile kusmuş oluyor, resmen trafik beni benden alıp zombi gibi geri bırakıyor. hani bu çile ne zaman biter bilmiyorum ama sanırım ben bitmeden bu trafik bitmeyecek, gerçekten artık sadece ışınlanmak istiyorum.