sahnede özgürlük sosyal fobiyi yendim

ilerde ışıklar altında bin kişiye çalarken bir zamanlar otobüste terlediğimi hatırlıyorum. gece hayatı bana herkesin biraz dansla kendini bulabileceğini öğretti.

o sahne ışıkları aslında birer sorgu lambasıydı ve herkes bana bakarken en karanlık köşelerim aydınlanıyordu. sosyal fobi bir pencereydi, sahne ise o pencereden atlamak. atladığında düşmek değil uçmak olduğunu anlıyorsun, belki biraz sersemletici ama ne kadar gerçek.