terfi beklerken sinir hastası olmak

toplantıda fikrimi çalıp kendi fikriymiş gibi pazarlayan o toksik takım liderine tatlı tatlı gülümserken içimden çığlıklar atıyorum resmen. hani kadın kadının kurdudur derler ya, bizim ofiste bu ata sporu haline gelmiş durumda. herkes birbirinin kuyusunu kazmakla o kadar meşgul ki asıl işi yapmaya vakit kalmıyor.

psikolojik şiddetin alasını görüp yine de canım ya harikasın diyerek mailleşmek zorunda kalmak beni yavaş yavaş delirtiyor. hayır işin kötüsü o kadar mobbing yiyip üzerine bir de regl dönemine denk gelince masanın altında sessizce ağlayarak çikolata yiyorum, sonra tuvalette makyajımı tazeleyip yine o güçlü plaza kadını maskemi takıyorum. valla tazminatımı yaksam arkama bile bakmam, öyle bir doluluk bu.