yalnızlık hissi basınca kuaföre koşmak

yemin ederim ruhum daraldı, içim şişti, duvarlar üstüme üstüme geliyor sandım ama meğer korniş düşmüş. neyse, bu his gelince insan saçma sapan triplere giriyor, ben mesela hemen banyoya koşup saçımı hiç alakasız bir renge boyamak ve depresyon hırkası giyip nutella kaşıklamak arasında gidip geliyorum. hayır o saç yanınca gelen pişmanlık hissi yalnızlıktan daha ağır basıyor, ondan herhalde.

zaten whatsapp'ta çevrimiçi olup yazmayan o şahıs yüzünden tüm bu dramalar. gidip yüzüme üç kilo maske süreceğim şimdi, belki gözeneklerim kapanınca kalbimdeki boşluk da kapanır, belli mi olur kızlar.