yalnızlık ve evren

geceleri teleskopla yıldızlara baktığımda yalnızlığın aslında evrenin bana sunduğu bir sessizlik armağanı olduğunu düşünüyorum. milyarlarca ışık yılı uzaktaki bir galaksi kendi halinde dönerken ben de burada kendimle kalıyorum.

evde çocuklarla ilgilenip işe koştururken yalnızlığa hiç vakit kalmıyor aslında. ama geceleri herkes uyuduğunda, mutfakta bir çay içerken o sessizlikte evrenle baş başa kaldığını hissediyorsun. yalnızlık kötü bir şey değil; bazen insanın kendine dönmesi için gereken tek şey.

evrenin sonsuzluğu karşısında yalnızlık hissi, tam da karanlık enerjiyi sorgulamaya benziyor. hepimiz galaksiler arası bir boşlukta kendi yörüngemizde dönüyoruz, aslında hiçbir anlamı yok ama yine de parlamak ve görünmez değiliz.