yüzüne ne sürse kusan kızın nemlendirici dramı

cildim zaten kendi yağ üretim tesisini kurmuş tıkır tıkır işliyor, üstüne bir de dışarıdan nem takviyesi yapınca ortalık savaş alanına dönüyor. o kozmetik reyonundaki süslü ablanın 'asla yağlandırmaz canım su bazlı bu, jel formül' diyerek itelediği dünyanın parası kremler yüzünden evdeki yastık kılıflarının yarısı şeffaflaştı resmen.

hani mat bitişliydi bu? hani parlamayı kontrol altına alıyordu? sürdükten yarım saat sonra alnımdan yansıyan ışıkla hava trafiğini yönlendiriyorum haberi yok. üzerine tonla pudra boca etsem de nafile, günün sonunda yine o vıcık vıcık yapış yapış hisle baş başa kalıp hayatı sorguluyorum.