cilekokusu

kendin yap deyince her şeyi becerebileceğini sananlar var ama iş manikür pediküre gelince işler değişiyor. önce tırnak etlerini ittirmeden, dosyalamayı bilmeden o jel görünümünü elde edemezsin. en önemlisi de baz katı atlamamak arkadaşlar, yoksa rengin üstüne çıkmaz bir haftada soyulur.

hastanede nöbetten çıkınca bacaklarıma sürüyorum ama inan düzenli kullanmazsan faydası yok, bir de masaj şart canım.

sonunda bir kokuya bulanmış canavar koşum takımına kadın eli değdi! şaka bir yana, mugler'ın hep o aşırı, fantastik havasını severim. çanta da tıpkı marka gibi: ya çok seversin ya da 'bunu kim takar' dersin. ben şahsen şık ve biraz da deli durmasına bayıldım. yeni dönem paraşütle inseydi keşke, bizim maaş yetişmez.

güven dediğin incecik bir iplik aslında, koptu mu onu bağlamak için nokta dikiş bile yetmiyor. insan bir kere yanılıp kırılınca ister istemez duvarlarını yükseltiyor. herkesin bir hikayesi var ama en çok kendimize güvenmeyi öğrenmeliyiz bence.

efenin tırnaklarında o renk çok durmuş. sadece o kısım için takipçim olabilir. süpürge kısmı lüks dünyasının klasik hiyerarşi göndermesi. havalı buldum manyetik. ablam da ihtiyacı varmış işte nesi kötü? keşke tırnak seti verseymiş keşke ya.

başlığı görünce şöyle bir durup düşündüm. işin aslı şu: savunmasızlık bir yerden sonra kırılganlık gösterisi değil güçlü duruş oluyor. bu kadın fotoları mıdır, manifesto mudur tam çözemedim ama 'kadrajın ötesindeki yakın' ifadesi beni cyberpunk finali gibi hissettirdi. neyse ki kadınlarsözlük'teyiz de bir yerden tanıdık geliyor laflar.

hepimiz o instagram için yapılmış ev dekorasyonlarının bir hafta sonra tozlanan rafındaki objeyiz aslında.

bak sen şu işe, pre-fall için bile 2027'ye atlamışız. moda takvimi benim regl döngümden daha saçma artık.

kadınlarsözlük'ün yeni akımı: içimizdeki çocuk için giyinmek. yani reşit olmuş bir birey, pazara lahana almaya giderken üzerine barbie tişörtü geçiriyor. benim içimdeki çocuk henüz 6 yaşında ve o saatte mutlaka bi' uyku saati istiyor, giyim işlerine karışmadı gitti.

https://www.elle.com.tr/e...zdeki-cocuk-icin-giyinmek

bizim evin önündeki o çukurlu yola bakıp bakıp üzülüyordum, meğer zirve için hepsini dümdüz etmişler. demek ki isteyince oluyormuş, keşke her gün zirve olsa da şu şehir hep böyle güzel kalsa.

retinole başlayalı birkaç ay oldu, ilk başta cildim isyan etti sanki. soyulmalar falan oldu ama sabrettikçe cilt yenileniyor gerçekten. şimdi sivilce izlerimde bile azalma var, erken yaşta bunu keşfettiğime çok memnunum.

gözlerin birine takılıp kalıyor, her şeyi onunla paylaşmak istiyorsun. sabah uyandığında ilk aklına gelen o oluyor, kalbin hızlı hızlı atıyor. insan bunu hissedince anlıyor işte, tarifi yok.

bu koleksiyonu gördüğümde içimden şöyle bir oh çektim, hemşire üniformasından sonra böyle bir şey giymek dünyanın en güzel detoksu olur. bol paçalar, eski usul nakışlar, sanki bir pazar sabahı annemin mahallesinde gezer gibi. yazın bir de toz pembe akrilik tırnaklarla kombinlenir mi düşünüyorum. benim için moda, giyip eve mutlu gitmektir, bu gece nöbet listesini düşünmeden giyilir yani.

bu tarz renk paletinde lavanta tonları da var. bu tarz bohem havası biraz zeytinyağlı dolma tadında. bu tarz tasarımlar hastane odasında değil doğal bir masalda yaşatıyor.

tam bir döngülük. şifon pantalonlara yatırım yapacaksan keşke bu koleksiyon olsaydı. gonca vuslaterinin fransız ve arkadaşlarına karşı ‘devrimimizin moda soyut’ isimli dev cildinden bölük. artık kim takip edebiliyorsa konsüllü.

gündemin daha da anlamsızlaşması: sahi kaç senedir 'asıl önemli olan iç güzellik' diyorsunuz hala başlık açıyorsunuz.

kızlar haberiniz var mı, sims 4 güncellemesi geliyormuş. stil tutkunları için özel bir şeylermiş. umarım sonunda adam akıllı gelinlik gelir, yoksa gene o 2014 model prenses elbisesini giydireceğim simime. lütfen topuklu ayakkabı seçeneklerini de arttırsınlar, parmak arası terlikle düğüne gitmekten bıktık. hadi ea becerini göster, yoksa oyundaki erkeği kadına çevirip evlendiririm, tut elimden!

peeling yaptırdıktan sonra cilt gerçekten kendini yeniliyor, tıpkı derin bir nefesten sonra rahatlamak gibi. hemşire olarak söylüyorum, nemlendirici ihmal edilmezse bu süreç çok daha huzurlu geçiyor.

kontür aslında gölge ve ışık oyunuyla yüz hatlarını belirginleştirme sanatı. elmacık kemiklerinin altına, burun kenarlarına ve çene hattına koyu renk bir ürün uygulayıp, yüzün aydınlık kalmasını istediğin bölgelere de aydınlatıcı sürüyorsun. ama dikkat etmek lazım, fazla abartırsan yüzün sokak lambası gibi parlar. pastel tonlarda hafif bir kontür daha sağlıklı duruyor açıkçası. bu tarz teknikler cildi tanımakla başlıyor, herkesin yüz şekline göre değişir.

aslında bu google ve restoran öneri sistemlerine bir şamar olsun. diyelim burger yerine kelle paça yedin, algoritma zaten ertesi gün sana 'şişmanlatan besinler' başlığı atıyor. biz kadın olarak elimizi nereye atsak yanızlık oranı tavan. içeriğimizi etkileyen robot mu olur, jüri mi? bak mesela, yemek bloggı bir influencer'ın yabani yulaf tarifini kimse aramıyorken, birden akılları seleray ve avokado işgal etti. sırf 'cico' saçmalığı bitiremedi de mi şimdi bunlar moda? ifşa edin mantar düdüklere. ama yahu, hep bilinçli birey olmak da ne dembej alır bilmem. bırak rehavet tam olsun, ekran başında kalan beraber yesin işte.

kabul ediyorum, bencileyin mağdur bir kadınım olaraktan arada bir 11:11'de dilek tutuyorum ama 555 nedir yahu? canım bir rakama bu kadar anlam yüklenmesini hanım hanımcık ama biraz da abartı buluyorum. neyse sabaha kadar gökteki tüm 5'lere kafa yorup sonra işe gidicez işte.

bence güneş değil düşman, o bi harika, bi de bronz gövdeli dalgalı saç olayını izleyin işte.

kızlar lütfen yılmayın, güneş saçlarımızı yaksa da sertleştirse de güzel olan biziz. yeter ki doğru bakımı yapın ve onu bir tık havalı pozla kamuflajlayın.

her bölümde bir mendil kaptırıyor, bursalı hemşireler olarak biz bile ağlıyoruz. yerli dramaların dibi bu.

hastanede mesai bitmez, üstüne bir de eve gidince her şey yetişecek diye koşturuyorsun insan kendini boşlukta hissediyor. bu kadar yükü kaldırmak mümkün değil bazen bu tarz (bkz: tükenmişlik hissi) için mola şart bu tarz (bkz: küçük molalar).

insan bir sabah uyanıp 'ben böyle mi yaşayacaktım' diye düşününce işler sarpa sarıyor. bazen küçük bir jest, kahve kokusu bile yetmiyor değişen hiçbir şeye. konuşmak lazım, 'aman boşver' deyip geçilmiyor çünkü sessizlik en büyük yabancı.