hayatında bir kere bile sigara içmemiş yazarlar

canlar, ben de bu gruptayım işte. 23 yaşındayım, bursa'da hemşireyim, hastanede her gün ciğerlerine yazık eden onlarca hastaya bakıyorum. sigara mı? hayır yani, benim için hiçbir zaman bir seçenek bile olmadı. arkadaşlarım ‘bi kere dene, tadına bak’ diye üstüme geliyor; ben de gülümsüyorum, ‘neyi deneyeyim, kendime niye düşman olayım?’ diyorum. gerçekten, o dumanın tadı mı güzel kokusu mu? yok yani. bir de eliniz, yüzünüz, saçınız kokuyor, cilt bakımı yapmaya üşenirken sigara dumanıyla uğraşamam. hem biliyor musunuz, içmeyince şu hayattaki en büyük meselelerden biri çözülmüş oluyor: bir sabah ‘bırakıyorum’ stresi yaşamıyorsunuz. listeye ekleyin beni de, ama övünmek için değil hani, içim rahat diye. herkese bol oksijenli günler dilerim.