yeni biriyle tanışmak

otuz beş yaşından sonra yeni bir insan tanımak, antika eşya almaya benziyor. bazen çok yıpranmış, dertli bir cezve buluyorsun; temizlemesi haftalar, alışması aylar alıyor. bazen de el yapımı bir iğne oyası gibi ince, kırılgan, üzerine üflesen kaybolacak. en kötüsü ise vitrinde gördüğün kalp şeklinde kül tablası — bakmaya kıyamıyorsun ama bir türlü günlük hayatın içinde yer edemiyor. insan elinden düşen eşya gibi, çevremin sıkı bir elekmiş ya, tüh.